దోపిదీదొంగకు ఊరూరా విగ్రహాలా?

అక్కడ నివాళులు ఇస్తున్నది రాజకీయ నాయకునికి కాదు ఒక మనిషికి అని తెలిసినా, అమ్మలక్కలను తిట్టుకున్నా రాజకీయ నాయకులు మరణం తరవాత పరస్పరం పొగుడుకునే అలవాటు హిపోక్రేసీగా అనిపించేది నాకు. 

బాబు వైఎస్సార్ గురించి ఇలా అడగటం నాకు మాత్రం నచ్చింది.  

రేప్పొద్దున బాబు గురించి చిరంజీవి, చిరంజీవి గురించి జగన్, జగన్ గురించి ఇంకోడు ఇలా ప్రతి ఒక్కరు అడుగుతే వచ్చే పైశాచిక ఆనందం కామన్ మాన్ నిస్సహాయతకు నిదర్శనమే.

आधी जहां की ये परछाई

पूरी जिन्दगी बन जो छाई

आधी जहां की ये परछाई 

हम में थोड़ी भी खुदाई  होती 

जिन्दगी से तडीपार होती साकी.

Strikes a chord-1

"ముక్కవే ముక్కు. మొగుడి చేత...తెలుసు కాని ముక్కడం రాదా. ముక్కవే ముక్కు"

పక్కన మగాళ్ళున్నారన్న ధ్యాస కూడా లేకుండా బూతులు తిడుతున్నదీ స్త్రీనే. ఆ మంత్రపుష్ప ఘోషలో చిన్న పరదా చాటు కూడా లేకుండా చెంప మీద దెబ్బలేస్తూ కాన్పు చేస్తున్న ఆయమ్మలను ఏమీ అనలేని అభాగ్యురాలూ స్త్రీనే. ఇలాటి వారు వేలమంది నా చదువుకునే రోజుల్లో. ఇప్పటి సంగతి నాకెరుక లేదు.పోనీ అంటున్న స్త్రీ అధికురాలా అంటే రెండో చేత్తో సంపాదన లేకపోతె స్ట్రెచర్ మీదున్న అభాగ్యురాలి సోదరే.

గాంధీ ఆసుపత్రిలో నేను ప్రసూతి విభాగంలో పనిచేస్తున్న రోజుల ఈ సంఘటన ఎప్పుడూ మరువలేను. 
అందుకేనేమో ఇది చదువుతుంటే మనసు అంజలి ఘటించమనింది.

(old blog Excerpt from http://www.lifespring.in/wordpress/index.php/category/mother%E2%80%99s-day-at-lifespring-hospital/ )


LifeSpring’s maternity hospital outside of Hyderbad, India, is full of surprises. While the building is simple, and the maternal services they offer are low cost, the facility is immaculate and the quality of care is world-class. Expectant mothers dot the waiting room, along with their mothers or mothers-in-law, who do most of the talking. New babies gurgle, smile, cry and sleep. The energy in the halls is palpable.


I first visited LifeSpring on Mother’s Day, where, as part of a free vaccination offering, the hospital sat new mothers and their families for photographs. Later that week, I visited with LifeSpring manager Anant Kumar and Acumen Fund Fellow Tricia Morente.

LifeSpring addresses a powerful and daunting problem. Fewer than half of Indian women are cared for by a skilled attendant during childbirth, and the chances, over a lifetime, of an Indian woman dying due to complications in pregnancy and childbirth are 1 in 70.

Mr. Ayyapan, the Chairman and Managing Director of Hindustan Latex Limited – a large Indian public sector company – and his team created LifeSpring to address this problem. Acumen Fund then joined in as a 50/50 joint venture partner to help take the concept to scale.

Lifespring’s maternity care hospitals offer a low-cost alternative to public clinics, which are free but often low quality. At LifeSpring, expectant mothers pay 1500 rupees (about US$35) to deliver a baby. This price point seems to make sense, and Mr. Kumar told us that the mothers typically decide based on quality of service, and the fathers based on price. The opinion that prevails will often depend on the education level of the mother.

Already, LifeSpring’s occupancy ratio has surpassed its targets, with more than 1500 customers coming in per month, and there are plans to build 5 more small, 30-bed hospitals before the end of this year

At Acumen Fund, we talk a lot about looking for “breakthrough innovations.” What does this mean? The iPhone is a breakthrough innovation – fancy, high-tech, and paradigm-breaking. But what about a small, simple maternity hospital on the outskirts of Hyderabad.
 
Innovations – regardless of sector or target market – begin with an insight. In LifeSpring’s case, the insight was that the free care offered by India’s public hospitals was not good enough. Ayyapan and Anant’s innovation was to create a hospital with world-class care (LifeSpring is ISO 9001 certified) at a price that poor people can afford. Since the economics are working well, the innovation is poised to scale: one hospital today, 5 planned by the end of this year, and hopefully 50 or more in the years to come.

But the surprises run deeper than this first insight. For instance, Tricia Morente (an Acumen Fund Fellow spending this year working with LifeSpring) had explained to me that LifeSpring calls expectant mothers “customers” and not “patients.” In Tricia’s words, this is because “pregnancy is not an illness.” I smiled the first time I heard this, thinking back to the medicalized pregnancies that have become the norm in the United States (I’m the parent of two children, ages 1 and 4).
I realize now that I didn’t fully understand the power of treating “customers” until I spoke to Anant Kumar. “The first time doctors come into our hospital,” Anant said, “we train them on talking about ‘customers,’ and they maybe get it right 1 out of 10 times. After some time with us, the number jumps up to 6 out of 10 times, and we want it to keep improving. It really means a lot for a doctor, who is educated and from at least a middle-class background, to treat poor people with this kind of respect.”

Respect. We talk every day at Acumen Fund about how treating poor people as customers forces an organization to treat them with respect and dignity, and to listen to their needs. To be reminded of this lesson by the head of one of the enterprises we invest in was humbling. Kumar said that he sometimes thinks it would make more sense to recruit nurses from the hospitality industry (hotels and the like), because it may be easier to teach nursing skills than it is to teach good service! And while he was saying this, I couldn’t help thinking of the hospitals I’ve been to in the United States, and how scarce a commodity dignity is once you put on a hospital gown.

Putting dignity at the center of high-quality, low-cost maternal care in a 30-bed hospital outside of Hyderabad? Now that’s a breakthrough innovation.


 
వీళ్ళు చెపుతున్న దాంట్లో ఒక్క శాతం వాళ్ళు చెయ్యగలుగుతున్నా
జయహో, నిజంగానే జయహో!

కాశీనాధుని స్త్రీ-1 "సిరివెన్నెలల జ్యోతిర్మయి"

ఓ చిన్న వ్యాఖ్యతో నన్ను కవ్వించి మూడేళ్ళుగా నా హృదినలంకరించిన కొత్తపాళి గారికి కృతఙ్ఞతలు. శ్రీచరణ మందార మధుపమునై వ్రాలి నిర్మల నిర్వాణ మధుధారలు గ్రోలే ఈ ప్రయత్నానినికి కారణభూతమైన కళాతపస్వికి నమోవాక్కులు. కాశీనాధుని స్త్రీని దర్శించటానికి నేను చేస్తున్న ఈ ప్రయత్నం కొత్తపాళి గారీ వ్యాఖ్యతో మొదలైనా అంకురార్పణ మాత్రం నాకు స్త్రీ అంటే ఉండే విపరీతమైన అభిమానమే. నా పుట్టుకకూ, పెరుగుదలకూ, వ్యక్తిత్వ పరిణామానికీ కారణమైన ఆ స్త్రీత్వానికి పాదాభివందనాలు.

