అమ్మయ ఇంకో స్టేషను దాటింది అనుకొని సంతోష పడటానికిదేమన్నా కోరి చేరుకుంటున్న గమ్యమా? గింజుకుంటున్నా లాక్కుని పోయే ప్రస్థానమే కదా? అయిన హేవిటో ప్రతీ స్టేషను కూతకూ అదో ఆనందమూ, పండగ వాతావరణమూ.... అటు పండగ దేనికో తెలిసి దరి చేరుతున్న సంతోషమనుకోవటానికీ లేదూ .....ఇటు పయనమే పూర్తి జీవనమనుకునేంత అమాయకత్వమూ కాదు. అటు ఇటు ఊగిసలాటల సయ్యాటలకు పెదవులపై నవ్వు మాత్రం వచ్చేంత, ఎంతో, ఏదో కొంచం, జరిగిందని మాత్రమొప్పుకోవాలి.
బండి బానే నడుస్తొంది.
నడిపించేవాడి పుణ్యము కొంచెం ఎక్కువగానే స్ప్రుశిస్తూనే స్ప్రుహిస్తూనే ఉండేట్టు చేస్తున్నాడు.
పెట్టె నిండి కళకళలాడుతూ ఉంది. కేరింతల చిరునవ్వులతో, తెలియని అమాయకత్వపు బంధుత్వము బంధిస్తూనే కితకితలెడుతోంది. భుజానికెత్తుకున్న ఉప్పుమూట ఇంకొంచం సేపు ఇంకొంచం దూరమంటూ మారాం చేస్తూ ....హాయిగా. చివరిదాక అంటూ పరిచయమయిన నేస్తం అలకలతో, క్షమాపణలతో సహగమిస్తూనే ఉంది.
అన్నీ పరికిస్తున్న ముగ్గుబుట్ట నిర్మలంగా నవ్వేస్తూ తనూ చిన్నారి చేతిలో ఆటబొమ్మయిపోతూ ... కరిగిపోతూ, ఉంది.
