నమ్మకమంటే.....నమ్మకముంటే......

తోడు పండినా వెచ్చటి వేళల
నోటి మాటలూ నమ్మకమంటావా
నీడ వీడిన చీకటి రేయిన
మనసు మూలలా నమ్మకముంచావా

నమ్మకమంటే నమ్మినదెపుడూ
నిండుగ మనసారా...నీవు నిండుగ మనసారా
నమ్మకముంటే కాలేదెందుకు
జీవితమనుకోకా....అంతా జీవితమనుకోకా

వెనుక దాగినా సూర్యుని కిరణం
కంటికానకా కువలయమాగేనా
నమ్మకముంచి పరిభ్రమిస్తే
మయూఖ స్పర్శల ఉదయం దాగేనా

నమ్మకమంటే నమ్మిన వాడికి
పండుగ ప్రతి పూటా...ఇది నిజమే బుల్లోడా
నమ్మకముంటే కాలేదెవడూ
ఏ వెతలెదురైనా...మది నిండుగ మొయిలుండా

నేటి సుడులలో గిర్రున తిరిగీ
ఉన్న నావనూ నీటికె వదిలేవా
నిన్నటి రేపటి దరులను మరిచీ
ప్రయత్నమాపి సుడిలో దూకేవా

నమ్మకమంటే నేటి వ్యధలో
దండుగ కలి కేకా...బలి ఊర్పులనిచ్చేవేలా?
నమ్మకముంటే రేపటి కొరకూ
మౌనము భళి కాదా...అది తపమే అనుకోలేవా?

పరుల నమ్మినా పుట్టే ముణుగని
తలిచే పిచ్చొడా
నీపైనే అదీ నీ నమ్మకమని
గ్రహించ మరిచేవా

నమ్మకమంటే..... అది నీ బలం
నమ్మకముంటే......అది విజయం
బలం విజయం
తథ్యం అనుదినం

కృష్ణ శాస్త్రిని సాడిస్టనేంతగా పెరిగిపోతున్న నా కలి కేకలూ....
రేపటి ఉదయాలను ఊహల్లోకైనా రానీక నా మనోనేత్రాలను కమ్మేసిన ఈ కారుమబ్బులూ...
సుడిగుండాలే తప్ప దరులు కనపడని ఈ పెనుతుఫానులూ......

ఆగెంతవరకు,

ఈ నా కేకలూ, నా ఘోషలూ ....నా స్వంతానికే పరిమితం చేస్తున్నాను

తిరిగి ఉషొదయపు అరుణిమలనూ, నడిరేయిలో శరత్సమీరాలనూ ఆస్వాదించగలిగినపుడు మళ్ళీ మీ ముందుకొస్తాను.... ఆ దశకు తిరిగి చేరుకుంటాననే నమ్మకంతో నాకు నా అనుకునే నావారిపై నమ్మకమివ్వమని ఆ విధాతను ప్రార్థిస్తూ, నైజానికి వ్యతిరేకంగా ఆశావాహకమైన టపాతో సశేషిస్తున్నాను.

ఘడియలో యుగాలో తెలీదు.
అంతవరకూ, ఆదరించి ప్రోత్సహించిన భావుకులందరికీ
హృదయ పూర్వక నమస్సుమాంజలులు

మీ

భావకుడ.

इतनी भी बेदर्द ना बन.

इकरार ए मोहोब्बत की मनाई

शिकवे बिना सराखों पर साकी

इजहार ए दर्द पे भी पाबंदी

इस गम्शाला की शान नहीं.

కృష్ణశాస్త్రి బృహన్నలే

బాధ పెట్టి ఆనందిస్తే సాడిజమైతే
బాధ తగ్గటం ఆనందించటమంతే
కృష్ణశాస్త్రంత సాడిస్టు లేడు
కృష్ణపక్షమంత సాడిజమూ లేదు

ఆక్రోశించటమాడతనమైతే
కన్నీరంతా స్త్రీ హక్కైతే
కృష్ణశాస్త్రి బృహన్నలే
కృష్ణపక్షమి నర్తనశాలే!

చీలిన దారులు.

"మీరు వేరే గిటారిస్టును వెతుక్కోండి సార్" అంటున్న స్నేహ తానకు తందాన అన్నట్టుగా "అంతేకాదు ఇంకో ఫ్లూటిస్టును కూడా" అంటున్న వెంకట్ను చూసి మానేజర్కి నవ్వాగలేదు. కాని స్నేహ మొహంలో ఉన్న సీరియస్నెస్ని పసిగట్టి "ఏమయ్యిందమ్మా? ఎందుకంత కఠిన నిర్ణయం తీసుకుంటున్నావు..ఏమయ్యిందో చెపితే సర్దటానికేగా నేనున్నది" అంటూ సముదాయించబోయిన ఆయన వెనకే వస్తున్న లత "అలాగే లీడ్ సింగర్ను కూడా" అనటంతో అవాక్కయ్యాడు.

బ్యాండ్లో ఓనర్ డ్రమ్మిస్ట్. ఆయన కాకుండా బ్యాండ్ పెట్టిన గత అయిదేళ్లగా ఉన్న సీనియర్ ఆర్టిస్టు లత. నెమ్మదస్తురాలు. ఆలొచనాపరురాలు. ఆమె కూడా అదే అంటోందంటే నిజంగా ఏదో పెద్ద సమస్యే అని పసిగట్టిన మానేజర్ "అసలు సంగతేంటి లతా? ఎందుకీ నిర్ణయాలు?" అన్నాడు.

"ఆయన మీకు కన్నకొడుకులాటి వారు, పైగా ఈ బ్యాండు ఓనరు. కాబట్టి ఆయనకు చెప్పటానికి మీరు ఇబ్బంది పడతారని మీ దాకా రాకూడదనే అనుకున్నాము సర్. మా ప్రయత్నాలు మేము చేసాము సమస్య పరిష్కరించాలని. కాని ఇప్పుడింక మాకెవరికీ ఓపిక లేదు. మేమందరం వెళ్ళిపోవాలనే నిర్ణయించుకున్నాము" స్థిరంగా లత గొంతు.

"పెద్ద వాడిని మీరు నాకిచ్చే గౌరవం ఇదేనా? నా ప్రయత్నం నేను చెయ్యటానికి అవకాశం కూడా ఇవ్వకుందానే కన్న తల్లిలాంటి బ్యాండ్ విడిచి వెళ్దామని ఎలా అనుకుంటున్నారు?" చిన్నగా ఆయన కంఠంలో కంపన.

"మీరు కొత్తగా ఏం చెస్తారు సర్? ఆయనకు తన తప్పు తెలియకపోతే కదా మీరు చెప్పి ఒప్పించటానికి. మేము చెప్పిన ప్రతి సారీ "నిజమే నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకోవాలి. నా డ్రంస్ ఒకటే కాదు బ్యాండ్ అంటే మిగితా అన్నీ, అందరూ ముఖ్యమే. కావల్సినవన్నీ తగుపాళ్ళలో పడితేనే అది విందు భొజనమవుతుంది, ఏ ఒక్కటీ ఎక్కువైనా అది చెత్త కుప్పమీద చేరాల్సిందే" అని తన తప్పు ఒప్పుకుంటారు. కాని మళ్ళీ మరుసటి షోలో షరా మామూలే. ఫ్లూట్ సోలో ఇంటర్లూడ్ అని తెలుసు, అసలు ఆ ఇంటర్లూడ్ సజెస్ట్ చేసిందీ ఆయనే మొదట్లో. అయినా సరే నా ఫ్లూట్ను మించి పోయేలా తన డ్రం స్టిక్స్ తాళం అసంధర్భంగా...ఎలా భరించమంటారు? మేమూ కళాకారులమేగా? మాకవమానం అనిపించదా?" తన మన్స్తత్వాన్ని మించి మాటాడుతున్న వెంకట్ ముగించక ముందే

"ఆయన కావాల్సని చేస్తున్నరనట్లేదు. నిజమే ఆ సంగీతంలో ముణిగిపోతారాయన. తనను తాను ఆపుకోలేరు. ఆయనకు తెలీకుందానే ఆయన వేళ్ళు డ్రం స్టిక్సును నర్తింప చేస్తాయి. అది మేమూ ఒప్పుకుంటాము. కాని ఇలా ఎన్నాళ్ళనీ? మాకాయనలాగ ఈ బ్యాండొక కాలక్షేపం కాదు. మాకు తిండి పెట్టే తల్లి. మా కెరీర్లన్నీ ఈ బ్యాండు మీద ఆధారపడి ఉన్నాయి. ఆయన డ్రంస్ ఘోషలో మా నైపుణ్యం ఎవరికి తెలుస్తుంది? అనంత గోదారిలా ఘోషించే ఆ నాదంలో మా ఫ్లూట్లూ గిటార్లూ పిల్లకాలువలై పొతుంటే మమ్మల్ని పట్టించుకునే నాధుడెవ్వడు?" తమ జీవనాధారం పోతుందన్న ఆక్రోషం స్నేహ గొంతులో.

"సరే. నాకొక్క అవకాశమివ్వండి. ఇంకో నెల తరవాత కదా మన మరుసటి పొరగ్రాం. ఆ రోజు నేనతన్ని ఆపలేక పోతే ఇక మీ ఇష్టం. మీ ప్రయత్నాలకూ, నిర్ణయాలకూ నేనడ్డు రాను వెళ్ళండి" అన్న మానేజర్ మాటలకు సరేనంటూ వెళ్ళిపోయారు స్నేహా వెంకట్లు. వెళ్ళిపోబోతున్న లత ఆయన సైగ చేయటంతో అక్కడే కూర్చుండిపోయింది.

"ఏమ్మా లతా నీకు బయటి బ్యాండ్స్ నుంచి మంచి ఆఫర్సు, సినిమాళ్ళో చాన్సులు వస్తున్నాయత నిజమేనా?"

"మీ దగ్గర దాపరికమేమి లేదు సర్. అవును చాలా మంచి ఆఫర్స్ వచ్చాయి వస్తున్నాయి పెద్ద పెద్ద బ్యాండ్స్ నుంచి. కాని ఇవాళ నేను వెళ్ళిపోతానన్నది అందుకు కాదు. ఆయన నా కెరీర్ ప్రొగ్రెస్కి ఎప్పుడూ అడ్డవనివ్వలేదు మన ప్రోగ్రాంస్ను. నా సినిమా సాంగ్స్ రికార్డింగ్స్కు అడ్డు కాకుండా కో ఆర్డినేట్ చేస్తారు మన ప్రోగ్రాంస్ అన్నీ. ఆ విషయంలో నో కంప్లైంట్స్...... " ఇంకా ఏదో సంజాయిషీ ఇవ్వబోతున్న లతను ఆపి "నువ్వొక సాయం చెయ్యాలమ్మ మన బ్యాండ్ బ్రతకాలంతే. వెంటనే ఒక మంచి ఆఫర్ను, వేరే బ్యాండ్ వాళ్లది, ఆంగీకరించి మన బ్యాండ్ నుంచి వెళ్ళిపో" అన్నారాయన.

