కాశీనాథుని స్త్రీ-3 శుభప్రదమైన ఇందు.

ఈ కాలం పెళ్లికూతురు చీని చీనాంబరాల బరువేసుకుని రైలుబండిలో ప్రయాణం చేసి మెట్టినింటికి వస్తుందా?ఈ కాలపు స్త్రీ ఎంత సంగీతాభిమాని అయినా  వీధిలో తంబుర పట్టుక్కూర్చున్న వ్యక్తిని "అపర త్యాగబ్రహ్మలా లేరు?" అని ప్రమాణాలు చేస్తుందా? మైకులో వచ్చే పాటకూ వ్యక్తి ప్రత్యక్షంగా పాడితే వచ్చే పాటకూ తేడా తెలీదా? లేకివాడు, భాధ్యతలేని వాడు, దాబ్బు విలువ తెలీని వాడు, పెద్దల పట్ల గౌరవం లేనివాడు, అది ఉన్న వాళ్ళు అస్వతంత్రులు అనుకునే వాడు", అబద్దాలాడే వాడు మొదలయిన సకలగుణాభిరాముడైన భర్తను దారిలో పెట్టటానికి అష్ట కష్టాలనూ ఓర్చే వ్యక్తి, సంగీతాభిమానంలో అంతస్తుల తారతమ్యం చూడని వ్యక్తిత్వం - ప్రేమలో ఇంత గుడ్డిదైపోతుందా? లేక పెళ్ళయిన తరవాత మార్చుకుంటానులే అన్న ధీమానో, ఆహామోనో, నమ్మకమోనోనా?

ఈ ప్రశ్నలన్నీ ఇందు వ్యక్తిత్వాన్ని, జీవితపు మలుపలనూ చూస్తె నాకు తలెత్తిన ప్రశ్నలు. ఎనిమిది దశకాలు దాటిన సూత్రధారి వృద్ధ  మస్తిష్కం శరీరం సమానంగా మందగతి పట్టిందా, మందబుద్ది అయ్యిందా అన్నది వీటిని సమూలీకరించే ప్రశ్న. 

ఈ ప్రశ్న వేసుకున్న మరుక్షణం నాకు నా మిత్రుడితో ఎప్పుడో జరిగిన చిన్న సంవాదం జ్ఞప్తికి వచ్చింది. "ఈ సాయిలనీ, బాబాలనీ, అమ్మలనీ, ఆనందమయిలనీ...ఇలా ప్రజలను మోసగిస్తూ బహుపట్టంగా పబ్బం గట్టుకుంటున్న వీరి వలన ఏం ప్రయోజనం వీరూ" అంటే "ఏదో ఒక ప్రయోజనం ఉండే ఉంటుంది రఘూ. నీవు ఆలోచించే "అసలైన భక్తి, అసలయిన గురువు, అసలైన ప్రవచనం" అనేటివి అవసరమే కాదనను కాని వీరి వల్ల ప్రజలకు మంచి జరగట్లేదనుకోవటం పొరబాటు. ప్రజలకు, ఎవరి స్థాయిలో వారికి, ఈ బాబాలు మొదలగు వారి వల్ల ఆలంబన దొరుకుతుంది. నువ్వు తపనపడేలా ఉండాల్సిన గురువులు అంతగా ఆ విషయ సాధనకై ప్రయత్నించే శిష్యులకు ఎక్కడో అక్కడ, ఎప్పుడో అప్పుడు తారస పడుతూనే ఉంటారు. కాని సామాన్య జనానీకానికీ ఒక ఆలంబన అవసరం కదా దైనందిన జీవితంలో. ఆ అవసరాన్ని తీర్చే వారే ఈ గురువులూ, అమ్మలూ. ఇక్కడ వారి వలన ఒనగూడే ప్రయోజనం జనానికి ఒక స్థిరమైన నమ్మకం కలగటమే. ఆ నమ్మకం పునాదిపైనే వారి వారి జీవన గతిని కొంతైనా సక్రమించుకుంటారు. అందులో తప్పేముంది?" అంటూ జరిగిన సంభాషణ నాకు ఈ ప్రశ్ననుగతంగా గుర్తురావటం యాదృచ్చికమేమీ కాదు.

If we disrobe ourselves of this emperor's robe called the Prominence of self, we are all "ordinary" people in many senses.అలా సామాన్య జీవన పాత్రదారిగా "కాశీనాధుడిలా చెప్పాడంటే ఏదో కొంత విషయం ఉండే ఉంటుంది అది ఏమిటో" అన్న ఆలోచిస్తే వచ్చిందే ఇందు జీవితానికి ఈ నా అన్వయం . అవధరించండి మరి. (మామూలు మాటల్లో చెప్పాలంటే, ఆయన వీర ఫాన్ని కాబట్టి "పైపైవి చూసి నేనేదో గూడార్థాన్ని మిస్సవ్వుతున్నాను" అని ఆలోచిస్తే ఇందు జీవితం ఎలా అర్థమయిందో చదవండి మరి.) 

