1. ప్రియమైన అమ్మా-నాన్నలకు,

ప్రియమైన అమ్మా-నాన్నలకు,

ఇదేంటి, మొన్ననే కదా మాట్లాడాడు దూరవాణిలో (అదే టెలిఫోన్లో), ఇప్పుడు ఈ ఉత్తరం ఏమిటా అని ఆశ్చర్య పోతున్నారా? నాకూ అదే అనిపించింది మొదట, "మాటల్లోనే చెప్పొచ్చుకదా కాగితంపై పెట్టటం ఎందుకు?" అని. కాని కాగితం మీద పెట్టడంలో ఒక లాభం ఉంది. నెమ్మదిగా, నా emotions చెప్పాలనుకున్న దానికి అడ్డు రాకుండా, వాదోపవాదాలు లేకుండా చెప్పగలను ఉత్తరంలో. పైగా ఒకసారి రాసిన దాన్ని వంద సార్లు చూసుకొని, సరి చేసుకొని పంపొచ్చు. మాటలను అలా సవరించలేము కదా. అందుకే ఈ ఉత్తరము. కాకపొతే ఇది permanent గా మిగిలిపోయేది అని తెలుసు అందుకే ఆచి తూచి రాస్తున్నాను.

అసలు దేని గురించి మాట్లాడదలుచుకున్నాను అంటే మీ ఇద్దరి గురించే. "మా ఇద్దరి గురించి ఏమి మాట్లాడతాడా" అని ఆశ్చర్య పోకండి. చాల ఉంది మీ గురించి మాట్లాడేందుకు. నేను విదేశాలకు వచ్చి అయిదు ఏళ్ళు అయింది ఈ మధ్యనే. గడిచిన అయిదు ఏళ్ళు నెమరు వేసుకుంటుంటే "ఈ మధ్య అంతా బాగా జరుగుతోంది" అనుకొనగానే, మీ వైపు ఆలోచన మళ్ళింది. "ఏం బాగా జరిగింది? తల్లి, తండ్రులను వంటరిగా వదిలేసి వచ్చేశావు వాళ్ల మానాన వాళ్ళను వదిలి" అని మనసు ప్రశ్నించింది. పైగా ఇద్దరి ఆరోగ్యం కూడా అంతంత మాత్రమె. ఎంత చెల్లెళ్ళు పక్కనే ఉన్నా నేను మీదగ్గర ఉన్నట్టు కాదు కదా అని బాధ వేసింది.

నాన్నా, నేను ఇక్కడకు వచ్చే ముందు రోజు మీకు, నా ప్రయాణానికి అప్పు ఇచ్చిన మీ తోటి పంతులమ్మకూ జరిగిన వాదన గుర్తు ఉందా? "లేదు, మా వాడు డబ్బు కోసమే విదేశాలకు వెళ్తున్నాడు" అని మీరు, "అలా ఎందుకు అనుకుంటారు మాష్టారు. మంచి చదువుల కోసం వెళ్తున్నాడు. ఉన్నత చదువుల కోసం వెళ్తున్న వాడిని అలా ఎందుకు కించ పరుస్తారు?" అని మేడం, వాదులాడుకున్నారు నా ముందు. గుర్తుందా ఆ సంభాషణ?

ఆ రోజు మీ ఇద్దరి ఎదుటే ఉన్నా నేను మవునంగా ఉన్నాను. "వాళ్ళిద్దరూ వాదులాడుకున్నారు కాని అక్కడే ఉన్నా, నన్ను అడిగారా? లేదు కదా. అందుకే నేను ఏమి పలకలేదు " అని ఆత్మవంచన చేసుకున్నాను. కాని చాలా ప్రపంచం చూసేసా నాన్నా గత అయిదేళ్ళలో. ఇపుడు ధైర్యంగా చెప్పగలను "అవును, డబ్బు కోసమే మిమ్మల్ని వదిలి వచ్చేసాను". కసాయి వాడిలా అనిపిస్తున్నానా? ఈ మధ్య మీ మాటల్లో కూడా ఆ భావన కొంచం ధ్వనిస్తోంది అని అనిపించింది. అందుకే ఈ ప్రస్తావన ఇప్పుడు ఎత్తాను.