నాకు మొదటినుంచీ కాశీనాధునివారి చిత్రాలలొని కథానాయికలంటే చచ్చేంత ఇష్టం. కానీ నా సమీక్షలలో కథానాయిక ఒక్కతే కాదు స్త్రీ. ప్రతీ చిత్రంలోనూ ప్రతి స్త్రీ పాత్రలో నాకు విస్ఫష్టంగానో నివురుకప్పుకొనో పడతి పొంకాలేవో కనిపిస్తాయి. ఆ కనీ కనిపించక మురిపించే గుణగణాల వేడుకే ఈ ప్రయత్నం. ముందే చెప్పెస్తున్నా ఆయన చిత్రాల హార్డ్కోర్ ఫాన్ని. గిరగిరా తిరుగుతూ ప్రదక్షిణాలనుకుంటూ మురిసిపోయే బాలతనమే కాని రెండుపక్కలా చూడగల నేర్పునాశిస్తే మీకు ఆశాభంగమే మరి.

చెలియ నిలిచేను స్మృతిగగనాన జాబిల్లియై, చెలిమి మిగిలేను బ్రతుకు వెలిగించు సిరివెన్నెలై అంటూ ఆయన చేత కితాబందించుకున్న జ్యోతిని పరికించి చూసే సాహసం చేస్తున్నా తొలి ప్రయత్నంగా. శృంగారపరమైన జీవితం కాబట్టి అగ్రతాంబూలం తనకే.

భూపాళ రాగం ప్రసవింప చేయటానికెన్ని హొయలు పోయిందీ సాని? ఆదిత్యాకృతి ప్రకటనంలో ప్రకృతినే తారుమారు చేసిన నేర్పరి కదా ఈ ఇందువదన? మేఘమాల తన చీరకొంగెనని చెపుతూ ఎంతగా వెలిగిపొయిందనీ "ఆదిత్య వర్ణాం తపసా జ్వలంతీం....." అన్నది గుర్తు చేస్తూ. సప్తాస్వుని భరతమంతా తన వేణీ విలాస సమానమేనని ఎంత హొయలు పోయిందీ? పాపం కుఱ్ఱాడికి మతిపోగొట్టించిన హస్త ముద్రికలు పుట్టించేది వేడి కాక ఇంకేమిటి అని ఎంత పొగరు?

ఈ ఒక్క ఘటనలో తన విశ్వరూపం చూసిన యశోదమ్మగా హరి మురిసిపోవటంలో ఇక వింతేముంది? సౌందర్యం, నిర్భీతి, నిర్మలత్వం, చొరవ చతుర్భుజాలయితె ఆకసమెత్తుగా కనిపించింది తప్పక భావుకతే అయి ఉంటుంది. తనకు తెలీని నవ్య జగత్తుని సాక్షాత్కరిస్తున్న ప్రకృతి స్త్రీని పరికించి పులకించని పురుషుడెవ్వడు? పైగా ఈ సాక్షాత్కారమంతా స్పర్శానుగతమైతే, ప్రతి అంగం ఒక వర్ణమై మెరవదా ఎంత కారుమబ్బులోనైనా. అదే జరిగింది కూడా.

కుఱ్ఱకారు కోరికలూ గుఱ్ఱాల వంటివీ కళ్ళాలు వదిలితే కదం తప్పుతాయి అన్నది వినలేదనుకుంటా జ్యోతి. చందమామకూ మచ్చలున్నాయిగా. రసికత ఎప్పుడూ బంగారు లేడి లాంటిదే చూసి ఆనందించాలే కాని స్వంతం చేసుకోవాలని అనుకోకూడదు. ఆ వ్యామొహంలో లక్ష్మణరేఖ దాటామో మనలోని రావణుడే చాలడా అగ్నిపరీక్ష వరకూ లాక్కెళ్ళటానికి? ఈ సీతమ్మా పరాయిదేశంలో బంగారు లేడికి ఆశపడింది, గీతను దాటింది. తనకు తాను ఎంత తేలిపోయిందో కృష్ణ తులాబారంలో కాని తెలియలేదీ సత్యకు.

కానీ హరి ఆత్మీయతను తూచగల తులసాకు తాను కాదని తెలుసుకోవటంలోనూ గొప్పతనంలేదూ? త్యాగమంటే హక్కులూ, భాధ్యతలూ వదిలించుకోవటమే కాదు అసలు లంకెను మొత్తం చేదించుకుని పోవాలి అన్న సంగతి తెలియటం ఒక ఎత్తయితే ఆ పని కిమ్మనకుండా చేసి చూపించిన సామర్థ్యం జ్యోతి స్వంతం. ఇక్కడ కూడా అదే ఆలోచనా గరిమ. తను చేస్తున్న పని ఒప్పే అన్న సడలని నమ్మకం. తాను పోతే హరేమవుతాడో అన్న అపనమ్మకం లేదు ఎందుకంటే అప్పటికే మాట తీసుకుందిగా మనసు శిక్షించనని. మనిషి మాట మీద ఉండాల్సిన నమ్మకం అదీ. తాను బంగారు జీవితం కోల్పోతున్నాను అన్న దుఖం లేదు నిర్వర్తిస్తున్న భాద్యతే పెళ్ళి చీరై ముస్తాబు చేస్తే పుత్తడి బొమ్మ పూర్ణమయ్యింది.

తానొక్కతే పూర్ణమయ్యిందా అంటే అంత స్వార్థం తనలోలేదు లెండి. తోడిచ్చిన అమ్మవారి నైవెద్యాన్ని కళ్ళకద్దుకోమంటూ హరి కళ్ళు తెరిపించి అతడినీ పూర్ణం చేసింది. రంభగా, మంత్రిగా, దాసిగా, తల్లిగా ఇంకా ఎన్నో పాత్రాలనిభనయించిన ఈ మాయాదేవి జ్యోతి హరిని సైతం హరించిందంటే ఆశ్చర్యం ఏమిటి?

కనిపించాయా మీకు ఈ రూపాలు?

కులం గోత్రం, గుణగుణాలు, పుట్టు పూర్వోత్తరాలు తెలీని పిల్లనెలా చేసుకుంటావురా అది బజారుదిరా అంటూ కణ్ణీళ్ళు పెట్టుకున్న అమ్మతనం, "కోకిల గుణగణాలు, గాత్రం పుట్టుకనూ పట్టించుకోని నెమలిని నేను" అని ఆవేశంలో చెపుతున్న అన్నను చూసి లోకం తెలీని తనం ఇంకా అని చిరాకు పడ్డ చెల్లితనాన్ని, చేయగల కార్యం ఏమిటో ఆలొచించగల నేర్పున్న మంత్రిత్వం, నీ కోసం నా ప్రాణాలయినా అర్పిస్తా అన్న దాస్యం అన్నీ సుస్ఫష్ఠమే కదా తన కాంతిలో.

కానీ తనంటే నాకు అసహ్యం వేసేదీ ఆ స్త్రీత్వం మూలానే. నేను అందరూ తాకిన ఎంగిలి కూడును అమ్మవారి నైవేద్యాన్ని కాను, హరికి కావాల్సింది భార్య కాదు సహ"ధర్మ"చారిణి అంటూ కబుర్లు చెపుతూనే, అతని పై ప్రేమ చూపుతూనే అతన్నీ, అతని కళనూ అవమానించింది కూడా ఈ దేవేరే కదూ.