"చక్రీ. నన్ను పోషించగలవనే నమ్మకం కుదుర్చటానికి ఈ నగలు (నకిలీవి) అమ్మా నాన్నకు చూపించావు. అందరూ నిన్ను నమ్మారు. అక్కడితో వారి పాత్ర మిగిసిపోయింది. కాని నేను? జీవితాంతం నీతో కాపురం చేయవలసిన దాన్ని. దానికి నువ్వేసిన పవిత్ర బంధం ఇదైనా (తాళి) అసలు బంగారమేనా లేక కాకి బంగారమా?"  ఈ ఒక్క సం భాషణతో ఇందు కు.........వరుని ఎంపికలో పెద్దల భాద్యత ఎంత, వారు చూడాల్సిన (వరుని ఉద్యోగ, సంపాదనా స్థాయు మొదలగునవి) వారు  ఏ దృక్పదంతో చూడాలి, ఆలు మగల సంసారమో తల్దండ్రుల ప్రమేయం సీమ ఏమిటి .........అనేవి ఎంత చక్కగా అవగాహ్యమయ్యాయో మనకు తెలిసిపోతుంది. 

"అరె పెళ్ళే మోసం ప్రాతిపదికన చేసుకున్న వ్యక్తి ఇక ముందు ముందు మోసం చెయ్యడన్న నమ్మకమేమిటి? ఎలా సహించగలిగింది ఈ కాలం స్త్రీ ఇందు" అని ఆలోచిస్తే "అదే కదా మరి పెళ్లి అన్న బంధం పట్ల ఇందుకున్న కట్టుబాటు. ఈ ప్రపంచంలో ఏ విషయంలోనూ గ్యారంటీలు ఉండవన్న సత్యాన్ని చూచినా వ్యక్తిత్వపు అలవాలు" అనిపించింది నాకయితే. "ఆ ఆ అలాగే అనిపిస్తుంది మొగ పుంగవులకు. అలాటి వారే పతివ్రతలు మీ దృష్టిలో. అలాటి వారే ఆమోదయోగ్యులూ, శ్లాఘనీయులూ ఈ పురుషాధిక్య సమాజానికి" అనే నా అంతరాత్మలోని ఫెమినిజానికి నేను చెప్పుకున్న సమాధానం ఒక్కటే "భార్యలలో కూడా ఇలా ఎంత పేద్ద తప్పులనైనా క్షమించగలిగే సోదారులు ఈ మధ్య భర్తలలో కూడా  ఎక్కువవుతున్నారు అన్నది సోదాహరణంగా తెలిసిన నువ్వు ఇలా మాట్లాడటం సబబు కాదు. పైగా ఆర్ధిక స్వాతంత్ర్యం, దాని వల్ల వచ్చే ఇతర స్వాతంత్ర్యాలు ఉన్న ఈనాటి స్త్రీని, ఆమె సత్వాన్నీ ఇంకా పురుషాధిక్య సమాజం అంటూ చిన్న చూడటం తగదు" అంటూ.

డోలీ అద్దేగ్గొట్టి తప్పు చేసింది తామే అయినా బయటి వారికి తామెప్పుడు ఇద్దరం కాదు అన్నట్టు తన ప్రవర్తన నాకైతే "ఆ పరవశమంతా మనదే....మన ఒక్కరిదే " అనే  ప్రేమకు స్వారూప్యమె అనిపించింది. (చిన్నప్పుడు టీచరు తిట్టారని ఇంట్లోంచి పారిపోయింది నేనయినా పాపం ఆ టీచరుని దబాయించేసిన మా నాన్నగారూ గుర్తొచ్చారు అది వేరే విషయం లెండి :-) ఇలా ఇందు దృష్ట నాయక గుణ సంహిత. 

ఆ దబాయింపులో కూడా నవ్యతే చూడండి. "పచ్చి నెత్తురుతో పానకం తాగే మనిషి" అని మంచం చాటును వెతుక్కుంటున్న తన వాడిని  రెండు బిందెల నీళ్ళూ, పసుపు ముద్దా చూపకుండానే ఖడ్గ తిమ్మనను  చేసిన నవ్య చానమ్మ  కదూ ఈ దేవేరి? (నిజంగా ఆ సమయానికి హరిద్రావర్ణాంబరధారణ యాదృచ్చికమేనంటారా?)

పైగా "ఆంజనేయ భళారే మహా దేవ భళారే" అన్న చిందు (అది చిందేనా?) తాళానికి తీన్మార్ ఆడుతుంటే "ప్రాజెక్ట్ లీడర్ లేడు అందుకే అలా కొంచం సేపు ఆఫీసు నుంచి జంపు జిలాని" అనే మా తెలంగాణ సాఫ్ట్వేర్ పడతుల ఉభయ సుభగత్వం తోచింది.  