"సార్..." అటున్న లతను ఆపి "తప్పదమ్మా. ఈ బ్యాండ్ను బ్రతికించటానికి నేను చేసే చివరి ప్రయత్నానికి నీ స్థానం ఖాళీ అవ్వాల్సిందే తప్పదు" అన్న మానేజర్ మీద నమ్మకంతో "అలానే సర్. ఇప్పుడే రిజైన్ చేస్తాను" అని వణికే చేతులతో రాజీనామా రాసిచ్చి కన్నీళ్లనాపుకుంటూ వెళ్ళిపోయిన లతను చూసి నిట్టూర్చారాయన.


మూడు రోజుల తరవాత
మొదలయిన రిహార్సిల్సో విషయం తెలుస్కున్న స్నేహ వెంకట్లు "లీడ్ సింగర్ లేకుండా ఎలా రిహార్సిల్స్ చెయ్యటం" అని వాపోతుంతే మానేజర్ "మనం ఇలా ఇంత ముందు చేసిన సంగతి మరిచిపోవద్దు. తప్పదు.మీరు ముగ్గురూ మీ మీ కో-ఆర్డినేషన్, టైమింగ్స్అవీ ప్రాక్తీస్ చేసుకోండి. లీడ్ సింగర్ను నేను సెలక్ట్ చేసేసాను. తన చేత మన మ్యూసిక్ ఆల్బంలోని మ్యూసిక్తో సింక్రనైస్ చేస్తూ రిహార్సిల్స్ చెయ్యించే భాద్యత నాది. మీరు అడిగినది జరగాలంటే, ఈ బ్యాండ్ ఇంకొన్ని రోజులు బ్రతాకాలంటే మీరిది చెయ్యక తప్పదు" అని కొంచం కఠినంగానే పలికిన మానేజర్ను చూసి అతను ఒక కనుబొమ్మను పైకెత్తి చూడటం తప్ప ఇంకేమి చెయ్యకపోవతంతో "ఓనర్కు లేని బాధ మాకెందుకు? అలాగే చేస్తాం. ప్రోగ్రాంలో మా మీద రాళ్ళు పడకుండా చూసుకునే భాధ్యత మీదే" అని ఉక్రోషంగా అంటున్న వారిద్దరినీ చూసి చిన్నగా నవ్వుకున్నారాయన.


ప్రోగ్రాం రోజు.
తెర వెనకాల ఎవరి వాయిద్యాలను వారు ట్యూన్ చేసుకుంటూ బిజీగా ఉన్నా లీడ్ సింగర్ మైక్ ముందు ఎవరూ లేకపోవటంతో వెంకట్ స్నేహ ఇద్దరూ మొహా మొహాలు చూసుకున్నారు. ఇంతలో అనౌన్సర్ తమ బ్యాండ్ను తెర ముందు నుండి పరిచయం చెయ్యటం మొదలెట్తతంతో తమ బ్యాండ్ సిగ్నేచర్ ట్యూన్ వాయించటంలో నిమగ్నమయిన వారిద్దరూ మానేజర్ తేసుకొస్తున్న అమ్మాయిని చూసి ఖంగు తిన్నారు.

ఎంతో సాదా సీదాగా మామూలు కాటన్ సారీ కట్టుకుని మైక్ ముందు నిల్చుంటున్న ఆ అమ్మాయిని చూసిన గుర్తు లేదు వారిద్దరికీ. తమ బ్యాండ్ ఎంత కొత్త వాళ్ళకు చాన్స్ ఇచ్చే బ్యాండ్గా పేరుపొందినా ఇలా ఇంతవరకు అసలు ముక్కూ మొహం తెలియని అమ్మాయినీ, అదీ చూడ్డానికి బావున్నా బ్యాండ్ లీడ్ సింగర్ అనిపించుకునేంత బాడీ స్త్రక్చర్లేని ఆ అమ్మాయిని తీసుకొచ్చిన మానేజర్పై కోపం పీకల వరకూ వచ్చిందిద్దరికీ. అతనేమో ఎప్పటిలా కళ్ళు మూసుకుని తన డ్రంస్టిక్స్ తో చిన్నగా తాళం వేసుకుంటున్నాడు లోకాన్ని మరిచి.

ఇంతలో చిన్నగా రాగం ఎత్తుకుందా అమ్మాయి. అప్పటివరకు కళ్ళు మూసుకు ఎదో లోకంలో ఉన్న అతను ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచి చూసాడు విస్మయంగా ఆ అమ్మాయిని మొదటిసారి. అతని చేతి వేళ్ళు కూడా తాళం సంగతి మరిచిపోయాయి. అమ్మయేమో వీరెవరినీ పట్టించుకోకుండా పల్లవిలోకెళ్ళీపోయింది సుతారంగా. అంత సునాయాసంగా గమకాల్లోంచి సాహిత్యంలోకి ఆమె ఇచ్చిన ఎంట్రెన్స్ చూసి "ఫర్లేదే" అనుకున్నారిద్దరూ.

మామూలుగా అయితే ఇప్పటికి తమను మించిపోయే డ్రంస్, పాపను లాలిస్తూ జోల పాడుతూ, స్వరం ఎక్కువైతే ఎక్కడ నిద్రా భంగమవుతుందో అనీ, తక్కువైతే జోలెక్కడపోయిందని బిడ్డెక్కడ బెంగపడి ఉలిక్కిపడుతుందో అనీ, అటూ ఇటూ ఆ ఊగిసలాటలో సరైన స్థాయి సమన్వయానికి తంటాలు పడే తల్లిలా, అతని డ్రంస్ పాటపాపను లాలిస్తుంటే నిశ్చేష్టులయిపోయారు. ఇన్నాళ్ళూ తమను గమనించి కూడా పట్టించుకోకుందా తోసుకుంటూ ముందుకు వెళ్ళిపొయే ఆకతాయి టీనేజి కుర్రాడిలా ప్రవర్తించిన ఆ డ్రంస్, ఇవాళ మంద్రంగా నెమ్మదిగా... బీచిలో "నీకంటే నేనే ముందూ" అంటూ ఆకతాయిగా పరిగెడుతున్న తన స్త్రీని అపురూపంగా చూస్తూ.. మౌనంగా, ఎంతో జాగ్రత్తగా, ఆమె పాదాల ముద్రల్లో ఆమె వెనకాల తను అడుగులేస్తూనే ప్రేమ చాటటంలో మాత్రం తానే ముందని చాటే పురుషుడిలా ఆమె గీతంతో అనుగమిస్తున్న అతని డ్రంస్ విని విస్మయం చెందారు.

అన్నిటికంటే ఆశ్చర్యం కలిగించిన విషయం షో విజయవంతంగా ముగిసిన తరవాత జరిగింది. మర్యాద పూర్వకంగా తనను తాను అందరికీ పరిచయం చేసుకున్న ఆ అమ్మాయి బ్యాండ్ ఓనరూ,కో ఆర్టిస్టూ అయిన అతన్ని నామమాత్రంగా అయినా కలవకుండా, పరిచయం చేసుకోకుందా ఒక్క చూపు మాత్రం చూసి వెళ్ళిపోవటం చూసిన వాళ్ళు, అతను తన కార్ ఎక్కీ, ఆ అమ్మాయి ఎవరి స్కూటర్పైనో వెళ్ళిపోగానే మానేజర్ని కార్నర్ చేసారు.

"ఏం మాయ చేసారు? ఎవరా అమ్మాయి? వారిద్దరికీ ముందే పరిచయం ఉన్న సంగతర్థమయింది. కాని అస్సలు పలకరించుకోకపోవటమేమిటి? How does she have that effect of stopping him in his tracks and bringing him down to earth?" అంటూ లక్ష ప్రశ్నలు వేయసాగారు.

"మీకు కావాల్సిందేమిటి మన షోలు సరిగ్గా నడవటం. ఆమె ఎవరూ ఏమిటీ అన్న పరిచయాలను ఆమె తనను చేసుకున్నంత వరకే పరిమితం చేద్దాం." అంటున్న మానేజఋ మాటలకు అడ్డు తగిలిన వెంకట్ "మీరు చెప్పకపోతే మేము తెలుసుకోలేమా...."అని ఇంకా ఏదో అనబోయాడు.

తలుపు తీసుకుని బయటకు వెళ్ళిపోతున్న మానేజర్ ఒక్కసారి ఆగి వెనక్కు చూసి "మనకు కావాల్సింది అతని విజృంబణ తగ్గి అతను మనతొ ఉన్న కొద్ది సేపైనా మనకణుగుణంగా నడవటం. మహా సాగరంలా ఎగసిపడే అతని సంగీతంలో మీరు చూసింది అతని విజృంబణా మీకు తగిలుతున్న దెబ్బలు మాత్రమే. కాని అసలు విషయమేమిటో తెలుసా? ఆ విజృంబణంతా మన లోకాన్నుంచి పారిపోవాలని అతను పెడుతున్న పరుగు మాత్రమే. అతి వేగమైన పరుగు. ఆ పరుగులోని అలసటలో, ఆ అలసటనుంచి పుట్టిన గుండె మ్రోతలో తన అస్థిత్వాన్నీ, తన సర్వస్వాన్నీ మరచిపోవాలని అతను చేస్తున్న వృధా ప్రయాసది.

ఏది ఏమైనా కాని అతని హోరునూ తీవ్రతను అడ్డుకోమన్నారు. అతన్ని మన లోకంలో పడేయమన్నారు. అతనికది ఎంత గుండె కొతైనా సమిష్టి ఉన్నతి కోసం ఆ జోరుకు ఆనకట్ట వేయాల్సొచ్చింది. అతని జోరునాపగలిగే ఆనకట్టను తెచ్చాను. అతను తగ్గాడు. ఇహ లోకంలోకి వచ్చాడు. ఇక మీకు ఇబ్బందులేమీ ఉండవు. మీక్కావాల్సిందంతే.

అంతకు మించి ఈ హోరుకీ, అతని పరుగుకూ, ఆ ఆనకట్టకూ ఉన్న సంబంధమేమిటి. ఆమెకంతటి బలమెక్కడిదీ అన్న అనవసర విషయాల జోలికి పోయారా....నేను పూర్వాశ్రమంలో కరడు కట్టిన పోలీసోణ్ణి అన్న సంగతి గుర్తు చేసుకోవాల్సొస్తుంది ఆ అగత్యం రానీకండి" అని కఠినంగా చెప్పి వెళ్ళి కారులో కూర్చున్నారాయన.

"వారిద్దరూ మాటల్లో పలుకరించుకోకపోవటమే చూసారు మిగితా వారు కాని కలిసిన వారి చూపుల్లో, ఆ తరవాత వారి ప్రవర్తనలో జరిగిన అనంత సంభాషణ ఎవ్వరూ గుర్తించలేదేం" బాధగా మూలిగిందాయన మనసు.


"బావున్నావా?" అంటూ అతని పలకరింపు చూపు..

"నువ్వు?" ఎప్పటిలా సూటిగా సమాధానం చెప్పక తిరిగి ప్రశ్నించిన ఆమే చూపు...