తన వ్యక్తిత్వంతో జాగృతం చేసిన కళ ఎక్కడిది అని అనుకుందో ఆ దేవునికే తెలియాలి. స్త్రీ పురుష స్పర్శ యోగంలో జనించిన ఆ స్ఫందన అమాలిన్యమే కాని ఆ స్పర్శను ఉసిగొల్పిన శరీరం తన ధర్మాన్ని తాను పాటిస్తే మాత్రం కడగరాని మాలిన్యమయ్యిందా? ఇక మరి పశ్చాత్తాపాలకూ, ప్రాయశ్చిత్తాలకూ విలువేముందీ?

పెళ్ళంటే శారీరికమే అంటూ ఎంత పాపం చేసింది? మనసుల కలయికకు పెళ్ళి పరాకాష్టయి తీరాలా, రెండు తనువుల పెనుగులాటలోనే ఆ కలయికకౌ సార్థకతా అంటూ ఎంతగా అవమానించింది పెళ్ళినీ, కలయికనూ? ధర్మంగా బ్రతుకుతున్నా అనుకునే మనిషికి ఇలాటి ప్రశ్నలతో ముందరికాళ్ళ బంధం వెయ్యటం ఎంత ధర్మం? ఇక కాదు పెళ్ళి ఒకటే ప్రధానం కాదు అనక చస్తాడా మానవుదు. చతుర్విధాలలోని తృతీయాన్ని ఏనాడయినా మనస్పూర్తిగా సాధించగలడా ఇక మీదట ఆ పురుషుడు?

ఎందుకో ఈ విషయంలో మాత్రం సగటుతనం అలంకరించుకుంది కాశీనాధుని ఈ స్వాతిముత్యం. ఎంతయినా పెద్దాయన కదా. పైగా మెట్టినింట ఇతరుల దయమీద విడవాల్సిన తన చిత్ర కన్య భవిష్యత్తు, ఆమే నడవడికపై ఆధారపడ్డ పుట్టినింటి వారి భవిత గుర్తొచ్చి ఈ సగటుతనాన్ని నేర్పించారేమో తన కూతిరికి.లేక నిజంగానే కట్టుబాట్లు కాదనలేని జడత్వమేనేమో.

నేను మారలేను ఇక అనే అనుకుందో
నేను మారినా తగను అనే న్యూనిందో

శూన్యమయిపోయింది.

మరుజన్మ ఉందో లేదో!

మొద్దు పిల్లాడా

పెదాల మీద కాదు, బుగ్గల మీద కాదు, పోనీ నుదురు మీదా అంటే అదీ కాదు. పొయ్యి పొయ్యి ఎప్పుడూ పాదాల మీద ముద్దెడతావు ఏంటిది బాస్? నఖశిఖపర్యంతం అంటూ ఏవేవో చెప్పబోతున్నట్టు అనిపిస్తుంది కాని అవన్నీ వినే తీరిక నాకెక్కడ చెప్పు? బారెడు పోద్దేక్కితే కాని లేవని నా ఈ అలవాటు మానుకోలేకపోతున్నా. "గాఢనిద్రలో నీ  మొహం చూడటం నాకెంత ఇష్టమో నువ్వలాగే లేట్ గా లెయ్ పర్లేదు" అంటూ నువ్వెళ్ళి కోడిని లేపుతావు. మనకిద్దరికీ ఎలా కుదిరిందో ?

బ్రష్ నోట్లో పెట్టుకుని బాల్కనీలో నుంచుని ప్రపంచపు ఉరుకుల పరుగుల సవ్వడి వినటం నాకిష్టం. నువ్వు చూపులతోనే చురుక్కుమనిపిస్తున్నావు అని అర్థమవుతూనే ఉంటుంది అయినా మానను. అలా నన్ను నువ్వు తాకటం ఎంత  బావుంటుందో తెలుసా? అలా నువ్వు నన్ను తాకి వేడెక్కుతున్నంతలోనే  "అమ్మో టైం అయింది" అనుకుంటూ బాత్రూమ్లో పరిగెడుతుంటే నీ నిరాశ బయట వీదులూడిచే చీపుళ్ళ సవ్వడిలో వినపడేది నాకు. అయినా ఈ మధ్య ఆ శబ్దం వినపడట్లా, మజా పోతోంది. కొంప తీసి మా ఏం సి హెచ్ వాళ్ళు అర్ధరాత్రి  చీపుల్లేయిస్తున్నట్టు నువ్వూ ఏ అపర్రాత్రో నిట్టూరుస్తున్నావా ఏమిటి?

నేను ఆదరాబాదరాగా స్నానం చేసి నీ ఎదురుగానే డ్రస్ మార్చుకుంటుంటే అలా ఎర్రబడిపోతావేంటి?  ఎప్పటి నుంచి చూస్తున్నావు నన్ను? సిగ్గుబిళ్ళ దగ్గర నుంచి, అవునా? అయినా ఇదేంటి? పైగా మగాడివి, అందులోనూ "అన్నీ" తెలిసిన వాడివి. పైగా ఏమన్నా అంటే "నేను ఎన్ని దేశాలు చుట్తోస్తే మాత్రం మారిపోతానా? నేనెప్పటికీ మారను, నేనింతే" అంటావు. అంతే కాదు   రోజూ ఎర్రబడుతూనే ఉంటావు. ఒకోసారి విసుగొస్తుంది తెలుసా ఈ కాలం అబ్బాయిలు ఇలా మొద్దు సుబ్రావ్లు ఎందుకైతారా అని.

ఆ సర్లే సాల్లే సంబడం. మా కాలం వాడివి కాదులే సత్తేకాలం వాడివే. అయితే మాత్రం వయసుతోపాటు పెరగాల్సిన ఆ అది ఏదీ? నున్నగా షేవ్. కొంచం అయినా రఫ్ మాన్లీన్స్ ఉండాలా లేదా? ఇరవయ్ నాలుగ్గంటలూ పని, ధర్మం అంటూ క్లాక్తో పాటు పరుగులు. నిన్ను చూస్తూ నీ వైపే తిరిగే పూబాలలు ఎందఱో నీకేమైనా తెలుసా? కొంచం కూడా ఫ్లర్టింగ్ రాదు. నీ కొలీగ్ని చూసైనానా నేర్చుకోవయ్యా మగడా అంటే వినవు. నీపై ఆధారబడి బ్రతికేవాడు. ఒక్క నైట్ డ్యూటీ  తప్పితే నీకంటే ఏ విధంగానూ ఎక్కువైన అవకాసం ఉన్నవాడూ కాదు. పైగా నీ అంత ఛాయా లేదు, మొహం మీద మచ్చలూ... అయినా ఎన్ని కథలలో హీరోనో, ఎందరు కలువభామల మనసు దోచాడో, ఎన్ని ప్రేమలేఖలన్దుకున్నాడో నీకు తెలీనిదేముంది?  అయినా నిన్ననేం లాభంలే ఇలా రాసిన విదాతననాలి. సరే ఇక నే వెళ్ళొస్తా మళ్ళీ సాయంత్రం ఆఫీస్ తరవాత కలుద్దాం బై.