హేవిటో. ప్రధాన పాత్రధారులందరూ ఇలా "ఎంతో విశాలత్వం" ఎందుకు చూపెడతారో. డోలీ మోసే వాడు పాణిగ్రహణ ఉత్సాహంలో "ఇంతకంటే మంచి ఉద్యోగం వెతుక్కుంటాను" అంటుంటే "అయ్యో అదేం పనండీ. ఎంచక్కా ఇప్పుడున్న ఉద్యోగానికేం? హాయిగా మనుషులను మోసుకుంటూ వెళ్ళే ఉద్యోగం ఎంత పుణ్యం" అంటూ తన అతి మంచితనంతో తన వాడి పురోగమనానికి తానె అడ్డుపుల్ల వేస్తున్న సంగతి గమనించుకొదెం? అనే మనసుకు మాత్రం సమాధానం చెప్పలేకపోయ్యాను :-)

"మీరెంతో పుణ్యం చేసుకున్నారమ్మా. జరిగిపోయింది తప్పయినా, ఒప్పయినా ఇంటి గుట్టుని కడుపులో పెట్టుకునే అమ్మాయి నీ కడుపులో పుట్టింది" అంటూ తన స్వాభిమానాన్ని స్వాతిశయం లేకుండా చెప్పుకోగలిగిన ఇందు నిజంగా నాయికే కదా. (మెట్టినింటినీ, పుట్టినింటినీ ఇలా సవ్యసాచ్యంతో నెగ్గించే ప్రతి పడుచూ నాయికే అసలు.....అయినా వారిని "ఆడ"పిల్లలు అని ఇరువైపు వారు దెప్పటం......ప్చ్. పైగా నొప్పింపక తానోవ్వని ఈ లౌక్యం అందరినీ నొప్పించే సత్యసంధత కంటే మెండే కాదంటారా?)

ఇలా రెండింట్లా, బయటా గెలిచింది కనుకే "ఏమిటీ మీరు ఆశీర్వదించరా" అని మొహమాటానికి అడిగినా తన శిరోక్షింతల ధారతో తన వాడిని ఆశీర్వదించే అధికారం   స్వాధీనం చేసుకుంది ఇందు (నాకయితే ఇది కూడా యాదృచ్చికం అనిపించలా!) అలాటి దేవిని భర్త నెత్తిన పెట్టుకు ఊరేగిస్తే తప్పేమిటి? "కలియుగ సావిత్రీ ధర్మాచరణే" కదా ఇది కాకపొతే role reversal జరిగింది అంతే :-)

ఒకటి మాత్రం నాకెప్పుడూ అంతుపట్టదు. వేరే ఎవరో కోసం అంతగా కన్నీళ్లు పెట్టటం స్త్రీకెలా సాధ్యమో. ఇది తలుచుకుంటే మాత్రం కాళిదాసు పద్యం "రమ్యాణి వీక్ష్య మధురాంశ్చ నిశమ్య శబ్దాన్...." అనేది గుర్తుకు వస్తుంది. అర్థం, పద్యం  ఇక్కడ రమ్యమైన దృశ్యాలూ, మధురమైన శభ్దాలే కాదు ఒకోసారీ పూర్వ జన్మ ఆపేక్షలు అపరిచిత వ్యక్తుల ద్వారా కూడా కలుగుతుందనుకుంటా. పెద్దాయన వెళుతుంటే ఇందు కన్నీళ్లను కూడా ఇలాగే అనుకోవాలి మరి. 

"ఓరిమి చాలమ్మా ఓ భూమాతా" అంటూ స్త్రీ సహనానికీ హద్దుందని పోటెత్తిన ఓ స్త్రీ   ఆల్టర్ ఇగో మాత్రం  "........క్షమయా ధరిత్ర"న్న ఆర్యోక్త్యానుసారిణిగా తన ధర్మం తాను నిర్వర్తించింది ఇందు రూపంలో.  చిరునవ్వుతో శుభప్రదంగా.  

(మొదటిసారి చూసినప్పుడు నిజంగా కోపం వచ్చింది విశ్వనాథ్గారి మీద చెత్త సినిమా అని....విశ్రాంతి తీసుకొండిక సార్ అని ఉత్తరం రాద్దామన్నంత కోపం....కాని ఇవాళ ఈ టపా కోసం చూసినప్పుడు నిజంగా చాలా ఎంజాయ్ చేసాను పిక్చర్ను.)

Photo from http://1.bp.blogspot.com/_7ZPb9dcb3aI/TE5IGIucgyI/AAAAAAAAMw8/qJhsgyvjxow/s1600/subhapradam_157.jpg

"తెలుగు కావ్య పురుషుని గాధ"-ఈమాట పాత ప్రచురణ.

