చిననాటి ముచ్చట్లు - 1. నేనూ మొదలెట్టేసానోచ్-ప్రేమించటం!

పనిలేక ("కాదులెండి, పని ఉన్నా చేయ బుద్దేయక") ఖాళీగా కూర్చున్నా ఆఫీసులో. నిషిగంధ గారి బ్లాగులో వెన్నెల రాత్రి గురించిన reminiscenses చదివి "నాకూ బోలెడు జరిగాయి కదా ఇలాటివి, అవి ఎందుకు ఇంతవరకు చెప్పలేదు చెప్మా?" అని అనుమానం వచ్చింది. "అదుగో అదే వద్దన్నది. చెప్మా, గిప్మా, ఉప్మా...... అంటూ చదివే వారి తలను బొప్పి కట్టిస్తున్నావు నీ భాషతో. ఎంతో మర్యాదగా మహేష్ గారు ఒక సారి చెప్పి చూసారు భాష మార్చుకోమని. ఇంకా వినలేదనుకో కత్తి పట్టుకొని వచ్చినా వచ్చేస్తారు ఆయన, అసలే వాళ్ల ఇంటి పేరు "కత్తి". ఏమనుకుంటున్నావో ......... " అని నా "మనోజ" గయ్యాళిలా నా మీద లేచే సరికి "తప్పయిపోయింది తల్లీ, ఇంకోసారి అలా అనను" అని లెంపలేసుకొని మరీ ఈ ప్రయత్నం మొదలెట్టాను.

అసలే యమా సీరియస్ మనిషినీ ("నిజ్జం, మీమీదోట్టు") హ్యూమర్ లెస్ ఫెలో ని. అలాటి నేను ఇలా కొంచం హాస్యం పండిస్తూ ("అబ్బో పండిస్తూ......అట. ముందు వండు, అది పండిందో లేదో పాఠకులు చెప్తారులే"-- ఇలా నా మనోజ చేత తిట్లు తింటూ) నేను ఎంతో కష్టపడి రాసే నా ఈ చిన్ననాటి ముచ్చట్లని మీరు "వవ్హా వహ్వా" అని మా హైదరాబాదీ తీరులో కాకున్నా, కనీసం బావుంది అని చిన్న వ్యాఖ్య అన్నా రాయలేదనుకోండి, అంతే సంగతులు మీ పని........జాగ్రత్త!

సరే మొదలెట్టేసాం, "మరి దేనితో షురూ చేద్దాం" (చెప్మా అనను లెండి) అని బుర్ర గోక్కుంటుంటే ఒక ఐడియా తట్టింది. అరువు తెచ్చుకున్నదే అయినా నా గురించి రాస్తున్నా కాబటి నాకు తట్టినట్టే. అదేంటంటే ఇప్పుడు అందరూ "ప్రేమ" గురించే కదా రాస్తున్నారు, దాని గురించే మొదలెడదాం అని అనిపించింది. ఒకే అని డిసైడ్ అయిపోయా.

ఇప్పటి అందరిలా మేమూ (royal we లెండి) 10th క్లాసు నుంచే ప్రేమించటం మొదలెడితే మా గొప్పతనం ఎం ఉంటుంది చెప్పండి? అందుకే మనం 4th క్లాసు నుంచే మొదలెట్టాం అన మాట. అదీ ఓ ...... పే.....ద్ద త్యాగంతో. దాని కథా కమామిషు వినండి.

అది నేను నాలుగవ తరగతిలో చదువుతున్న రోజులు. మా క్లాసులో తను ఎప్పుడూ ఫస్టే. నాకు ఎప్పుడు రెండవ ర్యాంకే. అది ఎంతలా ఫిక్స్ అయిపోయిందంటే, దారుణంగా మా అమ్మ నాన్నలు కూడా "ఏరా! నీకు ఈసారి ఫస్టు ర్యాంకు వచ్చిందంటే తను పాపం వంట్లో బాలేక రాయలేదా ఏంటి? " అని నన్ను ప్రశ్నించే దాక వచ్చింది. ఎంత ప్రయత్నించినా నాకు ఫస్టు రాంకు రాదాయే. ఇంక తనను ఓడించటానికి ప్రయత్నం చేయటం మానేసి "తను అదే స్కూలులో టీచర్ కూతురు, తనకు గాక నాకు వస్తుందా ఫస్టు ర్యాంకు" అని నన్ను నేను ఒదార్చుకుంటూ ఉండే వాడిని. (తరవాత తెలిసింది లెండి ఇది rationalisation అనే ఒక మానసిక defense mechanism అని)

