నా పాట్లు.

చలికి తట్టుకోలేక
కోటు దగ్గరికి లాక్కున్నా.
పక్కనుంచి పాడు రోద,
వడివడిగా పారుతున్న "బ్రూక్" దయ.


ఝాము చూస్తె పదకొండు.
చిక్కటి చీకట్లో..... పెద్ద చెట్టు మొదట్లో....
రాలిన ఆకుల మధ్య..... పిట్టగోడపై.....
చూస్తె "భూతాల్రోయ్" అని దడిచేలా...........మేము!


ఆకుల గలగలలు,
క్రికెట్ల కీచులాటలు ....ఇవి, తన సంగీతాలు!
ప్చ్ , ఏం చేద్దాం
భావుకుడని తెలీక చేసుకున్నా.


వెచ్చని ఇల్లు,
పొగలు కక్కుతున్న కాఫీ,
ఇష్టమైన సీరియల్ .............
మిస్సవుతున్నవన్నీ...... ఏడుపు తెప్పించాయి.


ఫక్కున నవ్వినట్టనిపించింది
ఎవరా అని తలెత్తగా.......
తెల్లటి మబ్బుల మధ్యన
మచ్చల చందమామ!


కార్తీకమే అయినా
శుద్దాష్టమి కళ
అసంపూర్తిగానే ఉంది!
నా మనసులా.............


ఉలిక్కి పడ్డా!
"అదేమిటి అలా అనేసుకున్నా"
నన్ను నేను ప్రశ్నించుకున్నా.


"నిజమేగా మరి"
మనసు రెట్టించింది
"ఉన్నాడన్న మాటే గాని
నీతో ఉన్నాడా తను?"


తన వైపు చూసా...............
కరిగిపోతున్న కాలాన్ని
పట్టి బంధించే విఫల ప్రయత్నంలో
కెమెరాతో కుస్తీ పడుతున్నాడు.


శరత్సమీరం ఒణికిస్తున్నా,
ఆ అసంపూర్ణ శశాంకాన్ని...
తదేకంగా చూస్తూనే ఉన్నాడు.
అస్వాదనా?..... ఏమో.... ఎవరికి తెలుసు?


మధ్య మధ్యలో వచ్చి
ముద్దలు పెట్టించుకొని పోతున్నాడు.
తను తింటున్నది చూసా........
పెరుగన్నం, ఆవకాయ దబ్బా!!!!!


ఎముకలు కోరికే చలిలో,
ఇదేమీ తిండో?
నాకు చచ్చినా అర్థం కాడు.


నవ్వొచ్చింది!
ఉన్న దేశంలో ఇమడలేక
ఇమిడే దేశంలో ఉండలేక
సతమతమయ్యే మనిషి.


అయినా ఈ బుధ్ధెక్కడిదో?
పుట్టింది పెరిగింది పట్టణంలోనే అయినా,
ఇష్టాలు, ఆశలు...అన్నీ పల్లెపోకడలే!
చెట్లూ, పుట్టలూ, నెలవంక, ఆకాశం, అంటూ ....


"చిన్నా వెళదామా
చలి చాలా ఉన్నట్టుంది"
తను పిలిచే వరకు తెలీలేదు
ఆలోచనలలో ఎంతగా ముణిగిపోయానో.


"బ్రతుకు జీవుడా" అనుకుంటూ
కారెక్కాను తలూపి.
"తమాషా అయిపోయిందన్న" నిరుత్సాహమనుకుంటా......
తను కూడా తప్పుకున్నాడు, మేఘాల మాటుకి!!!



నేను తనను పెట్టె పాట్లకు నా శ్రీమతికే పద్యం కెలికే అలవాటుంటే ఎలా ఉంటుందా అన్న ఆలోచనకు ప్రతిరూపం ఇది. "కొన్ని అభిరుచులు కలవలేదన్న" నా అసంతృప్తిని ఇలా "అవతలి వారి వైపు నుంచి చూడటం" అనే ప్రక్రియ ద్వారా అప్పుడప్పుడూ బయటకు కక్కేస్తుంటానన్నమాట. Sublimation అనే Defence mechanism ఇది.