సమాధానం చెప్పలేక విసురుగా డ్రంస్ నుంచి లేచి వెళ్ళిపోయి ధడాలుమని కారేసుకు వెళ్ళిపోయిన అతని భాధా..

అతని బాధను చూసీ ఏమీ చెయ్యలేక నిశ్శహాయంగా ఒక్క నిమిషం, ఒకే ఒక్క నిముషం కృంగిపోయిన ఆమె భుజాలు...

మరు నిముషం తన కర్తవయం గుర్తుకొచ్చి శిల అయిపోయి కదిలిపోయిన ఆమె జడత్వంలోని కర్తవ్యపాలనా ధర్మనిరతా...

స్కూటర్పై వెళ్ళిపోతూ అతనెల్ళ్ళిపోయిన దిశగా చూస్తున్నప్పటి కనుకొలకల్లోనుంచి జారిన చిన్న చినుకు చెపుతున్న ఆమె ప్రేమతత్వం...



"ఇవన్నీ వారిద్దరి సంగతి తెలిసినందుకేనా నాకు అర్థమయింది లేక పోలీసోడిని కర్కశుడినీ అని చెప్పుకున్నా నాకూ ఏ మూలో మనసింకా మిగిలుందా" అనుకుంటూ సాగిపోయారాయన.

మళ్ళీ గుర్తురాకు పో.

నీ ఫోటోలు.... మదిలో లేనివి గదిలో ఎందుకని....ఖాళీ చేస్తున్నా.
నీ చిహ్నాలన్నీ తుడిచేస్తున్నా-నువ్విక చాయామాత్రంగా కూడా గుర్తు రాకూడదని.

అప్రయత్నంగా చెంప తడిసింది.

ఇంకా నీ విషయంలో కన్నీళ్లున్నాయాంటే చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంది...
నేను చీమూ నెత్తురు ఉన్న మనిషినేనా అన్న అనుమానమూ కలిగింది.

అదో...మళ్ళీ కలుస్తానని అపోహలు పెంచుకోవద్దు.

ఈ కన్నీళ్ళు ......మన బంధాన్ని నిలపటానికి విఫల ప్రయత్నం చేసి,"ప్రయత్నలోపమేమాత్రం లేదు మిత్రమా అయినా ఫలితం మాత్రం శూన్యం. నువ్వు చేస్తున్నది సబబే. ఇక మా గుర్తులు నీకు విషతుల్యాలే... అందుకో మా చివరి వీడ్కోలు" అంటూ రాలిపోతున్న ఆ నా అమూల్య క్షణాలకు .....గడ్డు సమయాల్లో నా తోడున్న ఆ కామ్రేడ్లకు...సాంఘిక న్యాయమంటూ నువ్వు బలి తీసుకున్న ఆ అసంఖ్యాక అమాయక వీరులకు....నా లాల్ సలాం ఈ రక్తాశ్రువులు. నీ కోసం కావు.

నాకు మదమంటారా? మీ ఇష్టం.

మీ లోకంతో పనేమీ నాకు
నా దారిన ముళ్ళే కొనకు
చూసే మనసు బట్టి కాని
పురుషునికి చెలినివ్వని లోకమేది?

కోడి కూతెట్టంగానే ఉష సుప్రభాతం
గూటికింకా చేర లేదనే సాంధ్య తాపం
నీరెండన సుతారంగా తాకుతూ
యువర్స్ ఆర్ మైననే అరుణ కైపు
దూరంగా బిక్కుబిక్కుమంటూ
ఇష్టం తెలిపే తారింకో టైపు

పగలు భానురేఖ జోడు
రేయేమో చంద్రిక తోడు
జోడు మద్దెల మేళం భేషనేలా
చుట్టూ.. ప్రత్యణువులోనూ.. మాధురేగా.

గీత , లయ, సంగీత, భావన
ఎంతమందనీ మనకపుడు,
కల ఊహ మానస
ఎన్ని రూపులనీ నిషావిలా.

నిజం చెపుతున్నా
లోకమంతా స్త్రీనే నాకు:-)

మైలాపురం, రామప్ప దేవాలయాల్లో మనం

ఎంతగా గుర్తొస్తున్నావో తెలుసా.

నిన్ను తలచుకోగానే రామప్ప దేవాలయం గుర్తొచ్చింది. చిన్నప్పుడు రామప్ప దేవాలయానికీ, వరంగల్లోని వేయి స్థంబాల గుడికీ వెళ్ళిన విహార యాత్రలో వచ్చేస్తున్నఫ్ఫుడు చివరి చూపుగా నా హృద్పీఠికన నిలిచిపోయినా చిత్రమే గుర్తొచ్చింది.

ఎంతని వయసప్పుడు? పట్టుమని పదునాలుగేళ్ళేమో....అయినా ఎంత స్ఫందించిందనీ ఆ దృశ్యానికి మనసు. సాయం సంధ్యలో అదేదో తెలియని నదికి ఇటువైపు ఎత్తైన కట్ట. కట్టపై తెల్లని ఇటుకలతో రామప్ప గుడి అని రాసున్న అక్షరాలు. ఇటువైపేమొ జీర్ణావస్థలోని ఆ దేవాలయం. ఏటవాలుగా రాలుతున్న నులివెచ్చని సంధ్యారుణ కిరణాలు.
ఎన్ని కలలు కనేవాణ్ణో తెలుసా ఆ ప్రదేశానికి మళ్ళీ వెళితే నా సోల్మేట్ తో వెళ్ళాలని.

ఎందుకో ఆ ప్రదేశం, ఆ నులి వెచ్చని స్పర్శ ప్రశాంతత, ఆ భావుకత, ఆ వంటరితనంలోని హాయి, ఆ విషాదంలోని సుఖం గుర్తొచ్చాయి అప్రయత్నంగా నీ తలపు రాగానే. నా వెంట నువ్వుంటే ఎంత బావుంటుందో ఆ ప్రదేశంలో. ఎవ్వరూ రాని ఆఫ్ సీసన్లో వెళ్ళాలి మనం. అదీ సాయంత్రం పూట. తెల్లని చీరలో నువ్వు. జడలో సంపెంగ, ఒంటిది. ఆ... ఒంటిదెలా అయ్యింది జంటగా నా చూపులెంటబడుతుంటే....వంటింది కాదులే. నేనేమో నీకిష్టమయిన నల్లని చొక్కా, ఆ తెల్లని పాంటూ, బయట మనిద్దరికీ ఇష్టమయి కొన్న కారులోంచి మృధుమధురంగా సంగీతాలాపన. ఒక్క మాట కూదా మాట్లాడకోకూడదన్న నియమం మనిద్దరినీ దూరం చేస్తుంటే, ఒక్క నిమిషం కూడా విడిగా ఉండలేని మన మనస్సులు ఒక్కటి చేస్తుంటే, నీ వైపు చూడనైనా చూడకుండానే నేను ఆ రమణీయ దృశ్యాన్ని నా చేతి పట్టు బిగింపులో నీకు వర్ణిస్తూంటే, ఆ చేతి బిగింపులోని స్ఫందనకు ప్రతిధ్వనిగా నీ ఊర్పులు లయబద్దంగా గాత్రం చేస్తుంటే..............నిజం చెప్పు అలాటి సమయమే కదా వేయి కలయికల కంటే మరింతోన్నత శిఖరాధిరోహణ చేయించే అమృతఘడియ. అలా తారాస్థాయికి చేరుకున్న అనురాగానికాగలేక నువ్వొకే ఒక్క చుంబనంలో నీ ఆత్రాన్నీ, ప్రేమనూ, దగ్గరితనాన్నీ నాకందిస్తే ..........ఓహ్! ఇక ఊహించుకోలేనురా. ఊహల్లో అయినా ఆశకు హద్దుండాలి అని బుధ్ధి మందలిస్తోంది.

నిన్న రాత్రేమో నాకెంతో ఇష్టమయిన మైలాపురం ఆలయానికి వెళ్ళొచ్చాను నీతో కలిసి. ఎక్కడో కథలోచదివినట్టు ప్రదక్షినాలు చేస్తూ గుడి వెనకాల ప్రదేశానికి వెళ్ళినప్పుడు నిన్నేమేమొ చెయ్యాలన్న ఆలొచనలకు చిత్తసుధ్ధి కరువవుతూంటే అమ్మవారిని క్షమాపణలు వేడ్కోని ప్రదక్షిణాలు వేగంగా నే ముగించుకోస్తే విషయం తెలియని నువ్వు "మీరూ అందరి మగాళ్ళలానే అని ఋజువు చేసుకున్నారు. మీ మగాళ్ళకెఫ్ఫుడర్థమవుతుంది చేయి కలిపి తీసుకొచ్చిన ఆడదాన్ని జీవితకాలం పాటు చేయి విడవకూడదని" అంటున్న నీకు అసలు విషయం చెపితే నీ బుగ్గల్లో నిజంగా అరుణిమలు కనిపించలేదు కాని ఎంత సిగ్గో. ఆ దృశ్యం వర్ణించటం నాకు సాధ్యమా? "చాల్లేండి అల్లరి. రండి అలా మంటపంలో కూర్చుందాం" అంటూ మనం వెళ్ళి ఎన్నో ఏళ్ళ నాటి ఆ మంటపంలో కూర్చుంటే మనం చూసిన దృశ్యాలెన్నని?

చిన్ని పిలక బాపనయ్య నీళ్ళు మోస్తూ కూడా ఆ మిట్టమధ్యాహ్నం వేళ ఏం మంత్రాలు బట్టెపడుతున్నాడో విన్నా అర్థం కాలేదు కాని ఎంతగా హత్తుకుందా దృశ్యం. పక్కనే గోశాలకు వెళ్ళొస్తున్నా గిరిజన మహిళ ఎంత పవిత్రంగా అనిపించిందో కదా ఆ వేళ. తమిళ ఆచారాలకు అద్దం పడుతూన్నట్టుగా ఎదో ప్రత్యేకత సంతరించుకున్న ఆ దేవాలయపు గోపురాన ఉన్న శిల్పాలను గుర్తుపట్టాలని మనం చేసిన విఫల ప్రయత్నమూ, ఆకలేస్తోందంటూ అక్కడికాక్కడే మనం ఖాళీ చేసిన ఆ సగం కొబ్బరి చిప్పా, "ఇంకొంచం కావాలా" అనడిగితే అవునటూ నువ్వు తల ఊపితే, నే మళ్ళీ కొబ్బరికాయ కొని దేవునికి సగం లంచమిస్తూంటే ఆ పూజారి పెదాల్లో "మీ సంగతి తెలుసులెండి" అన్నట్టు నాకవుపించిన చిరునవ్వూ, ఆ రెండవ చిప్పను లాగించేసింతరవాత నీ కళ్ళలో కలిగిన తృప్తీ చూసి అదేదో మౌంట్ ఎవరెస్ట్ ఎక్కినట్టు పొంగిపోయిన నా హృదయం.....అబ్బా ఎన్ని మంచి ఊహలో తెలుసా.