                                                              XXXXXXXXXXXXXXXXXX
ఏంటిది ఊరకే ఆఫీసులో డిస్టర్బెన్స్ ? చెప్పానా అలా మూగగా పలకరించోద్దని? రోజూ ఇదో వరసైపోయింది. నా ఖర్మ క్లాస్ మార్చినప్పటినుంచి డైరెక్ట్ లైన్ అఫ్ విషన్ కిటికీలోంచి. రోజూ నేను కిటికీ పరదా వేస్తుంటే అందరూ నవ్వుకుంటున్నారు అనిపిస్తుంది. నీకేం ఖర్మ చెప్పు ఇలా? దర్జాగా దొరికినప్పుడేమొ  ఏమీ చెయ్యలేదు కానీ.  అప్పుడేమో ఏదో పక్కింటి నెలల బాబు  పాకి వచ్చి ముద్దుపెట్టుకున్నట్టు పాదాల మీద ముద్దులు. ఇప్పుడేమో నిన్ను వదిలి ఉండలేకపోతున్నాను అంటూ ఏడుపు. ఏం నాకు తెలీదనుకున్నావా నీ బాధ. పరదా వేసింది కిటికీకి నా మనసుకు కాదుగా.
పోన్లే ఏడుస్తున్నావు కదా అని లంచికి పార్క్లో కలిస్తే ఎంతో................ధైర్యం తెచ్చుకుని ముద్దుపెట్టుకునేది నడినెత్తి మీదా? ఇడియట్.

ఆ ఆ చాల్లే వేషాలు. సారి అంటూ మెల్లగా వేలు ముట్టుకుంటావు. చల్లటి చెట్టు కింద మొత్తం శరీరం, వేలుపై మాత్రం వెచ్చని స్పర్స. ఉలుకూ పలుకూ ఉండదు. మెల్లగా వేలికోసలతో మొదలెట్టి అలా అలా పైకి పైకి జరుపుతావు. ఎన్ని సార్లు తాకినా నీ ఆ స్పర్శ మాత్రం అలవాటు అవదు నాకు. పబ్లిక్ పార్కు అన్న ధ్యాస కూడా లేకుండా నీ సరసమొకటి. మళ్ళీ ఇడియట్.

సర్లే డ్రీమ్స్లో పడిపోతే అయినట్టే. స్కూల్ బెల్ కొట్టటానికి ఇంకో అయిదు నిమిషాలే టైం ఉంది నేను వస్తా. నీకు తెలుసుగా ఆ వంద మీటర్లు నేను నిక్కుతూ నీలుగుతూ వెళ్ళేసరికి అంత టైమూ అవుతుంది. బై మరి. సాయంత్రం స్కూల్ అయిపోయింతరవాత పికప్ చేసుకో సరేనా? అలా అలగోద్దూ నా బుజ్జి కదూ.  నిన్నేమి అవమానించలేదు. అరవై వేల డొక్కు బండి కంటే అరవై లక్షల బస్సులో పికప్ చేసుకునే నా వాడే నాకు గ్రేట్. ఒకే? సరే ఉంటా మరి బై.

                                               XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
నేను నీ పక్కన కూర్చోలేదని అంత అలకా? ఏం చెయ్యను విండో సీట్ దొరకలేదు మరి. అసహనంగా ఉన్నట్టున్నావు ఏమయ్యింది? డ్యూటీలో ఏమన్నా ప్రాబ్లామ్సా? నీకూ ప్రాబ్లామ్సా? పీత కష్టాలు పీతవిలే సరే. నీ కష్టాలు తరవాత వింటాను కాని ముందిది చెప్పనీ స్కూల్ వాళ్ళు ప్రతి సంవత్సరం కొంతమందికి ఆపరేషన్ స్పాన్సర్ చేస్తారు అని చెప్పానా? నాకు స్పాన్సర్ షిప్ ఇచ్చారు ఈసారి. యూకేకి. ప్లేన్ టికెట్ల దగ్గరనుంచి స్తే వరకూ అన్నీ స్పాన్సర్డే. ఎంత ఆనందంగా ఉందొ తెలుసా. ఓయ్ ఏమిటది అలా కన్నీరు కార్చేసావు? అబ్బబ్బా. ఈయనకు ఏ ఎమోషన్ వచ్చినా తట్టుకోవటం కష్టం. పురుషోత్తమా అలా కురుస్తూ అందరినీ ఇబ్బంది పెట్టొచ్చా? అలా చూడు జనమంతా ఎంత అసహనంగా చూస్తున్నారో. ఆపేయ్ నా బుజ్జివి కదూ ఆపేయ్. గుడ్ అలా నవ్వాలి. నువ్వు అలా మంద్రంగా చాలా నవ్వితే బావుంటావని మా ఆఫీస్లో లేడీ స్టాఫ్ అందరూ అంటారు తెలుసా.  సిగ్గు పడుతున్నావా? పడుతూనే ఉండిన్తావులే.
                                                  XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
నువ్వు లేనప్పుడు కానీ నీ విలువ తెలీటం లేదు. పొద్దున్న నీ వెచ్చని మేలుకొలుపు లేదు. రాత్రుళ్ళు వేల మైళ్ళ అవతల ఉన్నా నీ ప్రేమ ప్రతిఫలిస్తూ బయట కనిపించే ఆ చందమామను ఆస్వాదిద్దామన్నా రక్తం గడ్డ కట్టించే చలి, రూమ్లో నుంచి బయటకు రాలేను. నువ్వు లేకపోతె ఎలాగో పిచ్చిగా ఉంది. ఏడుపొస్తోంది.

ఎంత దుప్పటి కప్పుకుంటే మాత్రం నీ వెచ్చతనం వస్తుందా? వెచ్చతనం వచ్చినా ఆ దగ్గరితనమేది? నా ఆలసత్వం నా విసుగూ నా అలకలూ అన్నీ భరించే ఆ తోడేక్కడినుంచి వస్తుంది ఈ దుప్పటితో. నా కొంగు పట్టుకుని రోజంతా నువ్వు తిరుగుతుంటే నాకు తెలీలేని ఆ సహచర్యం ఇక్కడ వినపడని తొలిపొద్దు కోడికూతలు,మలిసంధ్య కిలకిలారావాలూ నువ్విచ్చే నడి నెత్తి మీది ముద్దులు గుర్తుచేస్తున్నాయి. I miss you. I miss you a lot. కాని తప్పదు. ఒక పని చెయ్యాలని అనుకోక ఆగిపోవటమే కాని  చెయ్యలేకపోవటం వల్ల ఆపేయటం నీ దేవికి అసలు అలవాటు లేదు. భరిస్తా. ఎలా అయినా భరిస్తా.నా మంచికేగా ఈ అరణ్యవాసం.


                                              XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

స్వామీ
తిమిర సంహారా
పరాయి దేశంలో నీ తొడు లేని ఒంటరితనం నల్లటి దుప్పటిలా (అప్పుడే వర్ణాలూ స్వాధీనం అయ్యాయి చూసావా) కప్పే దాకా నీ విలువ తెలీలేదయ్యా. పరాచికాలాడుతూ నీ స్నేహాన్ని తేలిక చేసేసాను. ఆకతాయితనంగా అల్లరి చేసాను. మది బరువయితే మనసును దూదిపింజను చేసే నీ మంత్రదండపు ధగధగల శక్తి తెలిసింది. కళ్ళు తెరిపించావు. ఇవాళ మళ్ళీ నీ కీర్తి కెరటాలతో ధగధగలాడే దేశానికి వచ్చేసా.  సమస్త జన జీవన స్రవంతిని జాగృతం చేసే నీ కాంతి కిరీటం నా కళ్ళల్లో ఎప్పుడూ మెరిసేలా ఆశీర్వదించు తండ్రీ.