హాటకగర్భుడెవరనుచు
మీటనొకటిని సుతరంబు మీటినటన్నీ
మాటను కావ్యపురుష గా
దంటు పసందు గను పండితంబిదిగిదిగో  

"తెలుగు కావ్య పురుషుడి గాధ" కర్తలు వేలూరు వెంకటేశ్వర రావు గార్కి, ఈమాట వారికి నెనర్లు.

కాశీనాధుని స్త్రీ -2 మాధవి.

"ఒక కల్పిత పాత్రను సజీవమూర్తిగా స్వీకరించి విశ్లేషించ ప్రయత్నించటం ఎంత వరకూ సమంజసం? ఈ ప్రక్రియలో నువ్వు చూస్తున్నది ఒక స్త్రీ మూర్తినా లేక పురుష సూత్రధారి కనుసన్నలలో ప్రాణం పోసుకున్న ఓ స్త్రీ చాయా రూపమా?" అంటూ చొప్ప దంటు ప్రశ్నలు వేస్తున్న ఆత్మారాముడిని రెండు పీకి అవతల పారేశాను. ప్రతి జీవితం గతానుభావానుగుణ గతి ధారిణే అయినపుడు ప్రతి జీవితమూ ఆ అనుభవమనే సూత్రదారుని చేతిలో కీలుబోమ్మే కదా?       అలాటప్పుడు రెంటికీ తేడా ఏమిటో నాకు తెలీలేదు. Also, for the moment, I do not wish to step back, for, that longitudinal view does really hurt with its truthful radiance. I am content with being a myopic puppet on the grand stage, blissfully playing out its part.

ఫిలాసఫీలాపి అసలు విషయానికొస్తే ఇన్నేళ్ళ తరవాత, ఇన్ని కడవల అశ్రుతర్పణం తరవాత ఇవేళ అనిపించింది "ఈ సినిమా ఇంత హిట్ ఎలా అయ్యిందా అబ్బా" అని. సినిమా రివ్యూ కాదురోయ్ అని గురుడు జెల్లకాయ కొడితే కాని గాడిలో పడలేదు ఆలోచనలు.

"మాధవి గురించి  రాయాల్సినంత ఏముంది అని మెదడు మొదట చప్పరించేసిన మాట నిజం. పెళ్ళాడిన వాడు ఆస్తుల కోసం వదిలేస్తే బాధ పడుతూ కూర్చుంది, ప్రేమించిన వాడు దానం చేస్తే మారు మాటాడక వెళ్ళిపోయింది, మనసులో ఇంకొకరిని పెట్టుకుని ఇంకొకరితో ఎలా ఉండగాలిగిందో, ఎలా సంసారం చేసిందో మహా తల్లి" అన్నవే ఆలోచనలు. నాయిక అంటే శృంగార నాయిక లక్షణాలే తప్పితే ఇంకే లక్షణాలూ చెప్పని సంస్కృతి ఫలాలం కదా మరి.

కొంచం వళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని పరికిస్తే నాకు మాధవిలో మొదట కనిపించింది అమ్మతనం, ఆ తరవాత స్త్రీత్వం.

"అయితే అమ్మ మనసు కనిపెట్టటం మొదలెట్టారన మాట" అంటూ తన వాడిని ప్రస్నిస్తూ "ఇపుడిపుడే ఇతరుల మనసును చదవగలుగుతున్నాను" అని వాడిచేత అనిపించగలిగిన అమ్మతనం. అ ఆ లు దిద్దించే అమ్మతనం. అన్నీ తనకు కావాల్సినవి అనే కోణం నుంచె  చూసే Ego-centric పాపడికి ఇతరులలో కూడా మనసు ఉంది వారికీ ఆశలూ కోర్కెలూ ఉంటాయి అన్న "Theory of Mind" బోధించే అమ్మతనం.

ఈ అమ్మతనం ఒడి పండుతేనే స్త్రీకి అబ్బే గుణమని అనుకోవటం పోరాపాటేనేమో. May be its all in the Venutian air? లేకుంటే తన కొడుకు ఫోటోల్లోటివే అయినా తన కోసం ఒక్కటి అడగటాన్ని లేకితనంగా  అభిసంసిస్తారని బిడియపడిన తల్లికి ఆ "భంగిమా......" ఫోటోల కంటే తన కళ్ళెదుట కొడుకు తాను ఇంతకాలం వ్యవసాయించిన పంటనూర్పుతుంటే తీసిన ఫోటోలు ఎక్కువ ఆనందం కలిగిస్తాయని మాధవికెలా తట్టింది?

"రేపు మా నాన్న ఆబ్ధికం. నువ్వేం పెట్టించనక్కరలా......." అంటూ రెక్కలిచ్చిన సత్తాతో ఎగిరిపోతానంటున్న తన సంతానాన్ని తన అవసరం ఎక్కువ ఉన్న ఇంకో బిడ్డడి కోసం త్యాగం చేయటం, లోకం అభిశంసనకు వెరవకపోవటం ఎన్ని సంసారాల్లో, ఎందరు తల్లుల్లో చూడము మనం?