చల్లటి చలువనిస్తున్న ఆ మంటపం కట్టించిన కృష్ణరాయలను తలచుకుంటూ మనం మాట్లాడుకున్న కబుర్లెన్ననీ? ఎందుకో తెలీదు కాని గుళ్ళలో జరిగే ఈ రోమాన్సులంటే నాకెంత ఇష్టమో. అంతు చిక్కని ఎదో పవిత్రత కనిపిస్తుంటూంది ఈ ప్రణయాల్లో. ఏయ్... ఆగాగు అలా కోపంగా చూడకు. ఇంతవరకలాటి అనుభవాలేమి లేవు. అన్నీ ఊహల్లోనే. అదీ ఇలా ఒకరితో విస్ఫష్టంగా ఊహించుకున్నది ఇదే మొదటిసారి.

అలా ఆ మిట్ట మధ్యాహ్నం వేళ బస్సు కదిలిపోతోంది అన్న అనౌన్స్మెంట్ విని కూడా పోతే పోనీ అనుకుని మనం అక్కడే తిష్టేయటం, ఆత్మారాముని అనంత రీతుల వింతలు తగ్గి హాయిగా నిద్రాదేవి నా దేవిని తన కౌగిల్లో తీసుకుని లాలిస్తూంటే అసూయతో నేను నిన్ను నా ఒళ్ళో పడుకోబెట్టుకున్నాట్టూ.......అనుకుంటూ ఉండగా వెధవది అలారం మ్రోగింది, కల అసంపూర్తిగా మిగిలిపోయింది.....జీవన ప్రతిబింబంలా.

అప్పటికీ ఇప్పటికీ ఒకటే ఛాయ ....కాని!

జారిన నా కన్నీటి చుక్క విలువ తెలుసా
అత్యాశతో నువు జార్చుకున్నఈ నల్ల ముత్యమంత
మత్సరమున్నా నా విలువెంతో తెలుసా
సీతమ్మ మెడలో పచ్చల పేరంత
నా చక్షు క్రోధారుణిమ చురుకెంతో తెలుసా
అమ్మోరి శిరను మెరియు మాణిక్య తునకంత
నా మనసు చల్లదనమెక్కడిదో తెలుసా
రసాస్వాదన చేసి కరిగిన చంద్రశిలదది
నువు చేసిన పాషాణహృది పదునెంతో ఎరుకా
సురేశుని పెన్వజ్రపు ఖటికంత
నా బాధ తప్త భావావేశ వర్ణమేంటో తెలుసా
మహార్ణవ లోతులూ సరికాని ఇంద్రనీలమంత
నువు రాని నా జీవితపు గుణమేమిటో తెలుసా
సత్వ గుణాభి సూచిక సుమౌక్తికపు ఛాయే
నువు వీడిన నేటి జీవితమేమిటో తెలుసా
వర్ణాలన్నీ వెలేసిన వెధవ ముండ తెలుపు.
అప్పటికీ ఇప్పటికీ ఒకటే ఛాయ
కాని విలువల్లోనే తేడా అంతా!


ఇదీ ఎప్పటిదో పాతది.

చెంత చేరగనే శిలయైతి!

వత్సర కాలపు విరహ వేదనన
మది నెమ్మదించ
షడృతు సమాహార సౌరభం
విసిగి వేసారించ
శరత్పూర్ణిమలూ నిశ్యమావాస్యలూ
ఏకవైరులైన చూపు మందగించ
దర్శన భాగ్యం లేక చక్షుద్వయం
శ్రవణ భాగ్యమొందిన స్వవీనులనసూయబడ
దవ్వునధిగమించ అడుగు వేగిరబడ
కలుగు పొందు సుఖమాయా పరవశయై
మనసూహను మురియు వేళ
నీ చెంత చేరిన విషయమే తెలియక
సర్వాంగము ల్సర్వేద్రియము ల్నిష్చేష్ట లయ్యె న్చెలీ
మరింక నేమియు లేదు నా స్థితికి కారణంబు
గూరిమి గొప్ప రసానుభూతియందురు
మరిదియేమి చెంత చేరగనే శిలయైతి?
కలయికింత భావత్యజితమని మున్నెవ్వరూ తెల్పలేదే!


భావావేశంలో ఏం రాసుకుంటామో ఒకోసారి రాసిన వారికే అర్థం కాదు. అయిదు నుంచి ఎనిమిది వరకు పంక్తులను ఏమనుకుని రాసానో నాకర్థం గుర్తురావట్లేదు.రాసి చాలా రోజులయింది. మీకేమైనా అర్థమయితే చెప్పండి. :-)

రేపటి సాంత్వనాలెన్నున్నా........

ఎక్కడ మొదలయ్యిందో తెలీదు
ఎటువైపుకో ఎందుకో..ఊహూ..అదీ తెలీదు
పయనం మాత్రం బాగా పరిచయం
ముందుకు సాగుతున్నా సారధ్యం తనది కాదని

చుట్టూ పచ్చని చెట్టూ చేమా
మెరుస్తున్న ఊహల మేనా...క్షణ కాలం.
పక్కనె గిలగిలమంటున్న చీమ
కల తల తుంచిన కటు కరవాలం!

ఎక్కడిదో ఓ మెరుపు, అందమైన రూపు
రంగులన్నీ కోకన చుట్టి
అలా అలా ఊరిస్తూ,తేలి వస్తూ
పయనంలో తోడొచ్చింది.

పిచ్చి మనసూరుకుంటుందా
నచ్చిందనేసుకోకుండ, కోరుకుంది కూడా.
ముందు వెనుకలాలొచిస్తే
మనసెందుకవుద్దీ, పిచ్చెలా కుదురుద్దీ

రంగు రంగుల కోకల్లో
చిలకల్లే దగ్గరికొచ్చి
ఊసులు చెప్పి, చేరువయ్యి
అయ్యీ చెంత చేరలేనంది

అదేమిటంటే
జతగాడితో కలిసెళుతూ
మోయగల పొగరేదంది.
నీరుగార్చేసింది!!!

సిత్రం సూసారా
మునుపు సినుకు సూపదే
నేటి సిలక మాటదే
"భరించ" లేవంటూ గేలే.

గొంగళీ తనేనని తెలిసినా
ఇప్పటికీ గౌరవమదే
సర్వం కోల్పోతూ కూడా
మైనిండా తన ఊసులే

తప్పెవరిది?
కరిగే వ్యక్తిత్వానిదా
రంగులాశ పడ్డ మనసుదా
ఆటబొమ్మ చేసిన విధిదా

ఎవరిదైతేనేం?
రేపటి సాంత్వనాలెన్నుంటేనేం?
నేటి ప్రాయోపవేశంలో
కరిగి చెరిగిన అస్థిత్వం
చుట్టూ నల్లటి సిరాయే.

ఎన్ని భావాలు రాశుంచుకున్నా
చిత్తుకాగితప్పడవ విలువింతే.








Pics from and belong to

http://www.nearfamous.com/Images/NearFamousWebImagesOptimized/StockImages/AlfalfaButterflySunrise.jpg

and

http://abhishekibm.files.wordpress.com/2008/12/pab26111.jpg

respectively

"ఎందుకిలా జరిగింది?"

"నీకు లౌక్యం తెలీలేదు"

"లౌక్యమంటే?"

"బ్రతకనేర్చినతనం. ఎవరికి ఏ స్థానం ఇవ్వాలో, ఏ గౌరవం ఇవ్వాలో తెలియటం."

"కొత్తగా ఎర్పడే అనుబంధానికి పునాది నమ్మకమే కదా. నేను నమ్మాను. మోసపోయాను. ఇందులో నా తప్పేమిటి?"

"నమ్మకానికీ గుడ్డితనానికి నీకు తేడా తెలీదా?"

"నిజమే. అది తెలీలేదు, గుడ్డిగా నమ్మేసాను."

"పైగా అయిన వారు చెపుతూంటే చెవులు కూడా మూసుకున్నావు."

"చెవులు మూసుకోలేదేమొ. ఇంకా మార్పొస్తుంది, మార్పొస్తుంది అన్న దురాశేమో అది"

"కాదు అది పిరికితనం. ఇదీ అని ఒప్పుకుంటే దానికనుగుణంగా ప్రతిచర్య చెయ్యాలిగా. అది ఇతరులను బాధపెదుతుందిగా. తమరికేమో ఎవరినీ బాధపెట్టడం ఇష్టముండదు అది తమరికి చేటైనా సరే. ఇది మంచితనం అనుకుంటావు కాని ఒకరకం పిరికితనం అని అర్థం చేసుకోవు. నిన్ను నువ్వు మభ్య పెట్టుకున్నావు ధర్మం పాటిస్తున్నాను అని నీ పిరికితనానికి ముసుగేస్తూ"

"నిజంగా అది పిరికితనమేనా? ధర్మాన్ని త్రికరణంగా పాటించాననేగా అప్పుడు నమ్మింది"

"మరయితే ఇప్పుడెందుకు మారావు"

"మారానా?"

"స్వార్థానికి అగ్రతాంబూలమిస్తూ ధర్మానికి తిలోదకాలిచ్చేసావుగా"

"అలా బ్రతకటం నిజంగా ధర్మమేనా?"

"అలా బ్రతకకూడదని నువ్వు అనుకున్నప్పుడు నీకు జరుగుతున్న ఈ అన్యాయాలు నీకు తెలీవుగా"

"ఇవి అంటూ స్ఫష్తంగా తెలీకపోవచ్చు కాని అసలు తెలీక కాదు కదా. లేకుంటే మనసుకంత అలజడి ఉందదు కదా.
ఒకట రెండా నాలుగున్నరేళ్ళ నరకం!"

"కాని నీలో దృక్పద మార్పుకు కారణం ఇవి కాదు కదా"

"నిజమే ఇవి కాదు నాలో దృక్పద మార్పుకు కారణం. అందుకు కారణం లాగి చెంప మీద కొట్టి మరీ, నేను నా అని త్రికరణంగా నమ్మిన వారు, నూరు శాతం నిష్పక్షపాతి అనుకున్న వారు, నన్ను నాకు సుస్ఫష్తం చేయటం కారణం. అదీ నేనీ జనలో మరచిపోని విధంగా."

"తనను తాను అర్థం చేసుకోలేని, నియంత్రించుకోలేని మనిషి పై నీకెందుకంత గౌరవం? ఎందుకంత గురి?"

"నిజమే తనదగ్గరకొచ్చేసరికి, నాలాగే, తప్పటడుగులు పడ్డాయి. అయితే మాత్రం మనుషులనంచనా వేసే శక్తి లోపించినట్టా? ఆ మూల్యాంకన శక్తికి వెరుపెరుగని ఆ నిజాయితీ తోడయింది కాబట్టే తనకంటే విలువలంచనా వేసే షరాబు లేరీ లోకంలో అని నా నమ్మకం. పైగా నేనటే వల్లమాలిన అభ్గిమానం."

"అవునవును ముందొచ్చిన నాలుక్కంటే......."