నాన్నా, అపుడు మన పరస్థితి ఎలా ఉండేదో మీకు మళ్ళీ నేను చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు కదా. అంత చదివి కూడా నేను రోజుకు ఇరవై గంటలు పనిచేస్తే నాకు వచ్చిన జీతం ఏంటో మీకు గుర్తుందా నాన్నా? పదకొండు వేలు! దాంట్లో మన పరిస్థితి బాగు పడేదెపుడు? నేను సెటిల్ అయేది ఎపుడు? అందుకే వచ్చేసాను నాన్నా. No regrets. కాని మీరు దానికి హేళనగా మాట్లాడటం చాలా బాధేసింది.

మర్చిపోయారా నాన్నా మీ గత జీవితం? నానమ్మను ఊర్లో వదిలేసి, భాగ్యనగరానికి వచ్చిన ఎనిమిదేళ్ల వరకు తిరిగి చూడని మీరు ఇప్పుడు ఇలా అనుకోవటం సమంజసమా? ఆలోచించండి. అపుడు తాండ్రపాడు నుంచి భాగ్యనగరం ఎంత దూరమో ఇపుడు భాగ్యనగరం నుంచి మా ఉరికి అంతకన్నా తక్కువ దూరమే కదా నాన్నా. పైగా ఈ టెలీఫోనులు, లాప్టాపులు వగైరాల వల్ల అంత దూరం కూడా దగ్గరైపోలా? మొత్తానికి చెప్పేదేంటంటే "కాసు కోసం దాసులై దేశాలు పట్టి పోవటం మాతో మొదలు కాలేదు మాతో అంతం కాదు". కాబట్టి అంత హేళనగా చూడకండి నాన్నా బాధేస్తుంది. ఇక మీ విజ్ఞతకు వదిలేస్తా ఆ విషయం.

ఇంకో విషయం నాన్నా. మీరు నమ్మండి నమ్మక్యపొండి 2015 నాటికి నేను ఇంటికి వచ్చేసేది ఖాయం. ఈ మాట మాట్లాడిన ప్రతీసారి మీరు "చూద్దాంలేరా అప్పటికి, ఇప్పటి నుంచి ఎందుకు ఆ సంగతులు" అని దయచేసి అనకండి. ఒకవైపు పెళ్లి చూపుల్లో ఖచ్చితంగా "12 ఏళ్లకు నా ప్రవాసవాసం పూర్తి అయిపోతుంది" అని చెప్పినా "ఆ అందరూ ముందు ఇలానే అంటారు, పెళ్లి తరవాత మార్చుకోవచ్చులె అని అనుకున్నాను నాకేం తెలుసు మీరు నిజంగా వచ్చేస్తారని" అని పొడిచే భార్యామణి ఒక వైపు, మీరిలా ఒకవైపు నన్ను ఇబ్బంది పెట్టకండి. మీరు నన్ను ప్రోత్సహించకపోతే మానె నిరుత్సాహపరచకండి.

అమ్మా, ఆగాగు-నువ్వేంటి నవ్వుతున్నావు? నవ్వకు, నీతో మాట్లాదవలసినదీ ఉంది. ముఖ్యంగా "మా-మన" సంసారం గురించి. మొన్న నువ్వు తనకు "మన" చారుపొడి ఎలా చేయాలో అన్న విషయం "వివరిస్తున్నపుడు" ఈ విషయం నీతో చెప్పాలని అనిపించింది. ఇప్పుడు సావకాశంగా చెపుతున్నా.

అమ్మా, నీకు "నీ సంసారం" తోలి రోజులు గుర్తున్నాయా? అప్పుడు మీ అత్తగారు నీ వంట బావున్నా, "ఇప్పుడు నువ్వు మద్వల ఇంటికి వచ్చావు -నీ స్మార్త వంట మరచిపో" అని అనింది అనీ, నువ్వు బాధపడే దానివి అని చెప్పావు గుర్తులేదా? మరి ఇపుడు అదే పని నువ్వు చేస్తే ఎలా? నీకు తెలుసు తను వంట ఎంత బాగా చేస్తుందో-అయినా కాని నువ్వు "మన చారు పొడులు" అంటూ తనకు చెపితే తను బాధ పడుతుందా లేదా? పాపం వచ్చి బేల ముఖం వేస్కొని, "రఘు నేను చేసే చారు బావుందడా నీకు" అని అడిగింది కన్నీళ్ళతో. తనకు రానివి, తను బాగా చేయలేని చెప్పు నేను వద్దనను. అంతే కాని తనకు బాగా వచ్చినవి చెప్పటంలో, తనను మారమనటంలో అర్థం లేదు. అర్థం చేసుకో, ప్లీస్.

