"నిజంగానే చెప్తావా వెళ్ళి"
వెనక్కు తిరిగి చూసి "నువ్వా. నువ్వెందుకొచ్చావిక్కడకు తననొదిలి?"ప్రశ్నించాడు
చూపులు మాత్రం గదిలోపలికే
ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నారిద్దరూ.
"ప్రశాంతంగా" వత్తి పలుకుతూ తన పునరుక్తి
వెనక్కు తిరిగి చూసిన రాహుల్ కళ్ళలో ఉక్రోషపు ప్రశ్నకు
"అవును నువ్విప్పుడు ఇలా నీ ప్రేమను వ్యక్తం చెయ్యటం నిజంగా తన ప్రశాంతత చెడకొట్టటమే" స్థిరంగా జవాబు
అలాగే గడపవతల కూర్చుండిపొయ్యాడు
కౌగిలిచ్చేందుకు ఉయ్యాల లేదు.
తలనిమిరెందుకు గోడ మీద రవివర్మ సీతమ్మవారూ లేరు
"ఇల్లంతా బోసిపొయ్యింది చూడు"
పక్కన కూర్చుని తన మోకాళ్ళపై తనే తల పెట్టుకుని కాళ్ళు రెంటి చుట్టూ చేతులేసుకుని దగ్గరకు లాక్కుంటూ వాళ్ళను చూడసాగింది
"ఎందుకిలా? .....వెళ్ళింది కదా?"
"నిజంగానే అంత తొందరగా అక్కడ ఉద్యోగం వచ్చిందంటే ఎలా నమ్మావు?"
కళ్ళలోని తీక్షణతకు దించుకోక తప్పలేదు అతనికి
మవునమైపోయిన అతన్నిచూసి ఒక నిట్టూర్చి "పోనీలే అలా అనుకునే, నీ స్వార్థం కొంతైనా చూసుకుని, నాకు జీవితాంతం ఏడ్చే బాధ తప్పించావు" అంటున్న తనను "నీకా, తనకా" అని అడగలేదు అతను.,
తనపక్కన కూర్చుని నిట్టూరుస్తున్నది ఎవరి ప్రాణవాయువో తెలుసుగనక.
"అలా ఎలా పడుకోగలదు నిశ్చింతగా ఇవాళ నేను వస్తానని తెలుసుగా?" చిన్నపిల్లాడి ఉక్రోషం మళ్ళీ తనని చూస్తూ
"ఏం నువ్వు పోయినసారి, ఇదే రోజు, సరిగ్గా ఇదే సమయానికి, ఒక్క సారి ఫోన్ చేసి, నిద్రపోతుంది అనుకుని మానేసేయ్లా?తను ఎన్ని గంటలు ఎదురుచూసిందో నీకేం తెలుసు?"
"నువ్వూ అలా అంటే ఎలా? ఐదు రింగ్లకు తను ఎత్తకపోతే ఎత్తలేకపోతోంది అనేది అర్థం అని కట్చేసే అలవాటెప్పటిది?"
"కానీ పుట్టిన రోజుకు కూడా అలవాటుకు బానిసవుతావా?"
"తనకు మళ్ళీ ఇతరులతో ఇబ్బంది వద్దనే కదా. మరుసటి రోజు చేసాను కదా?"
"మరుసటి రోజుకూ, నీ నుంచి తను కోరుకున్న సమయానికీ, రోజుకూ తేడా మరిచిపోయ్యి నువ్వెలా నిద్రపోగలిగావు" చాల్లే సోది ఇక వాదనలు అనవసరం అన్నట్టుగా అవులించేస్తూ
"అపుడపుడన్నా గుర్తుకొస్తానా?"
తను చూసిన చూపుల్లోని అసహ్యం
తల దించేసుకున్నాడు
కోపంతో చివాలున వెళ్ళిపోతున్న తనను చెయ్యిపట్టి ఆపగలిగాడు.
ఆశ్చర్యంగా, ఇష్టపడిన యువతి మనసేమిటో అర్థమయ్యేట్టు, పామరుడి పాశానికి ఆత్మశక్తి ఆగిపోయింది.
"నువ్వేమనుకుంటున్నావు చెప్పు తన గురించి? నీకు తెలిసిన ఫాక్ట్స్ ఎవ్వరికీ తెలీవు కాబట్టి వారేమనుకున్నా ఒకే కాని నువ్వు, నువ్వేమనుకుంటున్నావు చెప్పు?" ఉసులు బుసలుగా కనిపిస్తుంటే "అనినన్గన్నులు జేవురింప....." గుర్తొచ్చి నవ్వేసుకోక ఉండలేకపోయ్యాడు
ఆ నవ్వు చూసి కొంచం ప్రసన్నురాలయింది తను కూడా. అవును మరి అపురూపాలను చూస్తె అందరికీ అపురూపమే.
