చేజార్చుకున్న మధురాలు.

మన ఏకాంతానికి భంగం కాకుండా
నిశ్శబ్దంగా కదిలిపోతున్న సమయం
కుదురైన మన ఒద్దిక చూసి
ఆపరాని తన ఆ చలనం
అక్షరంగా మలిచి పదిల పరిచిస్తే
మన కిచ్చిన ఆ బహుమానం
నే పారేసుకున్న ఆ నిర్లక్ష వైనం!

సువాసనల సుమబాలలుగా
ప్రేమతో నీవు నాకభిషేకం చేస్తే
తలంబ్రాలే అనుకున్నానా క్షణం
అసంఖ్యాకంగా ఒడిలో ఒదిగితే
మధుర కౌగిలిగా తలిచానా క్షణం
ఇంతా చేసే నే వెళ్ళాల్సొస్తే
నిర్లక్షంతో కాళ్ళ నలిగాయా విరులు
ఎంతేడ్చావో కదా?
ఇప్పుడు తెలుస్తోందిలే ఆ బాధ!

శిశిరంలో బోడివై, అందహీనవై, నీవు
నిన్నలా చూడలేక జ్ఞాపకాలూ లేక నేనూ!
వసంతమొచ్చేదాకా నాకెవరు తొడు
ఇక్కడకూడా నా స్వార్థమే చూడు

అప్రయత్నంగా చెరిపేసానమ్మా
నువ్వున్నావన్న ధీమాతో...ఆ మన జ్ఞాపకాలను.

ఏం చేస్తే తిరిగొస్తాయి
నే పారేసుకున్న ఉత్తరాలు?
ఎంత వెతికినా మరి జాడేదీ
ఆ క్షణపు మధురాలు?