"నాకూ చప్పట్లు కొట్టించుకోవాలని ఉందే" అంటూ జీవితేచ్చ కోసం మధనపడే తన బిడ్డడు ఆ కరతాళాల మధ్య భారతమాడాలని మాధవి పడ్డ తపన ప్రసవ వేదననే గుర్తు చేసింది నాకయితే.

ధీరలలిత, ధీరశాంతాలు పుణికి పుచ్చుకున్న నాయిక మాధవి. మాధవి లలిత, శాంతాలకు ఉదాహరణలు అవసరం లేదనే అనుకుంటాను. ధీరమంటే "క్లేశాన్ని సహించటం " అట. మాధవికంటే దీశాలెవరు ఈ నాటకంలో? అసలు ఈ విషయంలోనే నాకు స్త్రీ పురుషుడి కంటే ఎప్పుడూ బలవంతురాలే అనిపించేది. సహనం నిజమైన బలిమేనేమో. తానె చేసుకున్నా తనకన్యాయం జరిగిందని ఎలుగెత్తి ఏడిచే బాలూలను ఎంత మందిని చూడం మనం. ఇతరులు తనకన్యాయం చేసినా కిమ్మనక సహించే మాధవిలకు కొడువెం మన దేశంలో? క్లేశాన్ని ఓర్వలేక జీవితాన్ని తాగుడుకు తాకట్టు పెట్టి, అనన్యమైన కళకు తీరని అన్యాయం చేసిన నాయకుడొక వైపు అదే క్లేశాన్ని జీవితంలో రెందోసారనుభవిస్తూ కూడా ఆ జీవితాన్ని కాడి తప్పనివ్వని మాధవొక వైపు. ఇక చెప్పేదేముంది?

ఒకోక్కప్పుడనిపిస్తుంది................ఇలా సహనాన్ని పల్లకీకెత్తి ఊరేగించేది కూడా పురుషాదిపత్యమేనేమో అని.  

"ఆ, ఇలా ప్రేమించిన వాడిని అలా మరిచిపోయి వేరే వాడితో కులకటం అదేమంత బలిమి కాదు" అంటారా?
ఒకసారి ప్రేమించి చూడండి.
ఆ ప్రేమను భాధ్యతకో, అదే ప్రేమ కోసమో బలివ్వండి.....................
అయినా మనకవన్నీ ఎక్కడ అనుభావమవుతాయి లెండి. ప్రేమంటే కోరుకోవటం, కావాలనుకోవటం తప్ప ఇంకే చాయా గురుతుకు రానంతగా మారిపోతున్న సమాజపు మనుషులం మనం. మిగితావన్నీ పిరికితనంగా అభివర్ణించే కౌరవులం.

తన విషయంలో, తన అభిమతం పట్టించుకోకుండా, తన విధిని రాస్తున్న వ్యక్తి జ్ఞాపకాన్నీ, తన ఆశనూ  చిరునవ్వుతోనే జడ నుంచి వేరు చెయ్యటం, అలాటి వ్యక్తి ఆఖరు కోర్కెగా అప్పటికి పరాయి అయిపోయిన వాడి సరస నుంచుని మరీ దర్సనమివ్వటం మాధవిలోని స్త్రీకే చెల్లింది.

నిజంగా ఇలాటి మనుషులు, ఇప్పటి సమాజంలో ఉంటారా అని అనుమానమా?
కాగడా అవసరం లేదు మనసెట్టి వెతకండి.
ఎంతో దూరం పోనక్కరలేదు.
నాది గ్యారంటీ!

ఎక్కడో చినుకులా రాలి, చివరికి మీ సంగమంలో సాగరుని చూసుకునే మీ మాధవి మీకూ కనిపించకపోదు.

Sanjeevani & RTI act

సెక్షన్ 4 (1)(b)  మీద సంజీవిని యుద్ధభేరి 

మరిన్ని వివరాలకు
http://www.loksattasanjeevani.in/
or contact persons
Mr Sandeep Pattem.......pattem@gmail.com
Mr Abdul Aziz.......abdulazeez1984@gmail.com

If you love something very much set it free

If it comes back to you, its yours

If it does not, it never was yours.

इस घूट घूट की कसम

हर इल्जामे जहां क़ुबूल साकी
बारा महीने खिसन ही सही

गिरने की गहराई किसने नापी 

बस, मन में बसे रहे ज़ालिम साथी. 

సినిమా చూడకు చెడిపోతావు.

"అమ్మా నాన్నలకు చాలా సార్లే ఫోన్ చేసానత్తయ్యా... ఫోన్ కట్ చేస్తున్నారు."