"నీకు తెలీదా నేనేమనుకుంటున్నానో?"
"మరెలా అనగలిగావురా బద్మాష్ నిన్ను మరిచిపోయుందా అని?"
తన్నెవరూ అర్థం చేసుకోరేమన్నకసి, కోపం ఆ స్వరంలో
"బాబున్నాడుగా వాడు చాలు లోకం మరవటానికి"అతని గొంతులో ఈర్ష్య
"ఒరేయ్ చిన్నపిల్లాడి మీద జెలసీ ఎందుకురా?"
అప్రయత్నంగా "ఒరేయ్ షార్ట్స్లో భలే ముద్దోస్తున్నావురా" అన్న గొంతులా హస్కీగా కంఠం.
"ఆ........... ఈ సంబడాలకేం తక్కువలేదు" బయటకు కోపం వచ్చినా అర్థమయింది లోపలి సంతోషం, నిజంగా నిజమే.
"మా గాలి సోకలేని మబ్బుకేది వర్షం, మా వేడి తాకలేని పసిడి కాదు హారం, మా కంటి ఘాటు తగలలేని ఒంటికేది గర్వం...".
"చంపేస్తా పిచ్చిపిచ్చిగా అనుకున్నావంటే" అంటున్నా పంటి కింద దాగని నగవు
మళ్ళీ తనే "ఏంటోయ్ వచ్చేదో విషాదగీతమాలపిస్తావు అనుకుంటే ఇలా రొమాంటిక్గా మురిపిస్తున్నావు"
"నువ్విలా మామూలుగా మాట్లాడితే ఇక నాకేం కావాలి చెప్పు" అతని ప్రశ్న
మంచంపైనున్నదీ, తన పక్క కూర్చుని మాట్లాడుతున్నదీ ఒకరు కాదన్న నాటకానికి తెరేసేసారు ఇద్దరూ
"ఎవరొద్దన్నారు నన్నిలా వాడుకోవద్దని? పిలిస్తే ఎప్పుడయినా రానన్నానా?"
"కష్టంగా ఉంటుందిరా నీ పిలుపూ, నీ పాటా, ముఖ్యంగా నీ మాట ప్రత్యక్షంగా లేక"
"-"
"పైగా ఇలా చేస్తుంటే లోకమే కాదు నా బుద్ది కూడా దెప్పిపొడుస్తోంది కలల్లో తేలే ఫాంటసిస్ట్ అని"
"మనుషులు మంచివాళ్ళతో కూడా నీతిగా ప్రవర్తించకపోతే ఇక మంచివారికి మిగిలింది కలల బ్రతుకేగా" గాద్గత
"-"
ఈసారి మవునాన్ని పడకుండా పట్టుకోవటం రాహుల్ వంతయ్యిందీ బంతులాటలో
పెళ్లికూతురు కళలో తను పూబంతి కోసం వెయిట్ చేస్తూ......
"ఛ" అనుకుంటూ ఆపేసాడు రాహుల్ కళ్ళమేస్తూ
"ఆపేసావేం రాహుల్ ఊహల్లో కూడా అనుభవించనీయవా" తన స్వరం
"ఇదే తేడా నాకూ తనకూ నా ప్రతి చేష్టకూ నా స్ఫందన ప్రతిస్ఫందనే చూసుకుంటా కాని తను మాత్రం......"
"..పిచ్చిపట్టిందా నీకు? నాకు లేని గుణాలు ఎందుకాపాదిస్తావు? నిజాన్ని ఒప్పుకోటానికి ఎంత కాలం పడుతుంది నీకు?" కఠినంగా తను.
"ఎంత కాలమయినా నాకు ఒకేనే. మళ్ళీ నువ్వు పుట్టాలి. మళ్ళీ తను కలవాలి. మళ్ళీ నన్ను లాలించాలి. అప్పటిదాకా ఇంతే".
