గిరి - ధర

కోర్కెల పిండి ముద్దకు ప్రాణం పోయటం నుంచి ఆశల గొంతు నులమటం వరకూ....అన్నిటిలోనూ స్త్రీ కంటే పురుషుడెప్పుడూ వెనుకే. మౌనంగా స్త్రీ చేసే రోదనను స్వర బద్ధం చేస్తూ, ప్రతిఫలిస్తూ.... అది కూడా తన కేకే అనుకునే పెద్ద బండ... కొండంత రాతి బండ........పురుషుడు. చిన్ని మొలక నుంచీ బండ కొండ దాకా సమస్తం ఒళ్లో దాచుకునే పుడమి తల్లి స్త్రీ. తన అస్థిత్వం మొత్తం ఆ తల్లి ఒడే అని గమనించదు కొండ. కారుమబ్బుల్లో తల దూర్చేసి ఉరుములకు చెవులు, మెరుపులకు కళ్ళూ....... ఎలా దిబ్బిల్లు  పడుతున్నాయో, ఎలా  కారుచీకటి కమ్ముకుందో......చూడండోహోయని పిడుగుల దండోరా వేసి గోల చేసే ఆ అపరిణిత ప్రేమకు ధరణి తల్లి అంతరంతరాళ్లో విస్ఫుటిల్లె అగ్నిపర్వతాలు ఎవరికి తెలుసు? ఆదమరిచి తల్లి మేని జలదరించేనా సమస్తభూలోకం దద్దరిల్లిపోదూ? అయినా ఎంత? కొన్ని యుగాల సమయమేగా? తన అస్థిత్వాన్ని మెల్లగా, ఒకొక్క రేణువుగా......తొలుస్తున్న వరుణ్స్ బాబాయ్ ఉలి దెబ్బలకు వగస్తూ, గాలి మామ పల్లకీ మోస్తూ అత్తారింటికి పంపుతున్నఆ రేణువులను చూస్తూ తన అస్థిత్వం పోతోంది అనుకునే కొండ...నిజంగా బండ రాయే....కాని గుట్టుగా పుట్టింటి వారిని సాయం తెచ్చుకుని మరీ తనను తనలో ఐక్యం చేసుకుంటున్న ఆ మేధిని ఇల్లాలితనం కనపడదెందుకో ఆ కొండకు? ముక్కలై చెక్కలైపోతున్నా అనుకుంటుందే తప్పితే అమ్మలా లాలించే ప్రేయసి ఒడికి ప్రయాణమదని తెలుసుకోదేందుకో కొండ.....బండరాతి కొండ. తను ఎత్తు చూసుకు గర్విస్తూ "కిందే.....క్కడో భూమి" అనుకునే కొండకేం తెలుసు తన ఈనాటి ఉచ్చమంతా ఆ తల్లి... కడుపు చిరుగుతుందని తెలిసీ, పరదాల మాటున, మవునంగా, ఊపిరి బిగపట్టి ముక్కితేనె పుట్టిన ఫలమని?

అయినా సరే...ఎవరిక్కడ ధన్య జీవులు అన్న ఆలోచన రాదూ?

ఇల ఇళ ఇలా ఆదిదాంపత్యాన్ని, దాంపత్యసారాన్నీ చూపుతుంది అనిపిస్తుంది నాకు!
తల్లీ కొడుకుల అనుబంధమూ, ప్రేయసీ ప్రియుల బంధమూ ఏకాంకికన ప్రభవించే ఈ జీవనం నిజంగానే వరప్రసాదం.
Worth the penance.