నవ్వొచ్చింది.

"శ్రధ్ధ పెట్టి" రాయటం లేదని నాపై తిరగబడుతుంటే నవ్వొస్తోంది.
నిజమే కదండి మరి?
ఇలా కూర్చో అని చక్కగా మాస్టారిలా చెపుతూ ఉంటే, ఆ వైపుకూ, ఈ వైపుకూ కోతిలా గంతులేస్తూ తనే కదా స్థిరత లేకుందా చేసేది.
తనే చేసి తనే నా చెవి మెలిపెడుతుంటే నవ్వు రాక మరేమిటి?
ఏమో మళ్ళీ తనే....ఆ చిన్నపిల్లలా కనపడే తనే....ఎంత విశ్వరూపం చూపెడుతుందో.
క్షణకాలమే కావచ్చు.....ధృతుడికీ, యశోదమ్మకూ అంతకంటే దక్కిందా ఏమిటీ నాకు తక్కువని చింతించటానికి.
చమక్కుమనే ఆ లిప్త ...లిప్తయినందుకేనేమో....ఎంత భద్రంగా దాచుకోవాలనిపిస్తుందో.


ఏమైనా సరే....మీ నలుగురిలోనూ...నువ్వంటేనే ఇష్టమే మనసా.

బుధ్ధి పట్టుబట్టి మరీ నీకూ, చిత్తాహంకారాలకూ రూపం లేకుండా చెయ ప్రయత్నిస్తోంది కదూ?

లయమయ్యాక, తను కూడా మీలో నిక్షిప్తమై, మరుగైపోయే ప్రయత్నమేనే అది పిచ్చి తల్లీ.

ఈ జన్మకవుతుందనే ఆశ, అవాలనే కోరికా ఏమీ లేవు.

అది నిర్లిప్తతో, అపనమ్మకమో, బధ్ధకమో...........తెలీదు.
వాటికే రంగు పులిమినా సమ్మతమే.

ఇప్పటి నేనంతే కద, అందులో జంకు దేనికి.