"ఎన్నో సార్లు అంటే ఎన్ని సార్లమ్మా? వెయ్యి సార్లు?....కాదా? వంద సార్లు?......కాదా? పది సార్లు?....ఓహో పడి సార్లా....."
"చిన్నప్పుడు మీరు పడి పోతుంటే, అన్నం తినక నోట్లోది ఊసేస్తుంటే ఎన్ని వేల సార్లు మేము మీకు తినిపించుంటామొ తెలుసా అమ్మా"

చూస్తె సినిమాల్లో ఎంత జీవితమో.




picture from http://www.legalmoviesdownloads.com/film-reel.jpg

ఇప్పటికింతే.

""

ఘడియ కోసం ఏడుకొండలు

కామితం కోసం సమర్పణాలూ

శుద్ధం కాని చిదంతరాలూ  

అద్దమయి అడ్డమవుతుంటే

రాలేదని చెప్పవే తల్లీ

మానసమూ,బుద్ధీ, మై

మరిపించే ఆ క్షణాన 

తప్పక హాజరవుతానని

ఆయనకు మాత్రం తెలియకుండేనామ్మా 

అహం కారమో అలక కారణమో కాని  

ఇప్పటికీ వినమ్ర భావ మిళితాంజలి మాత్రమె. 

చిరుగు పాతన అటుకులు మూట 

దాచుక వెనుదిరిగిపోతున్నా......

Truth Hurts Dot

నీకు దర్పణాన్నని  మురిసా!

నా సార్థకతకు కారణమైన
నీ విభ ఒక చితి వెలుగని
నిన్నూ, దరి చేరిన వారిని
కాల్చేయటమే దాని నైజమని
తెలిసినా ఇంకా ఏదీ
నాలో ఆ అణువిస్ఫోటనం?

దినకరునని మురిసిపోతున్న
నీకు కూడా తెలియని నీ నైజం
నా ఉనికిని, నా అహాన్ని
వెచ్చగా ప్రశ్నిస్తోంది

చల్లటి శశికరుడినా 

కాల్చే అగ్నిగుండాన్నెందుకు కాదు? 

నీకు నిక్కచ్చి దర్పణాన్నైతే 

నేనూ నీవేగా   

జవాబు కాలమే చెప్పగలిగితే

తోలుబొమ్మలం

మనకింత అహమవసరమా!

So many existentialities!

Are thanks due to you?

Whatever.

Picture with thanks from http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSwUOihRbxCnmzmVALlITJt4QzoNdF_8Tr8fWujoEFYpVQtPw89WQ

అపరిచిత పరిచయం.

రంగులు మారుతున్న చీకటిలో

నా సందూక్ తెరిస్తే  

జాజులూ మధువులూ మసకబార  

క్రొంగొత్తగా నువ్వు 

ఏ అపురూపానికి వరంగా స్థానమిచ్చానో? 

కాని పెట్టిలో భద్రంగా నీ ఉనికి . 

చేతిలోకి తీసుకుందును కదా 

కాలి పొయ్యింది 

మనసు కూడా 

పెనమేదో పొయ్యేదో ?

ఇప్పుడిప్పుడే ఆ ఘడియల్లేవు కాని 

తలంబ్రాలకు దిష్టి చుక్కను చేద్దును  

నలుపైతేనేం ముత్యానివేగా

విలువెరిగిన షరాబులుంటారనే

ఇలా ముసుగు తీస్తున్నా 

మూలుగులే నీ పరిచయమన్నా 

వాటికీ కరతాళాలందాలని    

స్వప్నలిపిలోనున్న 

జాగృదావస్థ

ఓహ్!

Movie that did not shame me.

నేనేదో టపాలో "సగటు మనిషి ప్రతి వారిలో నాయిక, నాయకులను చూడాలి అలా చోపెట్టే నవలలూ, సినిమాలూ రావాలి" అన్నదానికి ప్రతిఫలమా అన్నట్టుగా అనిపించింది షాపింగ్ మాల్ సినిమా చూసిన తరవాత. Almost missed this movie because of an Idiotic review which said this movie was about glorification of sadness and the review even had the temerity to suggest that we people get kicks out of glorifying the sadness. Wish I remember where I read that review so that I could name and shame the website.

కథ 

నాన్న చిన్నప్పుడు "హేవిటో ఈ మధ్య అన్నీ ...సినిమాలూ, సిరియళ్ళూ అన్నీ .....ప్రేమ గురించే, ఇంకేం లేనట్టూ" అంటే "లవ్ కాక ఇంకేం ఉంది నాన్నాప్రపంచంలో" అన్న నా అప్పటి పిచ్చిమాటలు గుర్తు వచ్చాయి "గొప్పగా ఉంది కాని మళ్ళీ లవ్ స్టోరీనెగా" అని బుద్ది చప్పరించేస్తూ  కథను విశ్లేషించటం మొదలెడితే. మొత్తం టీనేజ్ లవ్ స్టోరీనే. పెద్దగా చెప్పుకోటానికేమి లేదు.