అందరూ మచ్చల మామకు రాసేవారే అన్న అక్కసుతో ;-)
Pic from http://vandeneynden.biz/blog/wp-content/uploads/2009/03/rays-of-sun-in-black-sky.jpg

ఎందుకు స్త్రీ ఇంతగా దిగాజారిపోతోంది?

"....అంతే కాదు నీ గురించి ఇంకా చాలా తెలుసు. సిగరెట్ కాల్చటం కూడా తెలీని వేస్ట్ గాడివి, అమ్మాయిలు ఎక్స్పోజ్ చేస్తే మొహం అటు తిప్పుకుంటావు, అమ్మాయిలు అస్సలు అర్థం కారు నీకు. నీకున్నదంతా, నీ ఆఖరు రూపాయి కూడా  ఇతరులకు ఇచ్చేస్తావు, కొంచం జాలి ఎక్కువే" అంటూ ఈనాటి తెలుగింటి ఆడపడుచు తెలుపలేదు మనసూ అంటూనే "గోదాట్లో" కడిగేస్తోంది పరువు.

ఇంతవరకు "నామీద అంత నమ్మకమేంటి నీకు? అయినా నాగురించి ఏం తెలుసని అలా సపోర్ట్ చేస్తున్నావు వాళ్ళ దగ్గర" అని అడగలేదు కాని  దగ్గరైన స్త్రీలు మాత్రం అలా డైరెక్ట్ గా కాక సుతిమెత్తగానే నాకు క్లాసు తీసుకున్న సందర్భాలయితే తప్పక ఉన్నాయి.

"పలుగురితో తిరిగే షోకిల్లా తానయినా తన గుండెల్లో నాకో కిల్లా కట్టాలి" అంటున్న పాట మంద్రంగా కారులో వినపడుతుంటే నా ప్రాణస్నేహితుడు తనను వదిలి వెళిపోతున్న ప్రేయసి గురించి చెపుతూ "నేనో పదిహేను మంది ఆడాళ్ళతో తిరగాలటరా. అప్పుడు కాని తను నాకు సరితూగదట. I don't deserve your bachelorship అంటూ ఏడుస్తూ వెళ్ళిపోయిందిరా నా తల్లి" అంటూ చెప్పిన సందర్భం నా ఊహాజనితం కాదు.

"I want to make love to you" అంటూ ఏం మాయ చేసావే అనుకునేలా మతిపోగోట్టిన ప్రేయసికి సూటిగా చెప్పగలిగిన హీరోని ఊరికే అలా చూసి ఆ కథానాయిక వెళ్ళిపోవటం లాటివి కథల్లోనే జరుగుతాయనుకుంటే "ఎందుకు తప్పు. నువ్వు స్త్రీవి నేను మగాడిని. నాకు నువ్వు కావాలి, నీకా ప్రేమ కావాలి. తప్పేముంది" అని వెంటపడి వారంలో మగనాలిని ముద్దుపెట్టుకుని, నెలలో హద్దులన్నీ చేరిపేయించగల వాళ్ళను "I was not and will not be able say no to anything he does . I think that is the magic he has. ఆ పొగరే మగతనమేమో" అని వెనకేసుకొస్తున్న పడతులూ  తారసపడ్డారు.

ఎందుకిలా దిగజారింది స్త్రీ?

చిన్నప్పుడు చదివిన పుస్తకాలు, చూసిన సినిమాలూ,  అన్నీ హీరో ఆంటే కంట్రోల్ ఉన్న వాడు, నిజాయితీపరుడూ,  వ్యాసాన రహితుడూ అన్నదే చెప్పాయి కాని నేటి సంఘంలో కంట్రోలోదిలేసి పొగరు చూపించే వాడే మగాడు, వ్యసనపరుడే మగాడు, జారుడే అనుభవస్తుడు, సుఖమిచ్చేవాడు స్త్రీ దృష్టిలో.

ఎందుకిలా మారింది స్త్రీ?

న స్త్రీ స్వాతంత్రమర్హతి అన్నాడని మనువుని రీసైకిల్ బిన్లో Empty చేస్తే ఒకే కాని తను కూడా ఇల్లా Empty అవటం........ప్చ్ నచ్చట్లా.

మగాడెప్పుడూ భ్రష్టుడే అనుకుంటూ స్త్రీలో వస్తున్న మార్పు మీదే కాన్సంట్రేట్ చేసాను దీంట్లో. సో "మీ మగాళ్ళూ చేస్తున్నారుగా" అన్న మాట నిజమయినా అప్రస్తుతమే అనుకుంటా.

చేపపిల్లలేడిస్తే అమ్మలకు తెలీదు-మట్టి బొమ్మలే కొందాం.

అమ్మా ఎందుకమ్మా మట్టి బొమ్మ కొంటాము?

"మ్మ్ మనం గణపతిని తొమ్మిది రోజులు తరవాత ఏం చేసామ్రా బాబ్డీ?" జడ చిన్నదే అయితేనేం ఎంతో గర్వంగా అల్లుకుంటున్నా  నా కొడుకులా అదీ బుజ్జిముండ ఎంత ముద్దొస్తుందో నాకు. అచ్చంగా నాదిగా మరి.  

మన కాలనీ వాళ్ళు లారీలో వెళ్తుంటే ఇచ్చాము 

వాళ్ళు తీసుకెళ్ళి ఏం చేస్తారని చెప్పాను 

ఆ........... ఆ.......... హుసేన్ సాగర్లో వేస్తారన్నావు 

అవును. దాన్నేమంటారు చెప్పు 

నిమజ్జనం.

అయిదేళ్ళు నిండి సరిగ్గా పక్షం ఈ రోజుకు నా వినాయకునికి. ఈ వయసుకే వాడు అంత స్ఫష్టంగా నిమజ్జనం అంటుంటే నిజ్జంగా ముద్దోచ్చేసాడు. ముద్దు పెట్టుకున్నా. పెద్దగా చప్పుడయ్యేలా. ఎంగిలి తుడుచుకుంటూనే ఇంకో ముద్దు పెట్టమ్మా అన్నాడు.

నాకోసం పుట్టిన ఆదిశంకరాచార్యుడివిరా నువ్వు అని తనివితీరా కౌగలించుకుని ముద్దు పెట్టుకున్నా. ఈ బొమ్మకు ప్రాణం పోయటానికి ఎంత కష్టపడాల్సోచ్చిందో.

ఒళ్లో ఒద్దికగా కూర్చుని చెప్పమ్మా మట్టిబోమ్మే ఎందుకు అన్నాడు.

మనం ఇన్ని వేల బొమ్మలు ఆ రంగురంగులవి కొని హుసేన్ సాగర్లో పడేస్తే ఏమవుతుంది?

ఏమవుతుంది?

ఆ రంగురంగుల బొమ్మలు మొత్తం కరిగిపోవు. అందులో ఉన్న కడ్డీలు నీళ్ళో అలాగె ఉంటాయి. ఆ రంగులన్నీ పాపం చేపలను బాగా తడిపెస్తాయి. మొన్న హోలీ రోజున నువ్వు ఎక్కువ సేపు రంగునీళ్ళతో ఆడితే ఏమయింది?

"జలుబొ చ్చేసింది" చేతులు తిప్పుతూ గిల్టీగా నవ్వుతూ చెప్పాడు నా కృష్ణయ్య. వెన్న దొంగిలించావేమని అడగలేదురా కణ్నా.