ఇంకో విషయం, తను రోజు ఏడు వరకు లేవదని, వారాంతాలు తొమ్మిది వరకు నిద్ర పోతుందని నీతో చెపితే "అవునా......" అంటూ రాగాలు తీసావు. పొద్దున్న ఆరుకు లేచి అది ఇక్కడ చేసే పని ఏంటి చెప్పు? ఉన్నది ఇద్దరం. చక చకా పని చేసుకొనే తను, ఇంట్లో పనులు నిమిషంలో చేసి పెట్టే మర మిషనులు, ఇంటి పనిలో సాయం చేసే భర్తా ఇందరు ఉండగా తను ఈ పనులన్నీ ఒక్క గంటలో చేస్తుంది. మరి అలాటప్పుడు ఏడు వరకూ నిద్ర పొతే ఏమయింది? పిల్లా జెల్లా వొచ్చాక ఎలాగూ తప్పదు కదా? అందులో ఇక్కడ సంవత్సరానికి ఏడు నెలలు పొద్దున్న ఎనిమిదిన్నరకు కాని "తెల్ల"వారదు. పొద్దున్నే లేచే అలవాటున్న నేనే ఏడు వరకు నిద్రపోతాను, మరి తను ఎలా లేస్తుంది చెప్పు? నేనెలా తనకు చెప్పేది చెప్పు?

ఒకటి గుర్తు పెట్టుకో అమ్మా, "మీ సంసారం" వేరు ఇప్పటి "మా సంసారం" వేరు. వినడానికి కష్టమైనా ఈ తేడా ఖచ్చితంగా ఉంది. 2015 నాటికి దేవుని దయ వల్ల ఇవి రెండూ కలిసి "మన సంసారం" అయ్యేంత వరకు "మీ సంసారపు విలువలు" మా మీద రుద్దాలని చూడకు. "మన సంసారం" అయ్యాక అందరం కలిసి మళ్ళీ ఒక రొటీన్ ఏర్పరుచుకుందాం పరిస్థితులకు తగ్గట్టు. ఓకేనా?

ఖండాంతర వాసం, మారిన వాతావరణం, మారిన దేశ, ప్రాంత వ్యవహారాలు, కొత్త స్నేహాలు ఇవన్నీ కలిపి రోజువారి జీవనాన్ని కూడా మారుస్తాయి తప్పక. మా ఈ జీవన శైలిని మీ జీవన శైలి కొలబద్దతతో కొలవద్దు ప్లీస్.

నువ్వు ఇలా ప్రతీ సారీ రాగాలు తీసావో నాకు ఎపుడో ఒకసారి కోపం రాకా మానదు, నేను దాని మీద అరవకా మానను, అది మా ఇద్దరి మధ్యా కలతలు తేకా మానదు. అది నాకు ఇష్టం లేదు. అందుకని ఈసారి నుంచి అలా రాగాలు తీయకేం?

అగో, ఇద్దరూ అలా బుంగమూతులు వేసుకొని కూర్చోకండి, ప్లీస్. నాకు ఇబ్బందిగా ఉన్నవి మీతో చెప్పాలని ఇలా ఉత్తరం రాసాను. అంతే కాని భార్యా దాసుడిని కాలేదు.
ఏది మంచో, ఏది చెడో విచక్షించే జ్ఞానం ఉందనీ, సంసారాన్ని చక్కపెట్టుకోగల దక్షత ఉందనే కదా మీరు నాకు పెళ్లి చేసింది. ఆ దక్షతా, విచక్షణా ఉన్నవాడిగా, తప్పు మీ వైపైనా, తన వైపైనా నేను చెప్పాల్సిందే కదా? అందుకే ఈ చిన్ని ఉత్తరం. మొదట బాధ పడ్డా సహృదయంతో మీరు అర్థం చేసుకుంటారని నాకు తెలుసు.

ఇట్లు,
"ఎప్పటికీ మీ"
కన్నా.