కథనం 

కథ నడిచిన తీరు, దర్సకత్వం చాలా నచ్చాయి నాకు. ఈ మధ్య వస్తున్న టీనేజ్ లవ్ స్టోరీస్ అంటే నాకు చాలా కోపం. వాటికి భిన్నంగా ఉంది అనిపించింది. బాక్డ్రాప్ ఒక షాపింగ్ మాల్ అవటం కథకుడి నేటి సామాజిక దార్శనికతకు నిదర్శనం అనిపించింది.. 

ఏ రచనలైనా ఆ కాలం సామాజికతకు దర్పణాలు అవ్వాలన్నది నా అభిమతం. 

"కొత్త బంగారు లోకం " చూస్తున్నంత సేపు నాకు ఎందుకో అనీజీగా అనిపించేది. ప్రతీ సినిమాలో  ఇలా చిన్న పిల్లలకు ఈ ప్రేమ గొడవలేంటి అన్న చిరాకులో నాయిక నాయకుల ప్రేమను అంత తొందరగా ఆమోదించలేకపోయాను. అక్కడ పిల్లల మధ్య ఉన్నది ఆకర్షనంకురార్పణగా సాగిన ప్రేమే....... ఈ చిత్రం లోనూ అదే. కాని ఇక్కడ ఎందుకో వీరి ప్రేమ నాకు ఆమోదయోగ్యమయ్యింది. సినిమా తారను చూస్తూ మొహావేసభరితుడై నాయకుడు నాయికను పక్కకు తీసుకెళ్ళి ముద్దు పెట్టుకోచూసినా నాకు అభ్యంతరం అనిపించలేదు. ఎందుకా అని తరిచితే నాకు అనిపించింది ఒకటే ఇక్కడ నాయికా నాయికలు "పిల్లలు కాదు" అన్న విషయం. 

 I thought this movie was somewhat in the vain of "Happy Days" where there was maturity in dealing with even attraction.

ఏదో చర్చలో ఒకసారి "ఇంటి పెద్దరికం ఎవరు తీసుకోవాలి" అంటే "భాద్యతలు మోసే వాళ్ళే" అని సమాధానమిచ్చింది. నాకా సమాధానానికి అభ్యంతరాలు కనపడలేదు. ఆ సమాధానాన్వయమే ఇక్కడ నాకు తోచింది వారు పిల్లలు కాదనటానికి.

ఇంటి భాద్యత నిర్వర్తించటానికి "అవును వాడు పైన చెయ్యి వేసి నొక్కితే ఊరికే నిలబడిపోయాను. ఏం చెయ్యమంటావు కిరోసిన్ పోసుకుని కాల్చుకోమంటావా?" అంటూ సగటుతనంలోనే తన పెద్దరికం చూపిన నాయిక నా మటుకు నాకు స్త్రీనే, అమ్మాయి కాదు. "వాడిని అర్థం చేసుకోలేక చచ్చిపోయిన అదీ, ఈనాడు నన్ను అనుమానించిన నువ్వూ ఇద్దరూ వేస్టే....." అంటూ నాయికను ఈసడింపుగా కడిగేసిన నాయకుడు నాకయితే పురుషుడే కాని అబ్బాయి కాదు. పెద్దమనిషయ్య్యేది చాప మీద ఎక్కినప్పుడు కాదు, ఏ వయసులో అయినా సరే "నా కంటే నావారు ఎక్కువ కదా, వారి గూర్చి కూడా ఆలోచించాలి కదా" అనుకుంటూ తమను తాము ఒక్క క్షణం అయినా సరే, నియంత్రించుకోగల  అలవాటు వచ్చిన క్షణం ఆ మనిషికి పెద్దతనం వచ్చినట్టే.

మీరే చెప్పండి...... సినీ నటిని .చూసి మోహపడుతున్నాను అని తెలుస్కుని, అది తప్పని, తలచి తన దాన్ని పక్క గదికి రప్పించుకుని "తన మొహం తన స్త్రీ చెంతనే" అంటూ తెలిపే ఆ సన్నివేశం పెళ్ళికాని ఆ యువ నాయకుని ఔన్నత్యాన్ని తెలిపిందనే అనిపించింది కాని కామకుడు అని కాదు. May be I am too optimistic in my interpretation but I prefer to think that this interpretation sits well with overall characterisation of the hero than the sick interpretation that he just was trying to get physical with whom he can, stimulated by the heroine. "రాణి చెంతనుండ చెలికత్తెలేలనే........" అంటూ ఒక్క వాక్యంలో సగటుతనానికి మొహావేశపు యోగంలో కవిత్వం అబ్బటం తెగ నచ్చేసింది నాకు. 