"ఎవరేమైనా అనుకోండి...సమవయస్కులం, అభిరుచులు, కోర్కెలూ, ఆశలూ, భావాలూ అన్నీ ఒకటే అయినపుడు రక్తసంబంధీకులకంటే దగ్గరయ్యేది వీరేగా."

"నిన్నధః పాతాళానికి లాగినా కూడానా?"

"ఎవరి దృష్టిలో? ఎన్ని శిఖరాలు చూసానో అంత లోతులూ చవి చూస్తున్నా. అది దిగజారటం అని నువ్వనుకుంటే నాకభ్యంతరం లేదు."

"మళ్ళీ గుడ్డినమ్మకమేమో?"

"కావచ్చు కాని నాకు తెలిసిందీ నచ్చిందీ అదే. నా దృష్టిలో ఒక బంధం నిర్మించి కొనసాగించాలంతే ఆ నమ్మకం తప్పదు, ఏది ఏమైనా సరే."

"నీ ఖర్మ అనుభవించు".



అమ్మతో జరిగిన సంభాషణకు అక్షరరూపం.


Image from and belongs to http://blogs.denverpost.com/avs/2008/11/30/post-game-thoughts-observations-random-bs/

పై చేయి అనుభవమ్ముదే.

ఉత్సాహంగా కదిలించాడు
"ఈ వయసులో ఏమిటివన్నీ"
నిరుత్సాహం జవాబు

ఉల్లాసంగా మాటలు కలిపాడు
"చాల్లే సంబడం"
తెచ్చిపెట్టుకున్న నిర్వేదం

ఈలలు వేసాడు
నాట్యం చేయమన్నాడు
ఏదో కొంచం చలనం
అంతలోనే జడత్వం

అలిగి ఆగిపోయాడు
నిశ్చలమైన తనను చూసి
బుజ్జగించటం
మళ్ళీ తనే చేసాడు

ప్రయత్నమాపుదామంటే
జత తనకిష్టమేననే
చిరు వణుకు

తన స్పర్శకు

ఇకాపుకోలేక
ఝాంఝామారుతమైతే
ఎగిరొచ్చి చేరింది
తనలో తనతో తేలిపోయింది

ఇదంతా చూసి
కలయికకు కారణం
విజృంబణే అనుకుంటే
పప్పులో కాలేమి కాదు

నేటి వింతిదే.
పండుటాకైనా, పడతైనా
దాసోహమనేది
చొరవకూ, వేగానికే!!!

కటు నిజమిదే.
సమీరానికైనా సలీముకైనా
స్త్రీనంచనా వేయటంలో
పై చేయి అనుభవమ్ముదే!!!

నాకు నచ్చిన జంటలు

రెండు నెలలుగా బ్రాడ్బాండ్ గతి లేదు, కొత్త సినిమా పాటలు విని తీరాలి కాబట్టి , చచ్చు మొబైల్ బ్రాడ్బాండ్లో ఉన్న డవున్లోడ్ లిమిట్ దాటకూడదు కాబట్టి అతి పొదుపుగా వాడుకుంటూ వస్తున్నా నా మొదటి పెళ్ళాం (అదేలెండి "జాలం")సమయాన్ని. చికాకు చికాగ్గా ఉంది. సరే చికాకుని పోగొట్టుకోడానికి నాకిష్టమయిన తెలుగు సినిమాల్లోని జంటల గూర్చి రాయదలచుకున్నాను. జంటలంటే యంటోడూ సావిత్రి, ఏయెన్నారూ జమున లాటివనుకుని మా తెగ సంబరపడిపోతూ వస్తే బొర్లా పడతారండోచ్. ముందే చెపుతున్నా.

ఈ జంటలన్నిటినీ కలిపేది ఒకటే సూత్రం. "మనసున మనసై బ్రతుకున బ్రతుకై......." అన్న పాట తెలీని వారుండరేమో మీలో. ఆ పాటకు సజీవ రూపాలఈ పాత్రలు. కల్పిత పాత్రలే అయినా ఎంత మధుర భావనో చూస్తుంటే. ఆ భావన మీరూ అనుభవిస్తారనే అనుకుంటాను.


సీతారామయ్యగారి మనుమరాలు.
ఇందులో సీత, ఆమే బావ ఒక జంటగా చూపిన సన్నివెశాలేవీ లేవు. ఈ ఒక్క పాట తప్పితే. "పూచింది పూచింది పున్నాగ కూసంత నవ్వింది నీలాగా, సందేల లాగేసె సల్లంగా దాని సన్నాయి జళ్ళోన సంపెంగా...." అంటూ సాగే ఈ పాటలో అసలేమి చెప్పకుండానే కొందంత చెప్పిన ఆ భావన ఎంత ఇష్టమో నాకు. అదీ ఆ భావన వారి నోటెంట చెప్పించకుండా దర్శకుడు ఆ బుడుగోడి చేత "ఒసే సీతా వీడి పైత్యమూ నీ ఫిడేలూనా....తోటంతా గాడిదలోయ్ గాడిదలు" అంతూ సున్నితంగా చెప్పించటం, ఈ ఒక్క పాటలో తప్పితే ఇంకెక్కడా ఆ జంటను జంటగా చూపెట్టకుండా కథకు న్యాయం చేకూర్చిన ఆ దర్శకుడిని నిజంగా మెచ్చుకోవాలి.

ఆకలిరాజ్యం
పై ఇద్దరూ జంటగా నేనెందుకు అనుకున్నాను, అదెందుకు నాకిష్టం అంటే దానికి కాఋఅం ఆకలి రాజ్యంలో కమల్, శ్రీదేవిల పాత్రలే. "కన్నె పిల్లవని కన్నులున్నవని ఎన్నెన్ని కలలు రప్పించావే గడసరీ" అంటూ ప్రారంభించి "కవినిని నేనై నాలో కవిత నీవై" అంటూ "సంగీతం నీవైతే సాహిత్యం నేనవుతా" అని సాగుతూ "మనమే కాగా......." అని ముగించటం నాకెంతో నచ్చిన విషయం. స్ఫష్టంగా తమ ఇష్టం చెప్పటంలో కూడా ఆ ఇష్టం ఎందుకో అనేది ఇంత సున్నితంగా చెప్పతం ఎంత బావుందో.

శంకరాభరణం
కథా పరంగా ఈ చిత్రంలో చాలా చిన్న పాత్రలు చంద్రమోహన్, శారద(చిత్రంలో పేరు) . కాని ఎంత మనోహరంగా జరిగిందో వారి చిత్రణ, చిత్రీకరణ........శంకరశాస్త్రి సమక్షంలో "సామజవర గమనా...." అంటూ పాడుతూ, తన వాడిపై దృష్టి నిలిపి, స్వర సంకరం చేసే వారొకరైతే అదే శంకరశాస్త్రి సమక్షంలో రిషభం అనబోయి వృషభం అనేసి తంతాలు తెచ్చుకున్న వారొకరు. ఇద్దరూ ఇద్దరే. మళ్ళీ "మదాలసాం" మాణిక్యవీణా ముపలాలయంతీ మదాలసాం మంజుల వాగ్విలాసాం అంటూ అమ్మవారినీ అయ్యవారినీ మెప్పించే ప్రయత్నాలు.....భలే భలే.

స్వర్ణకమలం
నాకిష్టమయిన జంట భానుప్రియ, వెంకీ జంట కాదు. భానుప్రియ అక్క,ఆమె జంటైన ఇల్లుగలాయన కొడుకూ. ఎందుకొ చెప్పనా? తన పని తాను చేసుకుంటూ కూడా రాగాలాలపిస్తూ తనకు నచ్చిన వాడికి రాగాలు నేర్పుతూ రాగం తప్పితే గారాలు పోతూ అనురాగం తెలిపే అదృష్టం నీజంగా ఎంతదృష్టమో కదా? గుర్తుందా ఈ సన్నివేశం? బావి దగ్గర నీళ్ళు చేదుతూ అక్కా, ఆమే ఆలపిస్తున్న రాగానికి ఫిడేలు వాయిస్తూ, అనుసరిస్తూ ఆమేను కోరుకున్న వాడు. ఎంత చక్కగా సున్నితంగా చూపెట్ట్బడిందో ఆ జంట ప్రేమనూ, "....తోడొకోరుండిన అదే భాగ్యమో అదే స్వర్గమో....." అన్న భావననూ. అందులోనూ "నువ్వు తోడుంటానంటే నిన్ను అనుసరించటానికైనా సిద్దమే" అని తమ జంట కళ్ళాలను అలా తన స్త్రీకి ఇవ్వగలిగిన ఆ పురుషుని ఔన్నత్యం నిజంగా ఎంత బావుందో. విద్యలో తక్కువే కావచ్చు...సంస్కారంలో ఆ స్త్రీకి సరైన జొడీ.

సాగర సంగమం
ఒకే ఒక్క సీన్లో కనిపించిందీ భావన....."....అభినయ వేదము సభకనువాదము సలుపు పరమ పదమూ" అంటూ బాలు నర్తిసుంతుంటే అంతవరకు ప్రేక్షకురాలైన మాధవి తనను తానాపుకోలేక ఇహం , స్థాయి, సిగ్గు అన్నీ మరచి, బాలుతో కదం కలపటంలో. ఆ సీన్ చివర బాలు "వావ్" అంటూ చూపిన హావభావాలు సూపర్ . (నా జీవితాంతం వరకు పురుష నృత్య కళాకారుడు ఎవరూ అంటే గుర్తుకు వచ్చేది బాలూ పాత్రే.)

భక్త కణ్ణప్ప
ఒక పాటలో కనిపించిందా భావం "ఆకాశం దించాలా..నెలవంకా తుంచాలా..సిగలో ఉంచాలా.." అంటూ అతనడిగితే "చెక్కిలి నువ్వూ నొక్కేటప్పటి చక్కిలిగింతలు చాలు.....సిగలో నువ్వేరా" అనీ "పట్టు తేనె నీకన్నా తియ్యంగా ఉంటుందా మిన్నాగు మణికైనా నీ ఇలువ వస్తుందా" అనీ ఆమే సమాధనం చెపితే ఎంతపురూపమనిపిస్తుందో వారి చెలిమి.

స్వాతిముత్యం
సన్నివేశం గుర్తులేదు కాని "తాళి బొట్టు తెస్తననీ తాళ్ళ రేవుకెళ్ళిండూ మామా....వచ్చేదాకా అట్టనే ఉండు, పట్టపగలల్లె ఓ చందమామ" అన్న పాటలో కొంచం ఉందికదా? లేదా? :-( ఏమో నాకిక్కడ దాన్ని చేర్చాలనిపించింది చేర్చెసా...నా బ్లాగు, నా టపా కదా నా ఇష్టమంతే :-)

ఆనంద్ (మంచి కాఫీ లాటి సినిమా)
గోదావరి
ఈ రెండు చిత్రాలు మొత్తం అదే భావనతో నడిచాయి అనిపిస్తుంది. అందుకే నాకీ రెండు సినిమాలంటే ప్రాణం ఆ రెండు జంటలంటే కూడా.

