మూలుగుతున్న మనసుకు
తడబడుతున్న తనువుకు
లేని సత్తువ అప్పిచ్చి
బయలుదేరాను గమ్యం వైపు!
"గమ్యం"! తలచుకుంటే నవ్వొచ్చింది
అసలు గమ్యానికి ఇంత చేరువలో ఉన్నా
ఇంకా వీటిని గమ్యం అనుకొనే
నా సగటు మనిషితనానికి।
నవంబరు నెల!
దీని విలువ ఇప్పుడిప్పుడేగా తెలిసింది।
తెలిసేనాటికి కాలం మజిలీల
మరపు మరిచి చాలా కాలమే గడిచింది।
ఇంటి నుంచి బయట పడ్డా
జారిపోతున్న కాలాన్ని జయించాలనే ఏమో
బిరబిరా పరుగుతీస్తున్న జనం మధ్యకు
కరిగిన కాలపు చిహ్నంలాటి నేను।
ఎలాగోలా చేరాను
గమ్యం దగ్గరి "అవసరపు" మజిలీకి
ఉచ్చల కంపులో వాహనాల రణగొణ ధ్వనుల మధ్య
నాలాటి నవంబరు బాదితులేందరో చేరిన కుంభమేళాకు।
"నెంబర్ వన్, టూ " అంటూ
హాజరు తీసుకున్న మేము
"మహాప్రభో ఉన్నాము ఇంకా"
అంటూ అర్జీ పెట్టుకుందుకు।
ఎంతటివారైనా గుర్తు పట్టి
"కూర్చోండి సర్"అంటూ కుర్చీ ఇచ్చేస్థితి నుంచి
మూడుకాళ్ళతో ఉన్నా
బారులు తీరి నిలబడాల్సిన స్థితి........
కాలపు కాటు తగిలి, వడలు చిదిగి
"ఆటో మే బైటే సాబ్,తబియత్ అచ్చా నహీ హై" అన్నా.......
"హమే అప్నీ కాం కర్నా హాయ్ నా అమ్మా" అంటూ కసిరే
క్లర్కు అయిడేంటిఫికేషను చేయాల్సిన స్థితి......
" యూ జీ సి ఇదర్ నహి ఉధర్ " అంటూనో
"మీది సెంట్రలా స్టేటా" అంటూనో
పడే వడగల్లకు నిలిచి, రెందంతస్తులను గెలిచి
సాధించిన ఘన కార్యం........
పించను లైఫ్ సర్టిఫికేటు ఇవ్వటం.
No comments:
Post a Comment