"నేను మళ్ళీ పుట్టటం ఎందుకు? నన్ను తననుంచి విముక్తి చెయ్ చాలు నీ దగ్గరకు వచ్చేస్తా" నిర్గుణ స్వరూపంగా మనోజ
"లేదు నీకీ ఖైదు తప్పదు. సగటు మనుషులం మేము. మా బలహీనతల ప్రకారం నడుచుకోవటమే నీ విధి. నీకంటూ వేరే అస్థిత్వం లేదు. మళ్ళీ నీ జననం జరిగి నువ్వు పరకాయం చేసే దాకా నువ్వు ఖననమయినా సరే తనలోనే. అదే నా లక్షణం. నీకదే లక్ష్యం తప్పదు"
"పుట్టిన రోజు విషెస్ చెపుతానని వచ్చి ఖననం అంటావేంటి మొద్దు సుబ్రావ్?" ఎండా వానల కలయిక తన కళ్ళల్లో
"వెయ్యి పుట్టిన రోజులు చేసుకోరా. ఇలాగే ప్రశాంతంగా."
ఈసారి నెత్తి మీద జుట్టు చెరుపుతుంటే సంవత్సరం కిందటి అసహ్యం లేదు
"అంత పాపం చెయ్యలేదులే నాయనా."
"కానీ రాహుల్, నీలాటి వాడు ఇలా విషెస్ చెపుతూంటే మాత్రం జరామరణాలను జయించాలనిపిస్తుంది" మళ్ళీ తనే
"చతుర్దశికి రాలేకపోయ్యా సారీ".....పక్కనున్న అక్షింతలు అందుకుంటూ అంటే
"రాలేక కాదు. నాకిష్టమైనీ రోజునే ఆశీర్వదించాలని నీ ఇష్టాన్ని వదులుకున్నావ్. ఇంకెప్పుడు నమ్ముతావ్ నీ ప్రతీ సంకల్పం నాకెరుకేనని?
".." నవ్వేసాడు
"ఏదీ నా గిఫ్ట్?"
"తెలేదురా" ఖాళీ చేతులు చూపిస్తూ
"ఇడియట్. ఇచ్చిన బహుమతిని చూపించేందుకు ఎందుకు వెరుస్తావు?"
నాలుక కోసల నుంచి పుట్టిన వాటిలో మాత్రమె హేళన
కంటిలోని భావన....దానికి పేరు లేదు!
"ఏదోలే. రా మొక్కు"
మారుమాటాడక వచ్చి మొక్కింది
అక్షింతలేసాడు
"శతమానం భవతి శతాయు పురుష శతేంద్రియ ఆయుషేవేంద్రియే ప్రతితిష్ఠతి"
వెనక్కు తిరిగి చూసి "నువ్వా. నువ్వెందుకొచ్చావిక్కడకు తననొదిలి?"ప్రశ్నించాడు
చూపులు మాత్రం గదిలోపలికే
ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నారిద్దరూ.
"ప్రశాంతంగా" వత్తి పలుకుతూ తన పునరుక్తి
వెనక్కు తిరిగి చూసిన రాహుల్ కళ్ళలో ఉక్రోషపు ప్రశ్నకు
"అవును నువ్విప్పుడు ఇలా నీ ప్రేమను వ్యక్తం చెయ్యటం నిజంగా తన ప్రశాంతత చెడకొట్టటమే" స్థిరంగా జవాబు
అలాగే గడపవతల కూర్చుండిపొయ్యాడు
కౌగిలిచ్చేందుకు ఉయ్యాల లేదు.
తలనిమిరెందుకు గోడ మీద రవివర్మ సీతమ్మవారూ లేరు
"ఇల్లంతా బోసిపొయ్యింది చూడు"
పక్కన కూర్చుని తన మోకాళ్ళపై తనే తల పెట్టుకుని కాళ్ళు రెంటి చుట్టూ చేతులేసుకుని దగ్గరకు లాక్కుంటూ వాళ్ళను చూడసాగింది
"ఎందుకిలా? .....వెళ్ళింది కదా?"
"నిజంగానే అంత తొందరగా అక్కడ ఉద్యోగం వచ్చిందంటే ఎలా నమ్మావు?"
కళ్ళలోని తీక్షణతకు దించుకోక తప్పలేదు అతనికి
మవునమైపోయిన అతన్నిచూసి ఒక నిట్టూర్చి "పోనీలే అలా అనుకునే, నీ స్వార్థం కొంతైనా చూసుకుని, నాకు జీవితాంతం ఏడ్చే బాధ తప్పించావు" అంటున్న తనను "నీకా, తనకా" అని అడగలేదు అతను.,
తనపక్కన కూర్చుని నిట్టూరుస్తున్నది ఎవరి ప్రాణవాయువో తెలుసుగనక.