కొంతసేపు రంగు నీళ్ళలో ఆడితేనే నీకు జలుబొస్తే మరి పాపం ఆ చేపలు రోజుకు ఇరవయ్నాలుగ్గంటలూ ఆ రంగు నీళ్ళల్లోనే ఉంటె ఏమవుతుంది చెప్పు?

"ఇంకా ఎక్కువ జలుబు చేస్తుందీ" మొహం వెలిగిపోతూ చెప్పాడు. అదేదో సిద్ధార్థ బోస్ క్విజ్లో ఆన్సర్ చెప్పి గెలిచినంత సంతోషంగా.

కదా ఆ రంగు రంగుల బొమ్మలు బదులు అందరూ ఈ మట్టి బొమ్మలు కొని పూజ చేసి తొమ్మిది రోజుల తరవాత అవి హుసేన్సాగర్లో వేస్తె?

ఆ వేస్తె?

అప్పుడు ఆ మట్టి కరిగిపోయి కిందికి వెళ్ళిపోతుంది నీళ్ళ కింద మట్టి ఉంటుంది తెలుసు కదా?
 "ఎందుకో ఉర్వియామపామాయతనం అనో మేదీనామపామాయతనం" అని చెప్పలేదు పాపం పంచభూతాల్లో అన్నిటినీ స్మరించుకుని భూదేవిని మాత్రం వదిలేసారు అన్న ఆలోచన వచ్చింది.  "ఆ మిగితా అందరూ అదే సూర్యుడూ, ఇంద్రుడూ, చంద్రుడూ, వాయువు అందరూ  మగ దేవుళ్ళు కదా వల్ల సరసన ఈమెను ఉంచలేక" అని జోక్ వేసే వాడేమో. సర్లే పండగ పూట వాడి గోలేందుకు.

అవును. అయితే?

అప్పుడు మట్టి మట్టిలో కలిసిపోతుంది.  నీళ్ళలో రంగులుండవు, చేపలకు జలుబవ్వదు, ఇనుప రాడ్లవీ గుచ్చుకుని చేప పిల్లలు ఏడవవు అందరికీ హాపీస్ కదా.

పాపం అయితే మరి ప్రతి సంవత్సరం అన్ని పేద్ద పేద్ద రంగుల బొమ్మలు వేస్తాం కదా అమ్మా మరి ఆ చువ్వలకు చేప పిల్లలకు దెబ్బ్బలయ్యి ఏడిస్తే వాళ్ళమ్మకు ఎలా తెలిసేది? నీళ్ళలో తెలీదుగా పాపం ఏడుస్తున్నాయనీ అన్నాడు.

 చప్పున కౌగిలించుకున్నా. ఎక్కడనించి వస్తాయిరా నీకీ ఆలోచనలు ? పెద్దాడయిపోయి బ్రతికిపోయాడు లేకుంటే  ఆకలున్నా లేకున్నా మళ్ళీ స్థన్యమివ్వాలన్నంత  ప్రేమ అనిపించింది. నా వాడు, అచ్చంగా నా ఒక్కదానికే వీడు. he is my property. అమ్మనయినందుకు ఎంత గర్వమేసిందో.  

నిజమే నాన్నా, పాపం కదా అవి ఏడిస్తే వాటి అమ్మకు ఎలా తెలుస్తుందో? అందుకే మనం ఎప్పుడూ మట్టి బొమ్మనే కొందాం సరేనా?

ఒకే అమ్మా.

Picture used with thanks (without permission :-) and is from here

కవి గాంచిన వేడుక

పట్టుకోకల ధగధగలు మధ్య 

మత్తుపోకడల తావి కుప్పగ

ప్రౌఢయందమూయలూగ  

మనసిదేమి మనసిడదేమి 

విరిచేడె ఏ సంజాత
మే సంయోగ మీ విరిపూత

అంకురార్పణ మధురంబెట్టిది 

సంరక్షణ పాసమెట్టిది

బుగ్గపుణికిన రవిరాగము   

ఏ విధమాయెనో సన్నాయి గానము

నిశికిరీటుని ధగధగలలాడిన దాగుడుమూతలు 

నారీకేళపత్ర సాక్షిగనేవిధమయ్యేనక్షింతలు 

కట్లత్త కాట్లనోచి స్థిరముగ 

మలయాచల మామ మోయ

పుట్టినింటి పునుగు కట్నమున  

ఏ లగ్గమాయే పాణిగ్రహణము

మానసంబేమధువనముల

రాధన్బోల కురియ మురళీరవము 

దీటుగ మవునమే రీతినాడే భరతము 

తొలిరేయి వరమసమశరుని తాళమే జాతము

అని నను తొలుచు మనము

హోయలకోడిన ధర్మజు కాదు

కురూపియందూ రాదంగాంచిన 

నల్లనయ్యనచ్చు పోలుతనము 

ఏ శిలీముఖ గాయమీ వ్రణము 

ఏ కుబ్జ చిన్నతనమీ ప్రమాణము 

ఏ జ్ఞాపిక కేసిన ముసుగు ఈ కనరు

యటంచూ రుద్రాక్షల్దిప్పు నీ జంగము  

కొబ్బరాకుల చాటు చంద్రలేఖ  

పత్ర ప్రౌఢల తుహినంపు మొటిమ

తుదకు గృహములోని పల్లికమైనా 

ఏ జన్మయోగమైనేమి ఆ యాగము కాన.

చిన్నప్పటి నుంచీ గోడమీది బల్లంటే నాకెంతో అసూయ. సగర్వంగా స్ఫూర్థికారికి సమర్పణం. 
On a serious note, how I love to know the context of some of the poems that I read.

భద్రంగా

మూత తీసి చూద్దును కదా
ముఖమల్ గుడ్డపై
పూలు, నెమలికన్నులే కాదు
కలకలు, ముళ్ళూ
మరకల దస్తీ కూడా.


  

నేను గుర్తు పట్ట గలుగుతున్న లక్షణమేమిటో?

http://www.youtube.com/watch?v=SkUyowdaw2A

"హాయి హాయిగా ఆమని సాగే" అనే ఈ పాట విడియోలో 0.30 nunchi 0.37 వరకు ఉన్న ఆలాపనను అనుకరించగలుగుతున్నాను.
ఆ....ఆ..ఆ..
ఆ....ఆ..ఆ..
ఆ....ఆ...ఆ..ఆ..
అంటూ సాగే ఈ చిన్న బిట్లో నాకు అవగతమయింది ఏమిటో నాకు అర్థమవట్లేదు.

నేను స్వరాలను గుర్తుపట్టగలుగుతున్నాను అనుకోవట్లేదు.
అయినా ఆలాపనలో ఉన్న దేన్నో పట్టుకోగలుగుతున్నాను

ఆ చిన్న బిట్టు మూడు భాగాలుగా ఉందనీ ప్రతి భాగంలో మొదటి అకారాలాపన కొంచం ఎక్కువ సమయం ఉందనీ, మిగిలినవి కొంచం చిన్నవనీ అర్థమవుతోంది అలాగే రెండో భాగంలో కూడా. మూడో భాగంలో చివర ఒక ఆకారం ఎక్కువగా ఉందనీ అనిపిస్తోంది. ఇలా నేను గుర్తుపడుతున్నది దేన్నీ? తాళాన్నా? అక్షరాలనా(మాత్రాలనా)?