అబ్బ....ఇష్టమయిన వారినీ, వాటినీ తలచుకుంటే ఎంత సుఖమో. చికాకు ఉఫ్ మని ఊదేసినట్టు పోయింది. కాబట్టి ఇక ఆపేస్తా. ఇప్పటికింకుంటా మరి. బై.

Pic from and belongs to http://farm3.static.flickr.com/2283/2080863519_371a842c68.jpg

కాలం.

క్షణాలెంత చిత్రమైనవో కదా
భుజాన కావడి ఖాళీ అయితే
పయనం భారం చెస్తాయి
పనిభారం మోస్తున్నపుడు
చకచకల పరుగులెడతాయి
అమావసి మది కప్పేస్తే
పర పున్నమి చూపి వెతలెడతాయి
పున్నమికి మది ఝల్లుమంటే
అభాగ్యులమావసి చూడమంటాయి
తలపున మరిచామో
ఉనికే లేనట్టుంటాయి
దృష్టిన్నిలిపామో
ఙ్ఞాన బోధలెన్నెన్ననీ?

మాధవ సేవా....మానవ సేవా?

http://eenadu.net/panelhtml.asp?qrystr=htm/panel7.htm

వార్త చదవంగానే ఏమనుకోవాలో అర్థం కాలేదు. "Roaseanne" అనే ఇంగ్లీష్ సినిమాలో అనుకుంటాను Steve Martin ను అతని పొడగాటి ముక్కు గూర్చి బార్లో ఒకడు కామెంట్ చేస్తే అతను ఆ కామెంటుకు Romantic, philosophical, action, comedy, sarcastic అంటూ ఎన్నో విధాలుగా సమాధానం చెపుతూ, ప్రతి ఒక్క విధానానికీ ఒక్కొ దెబ్బేస్తూ భలేగా కొడతాడు. ఈ చిత్రమూ, వార్తా చూసి వచ్చిన నా ఆలొచనలను పరికించుకుంటే ఆ చిత్రణే మదిలో మెదిలింది. సరే అనుకుని అదే స్టైల్ కాపీ కొట్టేస్తున్నా.

సాధారణ భక్తి
అబ్బ ఎంత భక్తి పరులో, అన్ని కోట్లు దేవునికి అంకితం ధారపోస్తున్నారు. కాళ్ళకు మొక్కాలి.

ఆర్ కే నారాయణ్ "సగటు మనిషి"
ఆ..అంత సీన్ లేదు. ఇంతకిన్ని వేల రెట్లు సంపాదించుంటారు అక్రమ మార్గంలో. ఆ గిల్టీ ఫీలింగ్స్ పోగొట్టుకోటానికివన్నీ. దేవునికి కూడా లంచం ఇవ్వ చూపే పుణ్యాత్ములు.

భక్తి పారవశ్యం
ఎంత బరువుంటుందో పాపం స్వామి ఇంత బరువైనది మొయ్యగలడో లేదో.

చిరుగు పాతల బరుగూ బ్రతుకుల నేతగాళ్ళు
నిజమే కదా......"చాకిరొకరిది, సౌఖ్యమొకరిది, సాగదింద్కా తెలుసుకో....." అనే పాట ఇప్పట్టికీ సమకాలీనమైనా "గాలిలోన తేలిపోయే చీర గట్టే" దేవుళ్ళ సౌకుమార్యాం గురించి మనం ఆలొచించి తీరాల్సిందే.

వేదాంతి.
తప్పు, తప్పు. మన ప్రాప్తం మన జన్మ ఫలితాలే. ఇదంతా ఒక "An accident of Birth" మాత్రమే. కాబట్టి మనం వాళ్లను ఆడిపోసుకోకూడదు.

అన్న
అవునవును. నూరెకరాలకు పుట్టినోడు వెయ్యెకరాలాసామి కావటం "Just an accident of birth" మాత్రమే.అంతే అంతే.

ఎకానమిస్టు
Value addition అని ఎందుకు అనుకోకూడదు. కష్టపడి ఉన్న నూరెకరాలను వెయ్యెకరాలు చేయడం ఎందుకు సాధ్యం కాదు? మీలాగా ఉన్న దానిని ధ్వంసం చేస్తూ Value Substraction చెయ్యట్లేదు కదా.

పిచ్చోడు
భలే భలే...... అడిషన్. మింగ మెతుకు లేక జనాలు పిట్టల్లా రాలిపోతుంటే ఇలా స్వామి వారికి నగలూ పీతాంబరాలూ ఎంత అడిషనో.....భలే భలే.


రియాలిస్టు
ఒరే పిచ్చోడా నొరు మూస్తావా? అంటే పేదోళ్ళున్నారని ఇంక అందరూ తమ కనీసావసరాలు తీర్చుకుని మిగితా సంపదంతా ఆ కనీస అవసరాలు లేని వారికి ధారపొయ్యాలా? అలా జరగటం నిజంగా సాధ్యమేనా?

భావుకుడు
ఎందుకు సాధ్యం కాదు? సాలెల మగ్గం, కుమ్మరి చక్రం........శరీర కష్టం స్ఫురింప చేసే సహస్ర వృత్తుల సమానంగా చూసే మా ఆ మరో ప్రపంచంలో సాధ్యమే.

సైకాలజిస్టు
ఇంపాసిబుల్. కూడు, గూడు, బట్టలతో సంత్రుప్తిపడే జంతువు కాదు మానవ మృగం. ఈ Basic Needs ఒకటే సరిపోవు ఈ మృగం జీవించటానికి మాస్లొవ్ చెప్పినట్టు అవి తీరితే భద్రత కావాలి, అది తీరితే గౌరవం కావాలి, అది తీరితే సవాళ్ళనిధగమించి జయిస్తే వచ్చే త్రుప్తి కావాలి, ఆ పైన రస సిధ్ధి కావాలి...ఇలా అనంత కోర్కెల తెనెతుట్టయిన ఈ మానవ మృగం "వేల పూలను దోచి మకరందం దాచి పెట్టద్దు" అంటే ఊరుకుంటుందా? ఊరుకోదు.

ఎకానమిస్టు
ఇంకో రకంగా "కాపిటల్ ఇన్వెస్ట్మెంట్" అనమాట మానసికంగా. తను మంచి చేస్తున్నాడు అని ఆ మనిషికి సంతృప్తి కలిగి ఆ సంత్రుప్తిని వాడుకుని తనకు తోచినంతలో మిగితా మనుషులకు కూదా సహాయం చేస్తాడు. ఈ "మానసిక పెట్టుబడి" లేకపోతే ఆ మనిషి నీరశుడై వడలిపోతాడు.

బెడ్రూం సమాజ సేవకుడు
చ. మీకంతా బాగా అలవాటయిపొయింది సమస్యలను వేలెత్తి చూపటం. కాని ఒక్కడు కూడా దీనికి పరిష్కారం చూపే వాడుండడు.

గోడ మీది పిల్లి (నేను)
ప్రతీ వారి వాదనలో నిజముందనిపిస్తోంది. ఏం చెయ్యాలో తోచట్లేదు, ఎవరిని అనుసరించాలో తెలియట్లేదు.

Wise man (My ego)
Wise man is allways in doubt and a fool is allways sure. Dont worry.

బాతు పిల్ల పాఠం

చలికొణుకుతూ
గాలికెదురీతన
అలల పోటుల మధ్య
స్థిరంగా శాంతంగా.....
చిన్న బాతు పిల్ల!!!

స్థిరమా? నిజంగానే?
అటూ ఇటూ ఎటో అటూ
విసిరికొట్టే గాలుల
స్థిరత సాధ్యమేనా?
అయినా ఎందుకనిపించిందలా?
అటూ ఇటూ ఎటో అటూ
కదలిపోయినా కదిలింపబడినా
తిరిగి సర్దుకునే
ప్రయత్నమేగా స్థిరత్వమంటే!

శాంతమా? అది నీకెరుకెలా?
వణికే చలి
చుట్టూ కలి
బొజ్జాకలి
ఇవన్నీ మరి
కనిపించే వీలవునా?
పైకవుపించేదెంత పైపైదో
తరచేకొద్దీ లోతంతే

బాతైనా, మనిషైనా
మనసైనా, బతుకైనా
ఎదైనా ఇంతే సుమా
పైదంతా ఉట్టి డొల్లేగా.





Pic belongs to http://farm3.static.flickr.com/2199/2491183812_baa386fc01.jpg

This little parting gift

Thought you wanted just a handshake
that fickle formality of us mere mortals
forgot your apt name "goddess of god"
and your disdain of all things frivoulous

How was I to know, my dear
you were about to, again, my heart sear
for but ten seconds or so, apparently, it was
by intense emotion disguised as silent touch

unmindfull of consequences
your this little parting gift
very unlike your current nature
you must have remembered my lecture

"True gift's that which the receiver enjoys"
so went I that day, talking of something else
how thankfull am I for my bluster that day
unknwn to you, it must have changed you a little

how else could i explain your gift
that firm hold, that intense gaze
those silent waves, over and over
hitting my heart, again and again

there was no tingle in my fingers
your tangled fingers' courseness too apparent
to my sensuity seeking sensories
but who cares, for I value the perceptions after

yes, I was too scared, too timid
probably I ruined the moment for you
struggling like a puny damsel
yes I did want to break that hold of you

but on sitting back
and doing what I'm best at
chewing those moments again
like the proverbial cow, i do see

the pure love, unschackled by wants
the honest love, head held high
the mighty love, holding firm
the focussed love, looking in the eye

all defying the sensations
yet golrifying them equally
my love bidding me bye, though momentarily
in her own inimitable way, very intensely

never shall i forget the touch
nor will the intensity lessen
in the joy of such a divine gift
to this worthy heathen!

జీవన గీతిక

కణ్ణా,

నువు నా జీవితంలో ఏ ముహూర్తంలో అడుగుపెట్టావో కాని నా జీవితమే మారిపోయింది రా. జాడైనాలేకుండా రాలి పోయిన ఆ క్షణానికి నా గుండెల్లో ఎంత స్థానముందో తెలిస్తే “తుమ్మెద జన్మకు నూరేళ్ళెందుకు రోజే చాలులే” అంటూ తప్పక పాడేది. నిజంగా నీ పరిచయం నా ఎన్ని జన్మల అదృష్తమో.

ఆగాగు అలా నీ పెదాలపై చిరుదరహాసం తెచ్చుకోకు. మన వాదనలో నేనొడిపోయాను నువు చెప్పిందే నిజం అని అప్పుకోవట్లేదు. మన ఆ వాదన సృష్టించిన మనస్ఫర్ధలోనూ, తరవాత, మన ప్రవర్తనలను తలుచుకుంటుంటే అలా తోచింది.అలా నీ గురించి ఆలొచిస్తూ కూర్చున్నానా నాకెంతో ఇష్టమైన నీకూ ఊహల్లోనే అయినా నేనమితంగా ఆరాధించే గోదారమ్మకూఅ ఎంత స్వామ్యం కనపడిందో తెలుసా. చెపుతా విను.