"అలా ఎలా పడుకోగలదు నిశ్చింతగా ఇవాళ నేను వస్తానని తెలుసుగా?" చిన్నపిల్లాడి ఉక్రోషం మళ్ళీ తనని చూస్తూ
"ఏం నువ్వు పోయినసారి, ఇదే రోజు, సరిగ్గా ఇదే సమయానికి, ఒక్క సారి ఫోన్ చేసి, నిద్రపోతుంది అనుకుని మానేసేయ్లా?తను ఎన్ని గంటలు ఎదురుచూసిందో నీకేం తెలుసు?"
"నువ్వూ అలా అంటే ఎలా? ఐదు రింగ్లకు తను ఎత్తకపోతే ఎత్తలేకపోతోంది అనేది అర్థం అని కట్చేసే అలవాటెప్పటిది?"
"కానీ పుట్టిన రోజుకు కూడా అలవాటుకు బానిసవుతావా?"
"తనకు మళ్ళీ ఇతరులతో ఇబ్బంది వద్దనే కదా. మరుసటి రోజు చేసాను కదా?"
"మరుసటి రోజుకూ, నీ నుంచి తను కోరుకున్న సమయానికీ, రోజుకూ తేడా మరిచిపోయ్యి నువ్వెలా నిద్రపోగలిగావు" చాల్లే సోది ఇక వాదనలు అనవసరం అన్నట్టుగా అవులించేస్తూ
"అపుడపుడన్నా గుర్తుకొస్తానా?"
తను చూసిన చూపుల్లోని అసహ్యం
తల దించేసుకున్నాడు
కోపంతో చివాలున వెళ్ళిపోతున్న తనను చెయ్యిపట్టి ఆపగలిగాడు.
ఆశ్చర్యంగా, ఇష్టపడిన యువతి మనసేమిటో అర్థమయ్యేట్టు, పామరుడి పాశానికి ఆత్మశక్తి ఆగిపోయింది.
"నువ్వేమనుకుంటున్నావు చెప్పు తన గురించి? నీకు తెలిసిన ఫాక్ట్స్ ఎవ్వరికీ తెలీవు కాబట్టి వారేమనుకున్నా ఒకే కాని నువ్వు, నువ్వేమనుకుంటున్నావు చెప్పు?" ఉసులు బుసలుగా కనిపిస్తుంటే "అనినన్గన్నులు జేవురింప....." గుర్తొచ్చి నవ్వేసుకోక ఉండలేకపోయ్యాడు
ఆ నవ్వు చూసి కొంచం ప్రసన్నురాలయింది తను కూడా. అవును మరి అపురూపాలను చూస్తె అందరికీ అపురూపమే.
"నీకు తెలీదా నేనేమనుకుంటున్నానో?"
"మరెలా అనగలిగావురా బద్మాష్ నిన్ను మరిచిపోయుందా అని?"
తన్నెవరూ అర్థం చేసుకోరేమన్నకసి, కోపం ఆ స్వరంలో
"బాబున్నాడుగా వాడు చాలు లోకం మరవటానికి"అతని గొంతులో ఈర్ష్య
"ఒరేయ్ చిన్నపిల్లాడి మీద జెలసీ ఎందుకురా?"
అప్రయత్నంగా "ఒరేయ్ షార్ట్స్లో భలే ముద్దోస్తున్నావురా" అన్న గొంతులా హస్కీగా కంఠం.
"ఆ........... ఈ సంబడాలకేం తక్కువలేదు" బయటకు కోపం వచ్చినా అర్థమయింది లోపలి సంతోషం, నిజంగా నిజమే.
"మా గాలి సోకలేని మబ్బుకేది వర్షం, మా వేడి తాకలేని పసిడి కాదు హారం, మా కంటి ఘాటు తగలలేని ఒంటికేది గర్వం...".
"చంపేస్తా పిచ్చిపిచ్చిగా అనుకున్నావంటే" అంటున్నా పంటి కింద దాగని నగవు
మళ్ళీ తనే "ఏంటోయ్ వచ్చేదో విషాదగీతమాలపిస్తావు అనుకుంటే ఇలా రొమాంటిక్గా మురిపిస్తున్నావు"
"నువ్విలా మామూలుగా మాట్లాడితే ఇక నాకేం కావాలి చెప్పు" అతని ప్రశ్న
మంచంపైనున్నదీ, తన పక్క కూర్చుని మాట్లాడుతున్నదీ ఒకరు కాదన్న నాటకానికి తెరేసేసారు ఇద్దరూ
"ఎవరొద్దన్నారు నన్నిలా వాడుకోవద్దని? పిలిస్తే ఎప్పుడయినా రానన్నానా?"
