సిగ్గు లేపోతే సరి. తమ చేతకానితనానికి పిరికివాళ్ళు వేసుకునే ముసుగు ఈ "అహం వదులుకోవటం". నిన్ను, నీ వ్యక్తిత్వాన్నీ, నీ గౌరవాన్ని, నీ ఆస్థిత్వాన్ని సమూలంగా ప్రశ్నించే, పెకలించే మనుషులను వదులుకోలేకపోవటం, వదిలిన్చుకోకపోవటమనే బలహీనతకు వేసే ముసుగీ అహం వదులుకోవటం.
నిజంగా అహం వదులుకోవటం అంటే ఏమిటో తెలుసా? అహం అంటే "నాది, నాకు, నేను" ఇవి. నిజంగా వదులుకోగలరా నీలాటి భావుకులు? వాడులుకోగలరా "తను నాది" అనే భావన, వదులుకోగలరా "తను నాకు కావాలి" అన్న కోరిక? వదులుకోగలరా "నేను ప్రేమించాను" అన్నది?
మీరు కావాలనుకున్న సాంగత్యం, సాన్నిహిత్యం, సహచర్యం పొందటానికి ఇవ్వకూడని మూల్యం కూడా ఇవ్వటానికి సిద్ధపడే వారు తమ కోర్కెలను సామాజిక ఆమోదముద్ర పడే విధంగా ప్యాకేజి చెయ్యటానికి ఉపయోగించే అందమైన టెట్రాపాకీ "అహం వదులుకోవటం"
"నేను రెండో పెళ్ళాంగా రావటానికైనా ఇష్టమే కాని నిన్ను వదులుకోలేను" అనే వారా నిజంగా అహం వదిలేసిన వారు? పెంచిన వారినీ, ఇంత చేసిన సమాజాన్నీ కూకటివేళ్ళతో పెకళించి వేసే ఈ మాటలను మాటాడే వారా ఆహాన్నోదిలేసిన సాధనాపరులు? ఎంత మందిని చూడటం లేదు నువ్వు ఇష్టం లేదు మొర్రో అనే భర్తలతో, నేను వేరే దాన్ని ప్రేమించాను అనే మగ్గాడిదలతో కూడా "నువ్వు ప్రేమించిన దాన్ని ఉంచుకో నేను మాత్రం నీ భార్యగా ఉంటాను నన్ను అన్యాయం చెయ్యకు" అనే ఆడవారిని ఎంతమందిని చూడం? వీరా నిజంగా ప్రేమ గురించిన తపం చేసేవారు?
"బహుభార్యత్వమే ఎందుకు ఉండాలి. బహుభార్యత్వం పురుషాధిపత్యానికి ప్రతీక కాబట్టి సమాజంలో స్త్రీకి సమానత్వం రావాలంటే బహుభర్తృత్వంలో సైద్ధాంతికంగా తప్పేమిటి? సమాజం దానికి ఆమోదముద్రవేయకపోవటానికి కారణం అది ఇంకా ఎదగకపోవటమే. నేను ఎదిగాను కాబట్టి నేను తనను మనసులో ఉంచుకుని ఇలా గడిపే జీవితం కీప్ జీవితం అని అనిపించినా, మగనాలి అయిపోయిన ప్రేయసిని తలచుకోవటం రెండో మగాడి స్థాయి అని తెలిసిన దాని వదులుకోలేకపోవటం నిజంగా అహాన్ని వదులుకోవటమా లేక బయట పెట్టుకోలేని కోజ్జాతనమా?"
అహం వదిలేస్తారట అహం! నిజంగా ఇష్టమయిన దానిలో లీనమయిపోవటమంటే ఏమిటో తెలుసా? అలాటి వారికి చదువుకునే బల్లలపై ఇష్టమైన వారి చిత్రపటాలు పెట్టుకుని ఎవరైనా వస్తే టపాలున ఆ పటాలను కిందపడేసి తమ ప్రాణం ముక్కు విరగ్గొట్టే అవసరం, ముడ్డి కింద పడి నలిగే వాలేట్లలో ప్రేమించిన వారి ఫోటోలూ పెట్టుకోవాల్సిన అగత్యం ఉండదు. ఉండకూడదు కూడా.
సుధా చంద్రన్లా ప్రేమించి మోసం చేసిన వాడి మొహాన్నే భళ్ళున తలుపులు మూసేసి తనను తాను నిలుపుకోవటం తెలీని ఈ మనుషులు అందరూ అవిటివాళ్ళే. ఆ అవితివాళ్ళు వాడే ఊతకర్రే ఈ "అహాన్ని వదులుకోవటం". ఒకరిలో ఐక్యం అవాలంటే అవతలి వారు సుముఖంగా ఉండాలి, సమాంతరం కాని కోర్కెలూ, ఆశలూ, అనుబంధాలు, నిర్వచనాలతో ఒక సంబంధాన్ని నడిపించలేము అని తెలియని మూర్ఖులు లేదా తెలుసుకున్నా బయటపడలేని బలహీనులు వీరంతా.
ఎపుడో, ఏనాడో పంచుకున్న తీపి ఊసులను నిరంతరం నెమరేసుకుంటూ ఆ నెమరులోనే సుఖం వెతుక్కునే జంతుత్వం నుంచి ఎదగలేకపోయె మనుషులు కాని మనుషులా అహాన్ని వదిలేసుకునే వారు?
పరిస్థితుల వలలో చిక్కుకుని పరాయి జాలరి స్వంతమయి ఆ బానిసత్వమే సుఖమని తమను తాము మభ్యపరుచుకుని బతికేయాలని చూసే అభాగ్యులను "నేనున్నాను ఇంకా ఇలాగే జీవశ్చవంలా......." అంటూ ప్రతీక్షణం కుళ్లబొడిచే వారా అహాన్ని వదులుకున్న వారు? తామేవరిలో అయితే లీనమయ్యామని అనుకుంటారో వారి సుఖం కోసం తమ స్వార్థాన్ని "నా, నాది, నాకు" అనే మూడిటిని వదులుకోలేని వారా ప్రణవనాద ఎకాక్షరిని ఉచ్చరిస్తున్నాము అనుకునే దీశాలులు? పరమపవిత్రమైన అర్ధనారీశ్వర తత్వానికి ప్రతీకలు?
No comments:
Post a Comment