అలాటి "గడ్డు రోజులలో" ఒకానొక unit test exam రోజు మేమిద్దరం ఒక నిమిషం ఆలస్యంగా వచ్చాము మా క్లాసుకి. అప్పటికే మా వాళ్లందరూ తమక్కావలసిన చోట్లన్నీ ఆక్రమించేసారు. ఒక్క ప్లేస్ మిగిలింది బెంచి మీద. తన వైపు చూసాను. ఎక్కడ కూర్చోవాలా అని చూస్తోంది. "సరే నువ్వే కూర్చో బెంచి పైన" అని తనకు నా ప్లేస్ త్యా....గం చేసి నేను వెళ్లి నేల మీద కూర్చున్నా. అప్పటికి నాకు ఛాతీ ఎంత ఉందొ గుర్తు లేదు కాని చాలానే పొంగింది అని మాత్రం చెప్పగలను , నేను చేసిన త్యాగానికి. అప్పుడే మొదలైంది తనంటే ఇష్టం. కాకపొతే ఆ ఇష్టం అనేది ప్రేమ అని మీనాక్షి గారి టపా చదివే దాకా తెలీని మూర్ఖుడిని.

అల్లా (దేవుడు కాదు లెండి "అలా" కు వికృతి అది.) ఇష్ట పడుతూ.......... ఉన్న నన్నూ, నా మనసునూ చాల చిన్న చిన్న ముక్కలుగా చేసింది తను, వారంలోనే . ఛి, క్రుతఘ్నురాలు! అది మా స్కూలు పంక్షను ఢే. మా బడిలోనే కార్యక్రమాలు వేస్తున్నారు అందరూ. రెండు కార్యక్రమాల మధ్య విరామ సమయంలో మా అమ్మ వద్దన్నా వినకుండా నన్ను మైకు ముందుకు తోసింది "దుర్యోధన ఏకపాత్రాభినయం" చెప్పమని.

ఎంత పరదా వెనకాతల ఉన్నా మనకు అసలే చచ్చేంత స్టేజి ఫియరు. అందుకే రెండు సార్లు "ఆహా! ఏమి ఈ మాయ సభ" అన్న డైలాగు రిపీట్ చేసి మైకు ముందు ఉన్నానన్న విషయం మర్చిపోయి "మర్చిపోయా టీచర్" అనేసాను మైకులో. అది స్కూలంతా వినపడటం, పిల్లలతో పాటు టీచర్లు కూడా నవ్వటం జరిగిన తర్వాత కాని నా తప్పు అర్థం కాలేదు. అయినా ఎం లాభం? పడాల్సిన నా cut out భారీగా అప్పటికే పడిపోయింది.

ఇంత జరిగిందా? "అయ్యో తోటి కుర్రాడే" అని చూడకుండా, "నా కోసం మొన్ననే అంత పెద్ద త్యాగం చేశాడే" అన్న కృతజ్ఞత అయినా లేకుండా, తనూ కూడా నవ్వటమే కాకుండా, దర్జాగా వచ్చి "ఆహా! ఏమి ఈ మాయ సభ..." చెప్పటం మొదలెట్టి స్కూల్ మొత్తాన్ని మంత్రముగ్ధుల్ని చేసింది తన ఏక పాత్రాభినయంతో. దాంతో నాకు తనకు కచ్చి అప్పటినుంచి.

అయిదవ క్లాసు అయిపోగానే వేరే స్కూలుకు వెళ్ళిపోయింది తను. మళ్లా ఎప్పుడో తను కర్నూలు మెడికల్ కాలేజిలో mbbs చేరిందని తెలిసింది. అప్పటికి మొదటి ప్రయత్నంలో సీటు రాక, పట్టు వదలని విక్రమార్కునిలా మళ్ళీ ప్రయత్నిస్తున్న నేను ""ఇందులో కూడా నన్ను ఓడించిందే" అని అనుకోకుండా ఉండలేకపోయాను. తరవాత ఇంత వరకు తన జాడే లేదు (నేనూ వెతకలేదనుకోండి. హాయిగా పెళ్లి చేసుకొని నేను లైఫ్ లో సెటిల్ అయిపోయాను. అది వేరే సంగతి.)

అలా ముగుసిందండి నా మొదటి ప్రేమ. ఇంకా ఎన్నెన్నో బోలెడు చిన్న నాటి ముచ్చట్లతో (ప్రేమవే కాదు లెండి) మళ్ళీ కలిసేవరకు శలవు మరి.