అది ఉట్టి అక్షరాలను(ఎంత సేపు ఉందొ) గుర్తుపట్టటమే అయితే నా చెవులకు "ఇంచుమించుగా అలాగే పాడుతున్నా" అనేట్లు ఎలా వస్తోంది? స్వరాలు అర్థమవకపోయినా ఇక్కడ నేను గుర్తుపడుతున్నదేమిటి?

Can somebody help  please?

Love you dad.

నాన్నా

ఇప్పుడే ఏదో బ్లాగులో సఖి పాటల నోస్టాల్జియా టపా ఒకటి చదువుతుంటే మీరు గుర్తొచ్చారు. ఇందాకటి మన సంభాషణ గుర్తొచ్చింది. ఒకప్పటి "మన" రోజులు గుర్తొచ్చాయి.

మీ మొదటి స్మృతి నా మదిలో నేను మొదటి సారి ఇంటినుంచి పారిపోయినప్పటిది! లారీల హేడ్లైట్లు కళ్ళలో కొడుతుంటే ఎవరో పక్కకు లాగిన గుర్తు లీలగా మాత్రం ఉంది. "రెండేళ్ళ పసివాడివి అప్పుడు నువ్వు "ఎక్కడకేల్లావురా?" అంటే "తీతం తాగటానికి పోయ్యా తీతం" అంటూ చెప్పావురా అని నవ్వుతూ ఇప్పుడు చెప్పగలరేమో కాని ఆనాడు నేను కనపడని ఆ మూడు నాలుగు గంటలు మీరెంతగా నలిగుంటారో........
 
అదే ఇంట్లో...అదే "భవాని భవన్లో" కదూ చెల్లి ఇల్లుగల వారింట్లో కిచెన్ అరుగు కింద కూర్చుని ఏదో తింటే "నాన్నా పప్పీ రెడ్డి అంకుల్ వాళ్ళింట్లో తింటోంది" అని నేను మీకు పితూరీలు చెప్పింది?  అదే ఇంట్లోనే కదూ పొద్దునే భవానీ బుక్ స్టాల్లో పాలతో పాటు చందమామ కొని తెచ్చుకుంటూ ఇంటికి వస్తుంటే రెడ్డి అంకుల్ తన కుక్కతో మార్నింగ్ వాక్ నుంచి వస్తూ మనకు ఎదురు పడేది? పక్కన అద్దెకున్న తాతగారు బట్టలుతుకుతుంటే "తాతగారు, బామ్మగారి గుద్దలు కూడా మీరే ఉతుకుతున్నారా"  అని వచ్చీరానీ నా మాటలకు అందరూ పడీ పడీ నవ్వుతున్నారని కూర్చోపెట్టి um bre llaa అంటూ ధ్వనిని పట్టి స్పెల్లిన్గూ స్పెల్లింగుని పట్టి ధ్వనీ పట్టుకొవతమేలానో నేర్పించింది? రెండేళ్ళు వచ్చేప్పటికే "లీఫ్, స్టెం, రూట్" అంటూ అన్నీ చెప్పే వాడివిరా అని మీరు ఇప్పటికీ గర్వంగా చెప్పుకునేది కూడా ఆ ఇంట్లోని జ్ఞాపకమే కదూ?

తరవాత నల్లకుంటలోని ఇల్లు. అందులో ఎందుకో మీవి ఎక్కువ జ్ఞాపకాలు లేవు నాన్నా. ఒకటి మాత్రం బాగా గుర్తుండి. పాపం పోకపోక మమ్మల్ని ముగ్గురినీ ఇంట్లో వదిలి మీరూ, అమ్మా సెకండ్ షో కి వెళుతూ అన్నయ్య బేబీ సిట్టిన్గ్లో పెట్టి వెళితే వాడు మీరటు వెళ్ళంగానే మాకు చెప్పటం మీరు ఇద్దరూ వచ్చేప్పటికి ఆ కామ్పవుండ్లో ఉన్న ఏడు కుటుంబాలకూ మీరు సినిమాకు వెళ్ళిన సంగతి ఏడుపు బాకా ఊది మేము చెప్పటం అయిపోయిందని తెలిసినప్పటి మీ ముఖం :-)

ఆ...మరచిపోయ్యా. ఆ ఇంట్లోనే కదూ ప్రతి వేసవి సెలవుల్లో మనమందరం జమ్బకానా పరుచుకుని మరీ తిష్టేసి పేకాట ఆడింది? డబ్బులు పెట్టి ఆడొద్దని అమ్మంటే పర్లేదు మన ఇంట్లోనే కదా ఉండేవి అని చెప్పి సీసాలో పొదుపు చేస్తున్న అయిదు, పడి, ఇరవై అయిదు పైసలను పెట్టి మరీ ఆడింది ఆ ఇంట్లోనే కదా. రమ్మీ, క్లియరెన్స్ అలా నేర్చుకున్నవే కదూ.

ఎండకాలమంటే గుర్తొచ్చింది కరెంట్ పొతే గ్రిల్ రూమ్లో మేము ముగ్గురం వరుసపెట్టి పడుకుంటే "దీనికి ఒకసారి నిద్రపడితే ఇక పిల్లల సంగతే పట్టదు" అని అంటూ అమ్మను విసుక్కుంటూ మాకు గంటలతరబడి న్యూస్ పేపర్తో గాలి విసిరింది మీరే కదూ? మరలాంటి మీరే ఈరోజు "నువ్విక్కడకు వచ్చి నాకు టీ, భోజనం సప్లై చేస్తూ సేవలు చేస్తే వచ్చే ఆనందం కంటే అక్కడ ఉండి నిన్నలా "నాన్నా  చాలా ఆనందంగా ఉంది ఇవాళ. పేషెంట్ కి మనం ఏదో మంచి చేస్తున్నాం అన్న ఫీలింగ్ వస్తే ఎంత బావుంటుందో నాన్నా " అంటూ ఇంకా చాలా చెప్తే బావుంటుంది అని అంటే ఎలా నాన్నా? మన ఆనందంలో మన వారి సౌఖ్యం ఉంటె అది ఇంకా ఎంత బావుంటుందో మీకు తెలీదా?

నల్లకుంట నుంచి రామంతాపూర్ డిసెంబర్లో వెళ్లామని ముగ్గురు పిల్లల్ని రెండు ట్రిప్పులు రోజూ కాలేజికి వెళ్లే ముందే స్కూల్లో డ్రాప్ చేసేవారు. గుర్తుందా నాన్నా మన హీరో మాజేస్టిక్ మోటార్ సైకిల్? చాలా రోజుల తరవాత గుర్తొచ్చింది అది ఇవాళ. ఇవాళ మనం ఏర్పోర్ట్ నుంచి ఇంటికి కారులో పక్క పక్కన కూర్చుని వచ్చినా రానీ ఆ సెన్స్ ఆఫ్ సెక్యూరిటీ మీ వెనకాల ఆ హీరో మెజెస్టిక్ మీద డబుల్స్, త్రిపుల్స్ రైడ్ చేసినప్పుడు ఉండేది.

