అందరున్న వేళ,
ఉత్సాహమురకలేయ,
జాలువారె మాట-
స్ఫందిన మనసులా ......
"చూసానీవేళ
అద్భుత దృశ్యమిలా......
సన్నని పరదా మాటున
దాగిన అందమిల మిల.
గుండ్రంగా, తెల్లగా ....
మధ్యనుండిన
మచ్చలెవా? అనిపించేలా...
అందంగా మిల మిలా.....
అర్థమయిందిలా.....
కనీ కనపడనిదే
నిజమైన అందమెలా
అయిందనే విషయమంతా"
సాగుతున్న రసఝరిలొ
పానకంలో పుడకలా
వినపడింది చిన్నగా
"వెధవ, నీ కళ్లు పేలా "
ఎవరాయని చూడగా .......
కాన వచ్చే"ఘన" చందనాంగన.
సర్దుకుంటూ పయ్యెద,
నా వంక కోపంగా చూడగా.
గతుక్కుమని చూపులు తిప్పానా......
కాన వచ్చేనింకో ఇందువదన.
"నాకు మచ్చల్లేవు చూసుకో" అన్నట్టు
తప్పిస్తూ తన మేలి ముసుగు కొంత.
ఇంతలొ ఫక్కుమని నవ్వు విన
చూసానటు పక్కన-
ఓ కోమల కమల నయన
చల్లని చిరునవ్వున.
"ఎందుకా నవ్వ"ని నేననగా
పక్కకు జరిగి చూపే గగనమలా....
జలతారు పరదా జరిపి
మేడ మీది కిటికీగుండా.
"మేఘము కప్పిన చందమామ-
మీరు చేసిన ఆ వర్ణనంత,
అవునా?" అంటూ కోయిల స్వరాన
అసలు గుట్టు విప్పెనిలా.
చల్లని పిల్లతెమ్మెరకో...
చక్కని చుక్క నవ్వుకో...
ఎందుకో తెలీదు కాని,
శరీరమంతా చిన్న పులకింత.
"అవున"ని తల ఊపి
ముందుకు కదిలినా....
రమణీయ సంఘటనంతా
మదిన పదిల పరిచినా.
ఎపుడో రాసుకున్న ఈ కవిత నా బ్లాగులో పెట్టానో లేదో గుర్తులేదు....అన్నీ వెతికే ఓపికలేక పెట్టేస్తున్నా.....పునరావృతమయితే క్షమించండి.
No comments:
Post a Comment