కవి గాంచిన వేడుక

పట్టుకోకల ధగధగలు మధ్య 

మత్తుపోకడల తావి కుప్పగ

ప్రౌఢయందమూయలూగ  

మనసిదేమి మనసిడదేమి 

విరిచేడె ఏ సంజాత
మే సంయోగ మీ విరిపూత

అంకురార్పణ మధురంబెట్టిది 

సంరక్షణ పాసమెట్టిది

బుగ్గపుణికిన రవిరాగము   

ఏ విధమాయెనో సన్నాయి గానము

నిశికిరీటుని ధగధగలలాడిన దాగుడుమూతలు 

నారీకేళపత్ర సాక్షిగనేవిధమయ్యేనక్షింతలు 

కట్లత్త కాట్లనోచి స్థిరముగ 

మలయాచల మామ మోయ

పుట్టినింటి పునుగు కట్నమున  

ఏ లగ్గమాయే పాణిగ్రహణము

మానసంబేమధువనముల

రాధన్బోల కురియ మురళీరవము 

దీటుగ మవునమే రీతినాడే భరతము 

తొలిరేయి వరమసమశరుని తాళమే జాతము

అని నను తొలుచు మనము

హోయలకోడిన ధర్మజు కాదు

కురూపియందూ రాదంగాంచిన 

నల్లనయ్యనచ్చు పోలుతనము 

ఏ శిలీముఖ గాయమీ వ్రణము 

ఏ కుబ్జ చిన్నతనమీ ప్రమాణము 

ఏ జ్ఞాపిక కేసిన ముసుగు ఈ కనరు

యటంచూ రుద్రాక్షల్దిప్పు నీ జంగము  

కొబ్బరాకుల చాటు చంద్రలేఖ  

పత్ర ప్రౌఢల తుహినంపు మొటిమ

తుదకు గృహములోని పల్లికమైనా 

ఏ జన్మయోగమైనేమి ఆ యాగము కాన.

చిన్నప్పటి నుంచీ గోడమీది బల్లంటే నాకెంతో అసూయ. సగర్వంగా స్ఫూర్థికారికి సమర్పణం. 
On a serious note, how I love to know the context of some of the poems that I read.