ఆ గోదారమ్మ పుట్టుక, పెంపకం గురించి విన్నానే కాని చూడలేదు, అలాగే నువ్వూను. ఆ గోదారమ్మను చూసిన ప్రతీ సారి కలిగే అబ్బురం నిన్ను తరచిన ప్రతె సారి కలుగుతుంది. ఎక్కడో చిట్టి చినుకుగా మొదలైన ఓ ధార అఖండ వాహినిగా మారి ఈనాడు కనపడుతుంటే ఆ జీవనది ప్రయాణం ఆశాంతం ఆస్వాదించే భాగ్యం నాకెందుకు కలగలేదా అని పడే మధనే ఇప్పటి నిన్ను చూస్తూంటే నీ వచ్చే జన్మలో అయినా నీ తల్లీ తంద్రిగా, నీ అన్నా చెల్లిగా , నీ చిననాటి స్నేహితులగా, ఇలా నేనసంఖ్యాక జన్మలెత్తి నీ పరిచయం ముగియగానే ఆ తనువు చాలించి మళ్ళింకో జన్మెత్తి మళ్ళీ మళ్ళీ నీ పునఃపరిచయ భాగ్యం పొందే వరం సాధించటానికి ఏం చెయ్యాలా అన్న ఆలొచనను తెప్పిస్తుంది.

ఏయ్ అలా “ఎంత ఆశో” అనుకుంటూ చిలిపిగా నవ్వుకోకు. ఇంకా ఉంది చెపుతా విను. ఒకొక్కసారి పిల్లగొదారిలా పరుగులెడుతావు, పరవళ్ళు తొక్కుతావు, చిలిపితనం చిందిస్తావు….ఆ నీ ఉత్సాహం చూసి ముచ్చటపడి అక్కున చేర్చుకుందామని చొరవ చేసానా “అంతే సంగతులూ, చిత్తగించవలెనూ” అనుకునేట్టు నీ గాంభీర్యం, ఠీవి, లోతూ తెలిపే నీ మరుక్షణపు నడత…..అచ్చు పాపికొండల నడుమ పండు ముట్తైదువ గోదారిలా. ఎంత పవిత్రంగా అనిపిస్తావంటే “అయిగిరి నందిని విశ్వ వినోదిని…….” అంటూ సప్తపదిలో అతను చేసినట్టు సాష్ఠాంగం చెయ్యాలనిపిస్తుంది. ఆ సమయంలో నీ ఊగిసలాట చూస్తే ఎంత అసహనానికి గురిచేసినా ఇలా తీరికగా నెమరువెసుకుంటుంటే మాత్రం ఎంత హాయినిస్తుందో తెలుసా?

ఒయ్… కోపంగా పెదాలలా బిగించకు…..ఎమైనా చెయ్యటానికి నేనక్కడలేను…..ఉత్త అడవికాసిన వెన్నెల్ల నీ ఆ హావభావాలన్నీ. ఆవును నిజంగా నీది ఊగిసలాట మనస్తత్వమే కదరా. నీ వ్యక్తిత్వానికి నిర్వచనమైన స్ఫందలను దూరం చేసుకోలేవు (అవును రసానుభూతి ఇచ్చే కిక్ ఇంకేవాటిలో ఉంటుంది? అందులోనూ మనలాటి భావుకులకు) అలా అని ఆ స్ఫందనలనే జీవితం చేసుకోనూ లేవు….భాద్యతలున్నాయిగా. ఈ రెంటి చట్రంలో నువ్వెంత నలిగిపోతున్నావొ నాకు తెలుసు కానీ నువ్వలాగే ఉండాలని నా కొరికరా. నా ప్రకారం రస స్ఫందన లేని నీ జీవితం ఆ పెద్ద గదిలో బంధించిన గోదారమ్మలా స్థబ్ధుగా ఉంటుంది. ఆ స్థబ్ధత ఎంతమందికి మేలు చేసినా నీకు మాత్రం చేటే రా. నీ జీవచైతన్యం మొత్తం పోతుంది. నీ అంతట నువ్వలా అయిపోకేం?

ఆగాగు అలా అసహనంగా ఉత్తరాన్ని గిరాటేసి వెళ్ళిపోతే ఎలా నాకు బాధేయదు? ఇలా వచ్చి మిగితా ఉత్తరం కూడా ఆశాంతం విను మరి……రావా? సరే నెనే వస్తా తప్పుతుందా? అమ్మయ్య, అలిగినా కనీసం గదిలోకి రానిచ్చావు థాంక్స్. నీతో ఇదే తంటా. కాగడా పెట్టి వెతికినా చిన్న మెలిక కూడ కనపడక, సరే తిన్నగా ఉందిలే అనుకుని ఏమాత్రం ఆదమరిచానా, అంతే….ఏ మలుపులు తిరిగుతావో, ఏ కోనన దాక్కుంటావో కనపడనే కనపడవు. నిద్రాహారాలు మాని శోధించి చేరుకుని “నన్నొదిలిపొయావు” అని నిందిద్దామనుకునే లోపే “నిన్నొదిలిపోవటమా? సాధ్యమా? నా దరిని వదిలి పోయే దారులున్నాయా ఈ లోకంలో? నీకే నాపై నమ్మకం లేదు. ఆ దరి ఆ దరే, ఈ దరి ఈ దరే…నేవే అనవసరంగా కలవరపడుతావు” అనో “నీ పక్కన నేనుంటే తారల పట్టుకు అడిగేవు” అంటూనో దబాయింపు సెక్షన్ మొదలెడతావు. అప్పటిదాకా నువు కనిపిస్తే “ఈ లైలా కోసం.... తిరిగాను దేశం దేశం. ప్రతి పగలూ.... ప్రతి రాత్రి... ఆమె కోసం…..” అనాలనుకుంటున్న నేను అప్రయత్నంగానే “నీకు ఎమీ కావాలో నాకు అర్థం కాలేదే, పూల బాణం వేసావే పిచ్చి వాణ్ణీ చేసావే” అనుకుంటూ నీ కొంగు పట్టుకు వచ్చేస్తాను.

అలా వచ్చెస్తానా, పాడు మగ బుధ్ధి మాత్రం “ఈసారి కూదా నువ్వే తలవొగ్గావు” అంటూ తెగ విసిగించ చూస్తుంది. కానీ కణ్ణా, నిజం చెపుతున్నా….మన మనస్ఫర్ధలు ఇలాగే అలకాలం ఉండాలని కోరుకుంటాను, నిజంగా నిజం. ఎందుకో ఎలుసా? ఈ మనస్ఫర్ధల్లోనూ, ఆ తరవాతా ఎంత జీవితం చూపుతావనీ? "సంతోషంలో కలిసుండటం గొప్పేం కాదు, కలతల్లో కలిసుండు చూద్దాం" అంటూ సవాలు చేస్తూనే ఎన్ని జీవిత సత్యాలు బోధిస్తావని.

ఈ కలతల చివరి మజిలీలో మనం తిరిగొకటైనపుడు నువు చూపే ఆ ఆర్థి ఎంత బావుంటుందో తెలుసా? కొద్ది సేపే అయినా, మచ్చుకైనా నీ ఛాయలు కానరాకుండా నాలో కలిసిపోయే నువ్వు ఆ గోదారమ్మకు ప్రతీకవై అప్పటివరకు ఎగసిపడిన నా పురుషాహంకారపుటలలు అప్పటికి ఎక్కడ దాగిపోతాయో కాని ప్రశాంత హృదయుడనై నిన్ను కలుపుకున్న నేను ఆ సాగరుడితో సమానమే.

ఆ సమానంలోనూ నేనే కొంచం ఎక్కువ సమానం.అతనికి అప్రతిహత ధారాపాతంగా కలయికొక్కటే, ఆగకుండా ఆనందభైరవి రాగాలాపనొక్కటే …మొహం మొత్తేట్టు. మరి నాకో? విరహం, కలహం, సర్దుబాట్లు, కలయిక ఇలా ఎన్ని మేలకర్తల రాగమాలికో నీవు నా ఎదను పాడుతున్న ఈ జీవన గీతిక. మన హృదయాలకూ, భావుకతలకూ, ఆ చతురానననునికి, నీ వ్యక్తిత్వానికి, ఇలా ఎందరికి ఋణపడున్నానో ఈ భాగ్యానికి.

నీ

ఎమ్మెస్సార్.

మాటలేమి తెలుపగలవు?

మనసార నన్నేడవగనీరు మీరంటూ నీవలె ఎలుగెత్తలేను
మగటిమను మాయ గొంతునొక్కేను
మనసార నన్నేడిపించమంటూ తననడుగలేను
తనకంటి నీరు చూడగలేను
మనసార ఏడువ భుజమెవరినినడిగేను
భుజమియ్యవలసిన వారే ఏడిపిస్తేను
రారమ్మని పిలువా చేరనేడుపునెలా ధూషించేను
తనను గుర్తు చేసేను
బాధనేడుపుల ఛేదమెంత కోతో
మాటలేమి తెలుపగలవు?

మరణమా.....

అమ్మయ్యలను తిట్టుకున్న వారిని "స్నేహితు"ల చేసే బంధానివా
నిను సానిగా వాడి దొబ్బే బ్రోకర్ కొడుకుల కరుణించే దేవతవా
అపరిచిత ఘనుల తొలి పరిచయభాగ్యమిచ్చే హితురాలివా
"బ్రతుకు నటన...ఎందుకింత తపన"ని తరిచి చరిచే వేదాంతివా
నిన్నెలా అర్థం చేసుకోనూ?

సమాజమా వినుము వినుమిక.

పరశు వేటుకు మునుపు
రేణుక మనసు మోదము
మీ గాటి సంకెల త్రెంచిన
నాపై మీకేల కలుగదు?

నేటి నా అభ్రగమనము
మీరేసిన నిచ్చెన గాదె?
మీ స్థన్య రుణము
గూడుదాటు బలము కాదె?

నలుపు తెలుపుల భేదము
తెలుపు తనము వసను బట్టి
కర్ణ మధ్యమ బంధ ముక్తి
అక్షరాభ్యాసపు మొదలు కుడిపి

కరము వీడి సాగినడుగులకు
కరతాళ తాళ లయను కూర్చి
మీ నేర్పిన తాండవము గాదె
ఈనాటి ఈ నా ఠీ ప్రవృత్తి?

మీరు చేసిన నిర్వచనాలు
వితర్కించుట నాదు ధర్మము
తీరు చూపిన మీ శిక్షలు
అనుభవించుట నాదు ఖర్మము

పునాదినణుచుట ప్రకృతి ధర్మము
అది లేనిదే లేదు హర్మ్యము
పునాదినాగుట కాదు కార్యము
గొంగడి గాదె నాదు నైజము

మదినాపుట ఇకనసాధ్యము
మదిశూన్య బంధము బహు దుస్సహము
త్రికరణము కాని కార్యము
కాదు కాదు కానేరదు ఆమోదము

మీకు వెరువను
మడమ త్రిప్పను
రెప్ప వాల్చను
బాట మార్చను

వీపు మీకే
వేటు మీదే
తీర్పు మీకే
చేటూ ఓకే

ఫలమేమన్నది
ముందేముందని
ఎవడికెరుక
లేదు కోరిక

తోచిన న్యాయము
వీడను నేనిక
క్షమనేమాత్రం
వేడడు వీడిక.