"కష్టంగా ఉంటుందిరా నీ పిలుపూ, నీ పాటా, ముఖ్యంగా నీ మాట ప్రత్యక్షంగా లేక"
"-"
"పైగా ఇలా చేస్తుంటే లోకమే కాదు నా బుద్ది కూడా దెప్పిపొడుస్తోంది కలల్లో తేలే ఫాంటసిస్ట్ అని"
"మనుషులు మంచివాళ్ళతో కూడా నీతిగా ప్రవర్తించకపోతే ఇక మంచివారికి మిగిలింది కలల బ్రతుకేగా" గాద్గత
"-"
ఈసారి మవునాన్ని పడకుండా పట్టుకోవటం రాహుల్ వంతయ్యిందీ బంతులాటలో
పెళ్లికూతురు కళలో తను పూబంతి కోసం వెయిట్ చేస్తూ......
"ఛ" అనుకుంటూ ఆపేసాడు రాహుల్ కళ్ళమేస్తూ
"ఆపేసావేం రాహుల్ ఊహల్లో కూడా అనుభవించనీయవా" తన స్వరం
"ఇదే తేడా నాకూ తనకూ నా ప్రతి చేష్టకూ నా స్ఫందన ప్రతిస్ఫందనే చూసుకుంటా కాని తను మాత్రం......"
"..పిచ్చిపట్టిందా నీకు? నాకు లేని గుణాలు ఎందుకాపాదిస్తావు? నిజాన్ని ఒప్పుకోటానికి ఎంత కాలం పడుతుంది నీకు?" కఠినంగా తను.
"ఎంత కాలమయినా నాకు ఒకేనే. మళ్ళీ నువ్వు పుట్టాలి. మళ్ళీ తను కలవాలి. మళ్ళీ నన్ను లాలించాలి. అప్పటిదాకా ఇంతే".
"నేను మళ్ళీ పుట్టటం ఎందుకు? నన్ను తననుంచి విముక్తి చెయ్ చాలు నీ దగ్గరకు వచ్చేస్తా" నిర్గుణ స్వరూపంగా మనోజ
"లేదు నీకీ ఖైదు తప్పదు. సగటు మనుషులం మేము. మా బలహీనతల ప్రకారం నడుచుకోవటమే నీ విధి. నీకంటూ వేరే అస్థిత్వం లేదు. మళ్ళీ నీ జననం జరిగి నువ్వు పరకాయం చేసే దాకా నువ్వు ఖననమయినా సరే తనలోనే. అదే నా లక్షణం. నీకదే లక్ష్యం తప్పదు"
"పుట్టిన రోజు విషెస్ చెపుతానని వచ్చి ఖననం అంటావేంటి మొద్దు సుబ్రావ్?" ఎండా వానల కలయిక తన కళ్ళల్లో
"వెయ్యి పుట్టిన రోజులు చేసుకోరా. ఇలాగే ప్రశాంతంగా."
ఈసారి నెత్తి మీద జుట్టు చెరుపుతుంటే సంవత్సరం కిందటి అసహ్యం లేదు
"అంత పాపం చెయ్యలేదులే నాయనా."
"కానీ రాహుల్, నీలాటి వాడు ఇలా విషెస్ చెపుతూంటే మాత్రం జరామరణాలను జయించాలనిపిస్తుంది" మళ్ళీ తనే
"చతుర్దశికి రాలేకపోయ్యా సారీ".....పక్కనున్న అక్షింతలు అందుకుంటూ అంటే
"రాలేక కాదు. నాకిష్టమైనీ రోజునే ఆశీర్వదించాలని నీ ఇష్టాన్ని వదులుకున్నావ్. ఇంకెప్పుడు నమ్ముతావ్ నీ ప్రతీ సంకల్పం నాకెరుకేనని?
".." నవ్వేసాడు
"ఏదీ నా గిఫ్ట్?"
"తెలేదురా" ఖాళీ చేతులు చూపిస్తూ
"ఇడియట్. ఇచ్చిన బహుమతిని చూపించేందుకు ఎందుకు వెరుస్తావు?"
నాలుక కోసల నుంచి పుట్టిన వాటిలో మాత్రమె హేళన
కంటిలోని భావన....దానికి పేరు లేదు!
"ఏదోలే. రా మొక్కు"
మారుమాటాడక వచ్చి మొక్కింది
అక్షింతలేసాడు
"శతమానం భవతి శతాయు పురుష శతేంద్రియ ఆయుషేవేంద్రియే ప్రతితిష్ఠతి"