 అంతే కాక తనవాడు తనను ప్రేమించటం కంటిన్యూ  చెయ్యటం వాడికి నష్టం తెస్తుందేమో అని ఆలోచించటం చేసాడని తెలిసిన ఆ చిన్నది వాడిని వేరేస్తేమబాధ పడినవాడు వార్డెన్ నుండి తనను దాచిన తనను కడిగేస్తూ "ఇప్పుడిలా నన్నేదుకు దాచావో అప్పుడు నేనూ అందుకే ఆలోచించాను. రెండు కుటుంబాలు పస్తులు పడుకున్తాఎమో అని ఆలోచించటం తప్పా? ఊ మహారాణి, మిస్ ఇండియా దిగి వచ్చిందండీ దీని గురించి ప్రేమలో ఏమన్నా కష్టాలోస్తాయేమో అని ఆలోచిస్తేనే పిరికివాడు అనేస్తుంది...." అంటూ అనటంలో ఉన్న పరిణితి ఈనాడు ఎంతమంది పెద్దవాళ్ళలో కనపడుతుంది? 

"ప్రేమను, మొహాన్నీ, ఆకర్షణ బహిరితివృత్తాలయినా అంతర్లీనంగా భాద్యత మోసే బోయీ శ్రమైక జీవన సౌందర్యాన్ని చూపెట్టే మంచి చిత్రిక ఈ చిత్రం" అనిపించింది. In the whole film I never had the feeling that this was about glorification of poeverty, of unhappyness, of injustices. It felt like a beautiful narration of the wonderful tapestry of life, in all its hual glory, including the blacks and greys, barring no tones.

Subtelity

ఇది నాకు అన్నిటికంటే నచ్చిన విషయం ఈ చిత్రంలో. అక్కినేని వారు ఎప్పుడూ మొట్టుకునేట్టు సినిమా ఒక వ్యాపారం అన్నది మరవకుండా ఒక కళాఖండికగా తన సామాజిక స్ప్రుహైక భాద్యతను వీడకుండా చిత్రం చేసిన tightrope walking was very subtle, I felt. There were no harsh lectures about morality but no reel or turn of events was left un-utilised for slapping the current society for its hypocrisies.  


హయగ్రీవ మంత్రాన్ని పటించే కుటుంబం రజస్వల అయిన తన చెల్లెలిని ఇంటివెనకాల కుక్క గది పక్కన అలాటి గదిలోనే మూలన ఉంచటం చూసి నాయిక, ఆ కుటుంబం పెద్దమనిషి పండగకు ఇవ్వ చూసిన యాభైని ఏ ఎమోషన్ లేకుండా "వద్దమ్మా" అంటూ తిరస్కరించటం ఎంత మెత్తని చెప్పో అనుభవించిన వారికి తెలుస్తుంది.

ఒక ఫాన్ హీరోయిన్ను "అక్క" అంటూ (నాయకుని స్నేహితుని చేత) సంబోదింప చేయటం అంత సటిలిటీ నాకీ మధ్య కాలంలో ఇంకోటి కనపడలేదు. పగలంతా వళ్ళు హూనం చేసుకునే ఒక పల్లెటూరు "బైతు" చేత ఆ "అక్క" అన్న సంబోధనలో ఎలాటి వెటకారం చూపెట్టకుండా అమాయకత్వం చూపెట్టటంలో దర్శకుడు, రచయిత ఎంతో చెప్పారనిపిస్తుంది. ఆ "ఎంతో" అన్నది కళను కళగా అభిమానించండి అన్న సందేశమో లేక ప్రతి హీరోయిన్నూ సొల్లు కార్చుకుంటూ నేటి సమాజంపై ద్వన్యుక్తంగా వేసిన వ్యంగ్య బానమో లేక ఇలా కూడా ఇంకా మనుషులున్నారు ఇదే ఒప్పు అని చూపుతూ తన ఆప్టిమిసాన్ని చూపటమో  లేక "కహా గయే ఐసే లోగ్" అంటున్న మౌనాక్రోశమో ........ ఎంతో ఉంది అని మాత్రం అనిపించింది,
  
తారాగణం.
నాయికా నాయికల పెర్లేంటో చూడలేదు, గుర్తుంచుకోవాలి అని అనిపించలేదు కాని చాలా బాగా చేసారు అనిపించింది. Weather it was restrained action or ameturism I don't know but it was very natural. NO dramatics or histrionics anywhere.

విలువలు 
ఏ మాత్రం సామాజిక భాద్యతను మరిచిపోకుండా వ్యాపారాన్ని చేసుకున్న ఈ చిత్రమంటే నాకు ఎనలేని గౌరవమేర్పడింది. చివరిగా ప్రేక్షకులను, వారి అభిరుచులను గౌరవిన్చిటంలో పెద్దపీట వేసింది. ఎలా అంటారా? At the end of the movie,  I did not end up shamed, disrobed to my basicest animal self by a shameless banquet of female flesh. చూపిన ఒక ఫాంటసీ పాట కూడా చాలా సింపుల్గా తీసారు అనిపించింది. And most importantly, artfully, seamlessly weaved into the context.

DND

రహదారెంట
అప్రమేయంగా
ఎదురుబొదురుగా

పలుకరింపుకు సమాధానం
ఓహ్!

రోజూ.......