అదే పంచకల్యాణి మీద మీరు ఆరో తరగతి ప్రవేట్ పరీక్షకు రామంతాపూర్ నుంచి హయత్నగర్ తీసుకెళ్ళి వస్తూ తాగించిన కుండలోని చల్లటి మజ్జిగ రుచి మళ్ళీ ఎక్కడా నాకు దొరకలేదు నాన్నా. మొదటి సారి కొత్తిమీర వేసిన ఆ మజ్జిగ నీళ్ళ మజ్జిగైనా ఇక్కడి ఆన్కేన్ బయోపాట్ గడ్డ పెరుగు రుచిని తలదన్నేట్టుగా ఉండేదని నాకు భలే గుర్తు. నాకు ఇంత చక్కటి జ్ఞాపకం మిగిల్చిన మీకు ఆ పరీక్షల్లో లెక్కల్లో ఇర్వయ్యారు తెచ్చుకుని ఒక్క మార్కుతో బతికి బయటపడి భలే జ్ఞాపకం నేనూ మిగిల్చుంటాను కదూ? ఏమిటో మొదటి నుండీ బట్టీ పట్టె మార్కులు తెచ్చుకోవటంతో లాజిక్కునుపయోగించే లెక్కలు అస్సలు వంటపట్టేది కాదు. మీరు ఎన్ని సార్లు స్పీడ్, డిస్టెన్స్ అని చెపితే మాత్రం ఎక్కేవా? అలాటి లెక్కలను నాకెంతో ప్రియమైన సబ్జెక్టుగా  మార్చగలగటం ఒక్క కాలచక్రానికే సాధ్యమయింది.

ఆ రామాంతపూర్లో సాయంకాలం ఆ పిల్ల కాలువ పక్కన, ఇసుక మీద కూర్చుని మీరు చెప్పిన రామాయణ, భారత, భాగవత కథల పర్వం నేను నా పిల్లలతో పునరావృతం చేసుకోగలిగితే నాకు అంతకంటే అదృష్టం ఇంకోటి ఉండదేమో. మీరు అలా కథలు చెపుతుంటే అలా చేతులు ఇసుకల్లో రాస్తుంటే ఇరవై పైసలు దొరికినప్పటి ఆనందం నిజంగా ఇప్పటికీ నాకు గుర్తే. ఇరవై అయిదేళ్ళలో ఎంత మార్పు? నా ఫ్రెండ్ నిన్ననే హైదరాబాద్ వెళ్లోచ్చి "రఘూ నేను అయిదు వందల పచ్చ నోట్ల కట్ట గర్వంగా షాపింగ్ మాలుకు వెళుతూ తీసుకెళితే  నాకు సిగ్గోచ్చేలా అందరూ వెయ్యి రూపాయల నోట్ల పింక్ కట్టలు తీసుకొచ్చారు. ఎంత మారిపోయిందో తెలుసా హైదరాబాద్" అనేంత.

సంక్రాంతికి మీరు కొనిచ్చినా గ్రే కలర్ సఫారీ సూట్, కనుమ సాయంత్రం ఆరుకు కూడా చివరి గీటీ మాంజాకు మీరిచ్చిన అయిదు రూపాయలూ, కాలేజీ నుంచి తెచ్చిచ్చిన ట్రెషర్ ఐలాండ్, కొనిచ్చిన సహస్ర శిరచ్చేద అపూర్వ చింతామణి పుస్తకం, అందులోని నర్షి, మహా, శిమ, వాల, యాబ నగరాలూ నిజ్జంగా గుర్తే ఇప్పటికీ.

మ్మ్....సంక్రాంతి అంటే గుర్తొచ్చింది. "వాడు అమ్మాయిలతో తిరిగితే పాడయిపోతాడు, చదువుపోతుంది" అంటూ ఇంటికొచ్చి మరీ  నన్ను  బయటకు తీసుకెళ్ళే పింకీ, మకరంద్, కిరణ్, హరిప్రియ వాళ్ళను అమ్మతో చెప్పించి మరీ ఇంటికి మరోసారి రాకుండా చేసింది కూడా అక్కడే కదూ? ఏమో ఇలాటివే అనుకుంటా నాన్న ఆడా, మగా అంటూ  తేడాలు ఎత్తి చూపించి ఎడం పెంచి మరీ ఆ ఆ ఆకర్షణను మరింత బలం చేసేవి. ఈ ఒక్క దానితో మాత్రం మీతో ఇప్పటికీ ఏకీభవించలేను.

రెండవ సారి కూడా ఏమ్సేట్లో రాంక్ రాలేదని నేను బాధపడకూడదని "రిసల్ట్స్ కోసం చేంతాడంత క్యూ ఉందిరా నుంచునే ఓపిక లేదు  అందుకని తీసుకురాలేదు"  అని మీరంటే నమ్మేసిన నన్ను మరుసటి రోజు పేపర్లో చూసి "ర్యాంకు పదిహేనొందల చిలుకు నాన్నా" అని మీతో చిన్నబోయిన ముఖంతో చెపితే "అక్కడ దాకా వెళ్లి రాంక్ తెలుసుకుని రాకుండా ఉంటానని నేను చెపితే మాత్రం ఎలా నమ్మావురా" అని మీరన్నప్పుడు నేర్చుకోవాల్సింది ఆలోచించటం అంటే మునుప్పరిచాయ వాక్యాల పునశ్చరణ కాదనీ, సాక్షం లేకపోయినా, వ్యతిరేకంగా సాక్షం ఉన్నా మనసు చెప్పేదే నిజమని అనుకోవటమే నమ్మకమనీ. ఆ రోజే ఆ మాట నేర్చుకోనుంటే ........

But I think I repaid the confidence on the day we celebrated my 199th rank. I certainly remember the happiness on your face. And it is on recollection of these occasions that I wonder why is it that men or precisely ఫతేర్స్, get so short changed by people who write about emotions or mothers. I think that's a necessary cross we men have to bear for being the strong one in the parental pair and playing the part of bad cop to the maternal good cop. It is then that I feel jealous of women.

సంతోషం అంటే గుర్తొచ్చింది. మీరు అమ్మతో "ఏమే నీ కొడుకు ముద్దేట్టాడు" అంటూ మెరిసే కళ్ళతో చెపితే కాని అర్థమవలేదు మీకు ముద్దు పెట్టిన సంగతి. నిజంగా నాకు తెలీదు అప్పటికి నాకు పాటలంటే అంత ఇష్టమని. లేకుంటే ఇంటికి టేప్రికార్డర్ కొని తీసుకొస్తే మీకు ముద్దు పెట్టానంటే నాకు ఇప్పటికీ ఆశ్చర్యమే.  As is typical with all male-male relations, we never had any touchy feely kind of రేలషన్శిప్ ఇస్ ఇట్ నాట్?

ఆ టేప్ రికార్డర్లో ముకేష్ పాటలు, రాజ్ కపూర్ సినిమాల్లోటివి వినాలని నేను కిటికీలేసేసి, లైట్లార్పేసి చీకటి గదిలో ఒక్కడినే "దోస్త్ దోస్త్ నా రహా"నో, "కిసీకే ముస్కురాహటోన్  పే హో నిసార్ " అనో పాడుతూ అటూ ఇటూ గంటల తరబడి పచార్లు చేస్తూ ఉంటె మీరు నుదురుకోట్టుకోవటం గుర్తుందా? అయినా తప్పంతా మీదే "మేము  ఆ సినిమా టాకీస్ బయట కూర్చుని వినే వాళ్ళంరా" అని "ఏడుకొండలడా వెంకటారమణా" అంటూనో, "సడిసేయకోగాలి సడిసేయబోకే" అంటూనో ఉగ్గుపాలుపోస్తే మరి అలా కాకుండా ఎలా రియాక్టవుతా  చెప్పండి ముఖేష్ గొంతులోని విషాదానికి, మజ్రోహ్ సుల్తాన్పురి కలంలోని భావసౌందర్యానికి?  

(సశేషం)