శిలాక్రోశం-గోదారమ్మ ఘోష.

"నిన్నె"క్కడ వదిలేసావమ్మా
కడలి చేరిన గోదారమ్మా?
పరుగులేవీ, ఆ గలగలలెవీ?
ఆ సంగమంలో "నీవ"న్నదేదీ?

పచ్చని పైర్ల వన్నెలు చిన్నెలు
కలల తోటల పానుపేయగ
ధవళాచలాన నేసిన కలలూ
"జగమెరిగిన" వాని తలపుల పండిన సిగ్గులూ
బంగరుటంచుల కార్యపు వలువలై

పాపికొండల నడుమ తొలిరేయి బొమ్మవై
నెమ్మది నడకల చేరిన కొమ్మా
కలలు ఛిద్రమవ వాడి బాహువుల
కరకు కౌగిలుల నలిపి ఆపిన
ఆ వార్ధిభంగినెలా ఓపావమ్మా?

అంతెత్తు దూకినా చావుని చేరక
అఖండాణువులై, ముక్కలై, చెక్కలై
నింగికెగసినా ఆత్మ చావక, ప్రేమా చావక
ఎలా నడిచావమ్మా ఇంత దూరం?

ఏ మలుపుల చాటున
నిట్టూర్పులు దాచావో
ఏ కొండల నీడలకు
వివర్ణానన శ్యామాన్నరువిచ్చావో

బిరబిరమని పరిగెడుతూ
అలుపేదని ప్రశ్నిస్తూ
ఎంతమందిని మోసపుచ్చావో
ఎందరికోదార్పుగా నువ్వేడ్చావో

వరి చేలను తడిపేస్తూ
చేల చెలమల్లొ కన్నీటిని దాచేవా?
గడిచాయని తుడిపేస్తూ మరకేదని ప్రశ్నిస్తూ
పలక తిప్పి ఏమారుస్తే గాయం పోయినట్టేనా?

నీ వేగం లోనె
నీ దొషము వలనే
ఖండితయై విఖండితమైన
ఈ కఠిన శిల ఆక్రోశం
ఒక్క నా కోసమే కాదమ్మా

ఒకనాటి నీ కౌగిళ్ళ సాక్షిగా
నువు కడిగిన్నా మకిలి సాక్షిగా
నీ మౌన మానస రోదన
అప్రకటితమైనా.... ఈ ఆక్రొశానికి
అదే లయపేటికన్నది మరువకుమ్మా!

Deleted memories

Can't wish you the complete love
such is my profound selfishness
for if you find that completeness
i can't imagine where i shall be

but....but,
i can do nothing but accept
you are worth thousand complete loves
for the care and pride you show
even to the tiny transient uncountable masses
of seconds that tick by, in your company
unkown to all but you
each is a priceless little diamond

lost in your smile
we note not their brilliance
lost in your embrace
we know not their warmth

till the day everything is
cold and dark, cold and dark
then we remember their light and heat
those countless friends we lost and desperately need

so here is a little ode
to you and your pride
in the company you share
and the sorrow when we delete it.

చేజార్చుకున్న మధురాలు.

మన ఏకాంతానికి భంగం కాకుండా
నిశ్శబ్దంగా కదిలిపోతున్న సమయం
కుదురైన మన ఒద్దిక చూసి
ఆపరాని తన ఆ చలనం
అక్షరంగా మలిచి పదిల పరిచిస్తే
మన కిచ్చిన ఆ బహుమానం
నే పారేసుకున్న ఆ నిర్లక్ష వైనం!

సువాసనల సుమబాలలుగా
ప్రేమతో నీవు నాకభిషేకం చేస్తే
తలంబ్రాలే అనుకున్నానా క్షణం
అసంఖ్యాకంగా ఒడిలో ఒదిగితే
మధుర కౌగిలిగా తలిచానా క్షణం
ఇంతా చేసే నే వెళ్ళాల్సొస్తే
నిర్లక్షంతో కాళ్ళ నలిగాయా విరులు
ఎంతేడ్చావో కదా?
ఇప్పుడు తెలుస్తోందిలే ఆ బాధ!

శిశిరంలో బోడివై, అందహీనవై, నీవు
నిన్నలా చూడలేక జ్ఞాపకాలూ లేక నేనూ!
వసంతమొచ్చేదాకా నాకెవరు తొడు
ఇక్కడకూడా నా స్వార్థమే చూడు

అప్రయత్నంగా చెరిపేసానమ్మా
నువ్వున్నావన్న ధీమాతో...ఆ మన జ్ఞాపకాలను.

ఏం చేస్తే తిరిగొస్తాయి
నే పారేసుకున్న ఉత్తరాలు?
ఎంత వెతికినా మరి జాడేదీ
ఆ క్షణపు మధురాలు?

స్నేహమంటే ఇదేనేమో...

కలిసుండటానికి కారణాలు కావాలా?
విడిపొవటానికి వాదనలు కావాలా?

అవసరాలు తీర్చుకునే అవసరం కాదు మన స్నేహం...
నిన్నటి వరకూ నేను నీ ప్రాణ స్నేహితుడినే, కాదనను
కానీ ఈ రోజు ప్రానమే మిగిలింది స్నేహం కాదు
కలిసి రాని కాలం కన్నీటి సాక్షిగా
మరపు రాని మన స్నేహాన్ని గతంగా మార్చేసింది
మనం విడిపోయినప్పుడు ఆగిపోయిన నిమిషాల ముల్లు
ప్రతీ క్షణం నీవు లేని లోటు తెలుపుతూనే ఉంది

కలిసుండటానికి కారణాలు కావాలా?
విడిపొవటానికి వాదనలు కావాలా?

కష్టమొచ్చినప్పుడు కన్నీటి కంటి ముందు నేనున్నానని గుర్తుంచుకో.............
మనుషులు విడిపోవచ్చు, మనసులు ఓడిపోవచ్చు
మమతలు మాసిపోవచ్చు, మారనిది స్నేహమొక్కటే.
నిజమే ఇప్పటికీ ఏం మారలేదు....నువ్వు గుర్ర్తొచ్చినప్పుడు
చిరుగాలికన్న చల్లని నీ చిరునవ్వు నన్ను పలకరించిపోతుంది
స్నేహమంటే ఇదేనేమో.

(ఎవరిదో ఈ కవిత...అర్థం కాని ఆర్తితో తడిపేసింది . యూ ట్యూబ్లో "జోడీ" పాట ఒకదాన్ని వింటూంటే అందులో ఉన్నా ఒక ఫోటో పై రాసుంది.....ఇక్కడ చూడండి అది...http://www.youtube.com/watch?v=_0wBDOXgbHE)
2.42 లో చూడండి.

పులేట!

దొరాన
తప్పని పులేట
కూడా ఒక్కరే నీమం
నీ జత గూడె
ఏటక్కావాల్సిన మెకం
నే తెస్తానన్నా
ఎడమ కన్నుంది
ఎనకే లేదన్నా
నీకొదిలేస్తుండా
నువ్గాయాలంటా
సమంగా సగం కాదులే
ఏట నే మొదలెడుతా
పులే గనక బడితే
సమంగా గోర్లు
సగం పంచిస్తా
బల్లెం నాది
ఈట నాది
గురి నాది
దెబ్బ నాది
ఎడమ కాదు
ఎనక సాయం నీవుంటే
ఎన్నైనా ఏసేస్తా
నమ్మబలికి
ఏట మొదలెడితే..........


పదడుగులు పడగానే
సీకటి సిక్కనాయే
బెబ్బులి గాండ్రింపు
ఒల్లంతా బెదురాయే
ఎన్కున్నావని
ముందుకేల్తాంటే
ఈపేమో సలాయే
కాయాల్సిన నీ ఊసే
సుంతైనా లేదాయే

సగం పానం
అనుకున్న
నీ జాడే లేదాయే
భయంతోనే
ఆ సగం సచ్చేపాయే
ఏటేమైందో
ఈటేమైందో
సూటేమైందో
సేటైపాయె
మెడనేలాడాల్సిన గోరు
మెడనేడాల్సే సావాయే
దొరే కలనున్నాడో
మరేమనుకున్నాడో
ఈటెట్లేగిసిందో
పులెట్లా సచ్చిందో
దొరకె ఎరుకాయే
దొరదే సలవాయే

సర్మం పీకితి
గోర్లన్నీ పెరికితి
ఆకేదో తెచ్చి
పసురేదో పిండితి
కట్టూనట్లా సూస్తా
నేనస్తా ఉంటె
సిన్నెలు సిందిస్తూ
వన్నెలు పిండేస్తూ
కాపేసిన నీవస్తివి
నా సగం మరవద్దని
నీవంటుంటే
సూస్తా నేనట్టా సూస్తుంటి
పుల్దెబ్బెందుకే నీవుండగ.

ఈ పాట తెలుసా? మీ దగ్గర ఉందా?

"బండెల్లి పోతోందే సేల్లెలా, బతుకు బండెల్లి పోతోందే సేల్లలా........................"

రైల్లో బిచ్చగాళ్ళు అడుక్కుంటూ పాడే పాట (నేనింతవరకు ఇది అంకురం సినిమాలోది అనే అనుకుంటున్నాను, నిజమో కాదో తెలీదు) ఎవరి దగరైనా ఉందా? కనీసం పాట సాహిత్యమైనా ఉందా? ఉంటే నాకు లింక్ లేదా ఫైల్ మెయిల్ చేసి పుణ్యం కట్టుకోరూ ప్లీస్.

కాలవాహినిలో కలిసిపోతా!

బొట్టు బొట్టుగా చెపుతూ
వినలేదని అలిగి పోయింది
పోయిందేదో పొతే పొయేది
ఙ్ఞాపకమై మళ్ళీ వచ్చింది
నాలోనే తిష్టేసి
హృదయాన్నే కార్చేసింది
కారింది పారింది
ఉధృతమై అతి పొంగై
రేపెక్కడ ముంపౌతుందోనని
భయమెంతో రేపింది

సుదీర్ఘ పయనాలు
తెలియని మలుపులూ
నిజాలు తెలిపి
మరీ తన్నుకు పొయింది
కనుగానని తీరాలు
అఘొర చరాలు
అపద్దమంటూనే
బలి చేసేసింది

ఇంతా చేసి మజిలీలోనే
ఇదే నీ రాతంటూ
ఇటింక తోడొద్దంటూ
చేయి విడవబొయింది.

మొకాళ్ళపై మోకరించా
వీడొద్దని దేవురించా.

అర్థం కాదా తనకు
నే వెనుకకు వెళ్ళాలని
తన ముందు ప్రయాణంలో
నా గతమెంతో పెనేసుకుందని.

భయానకానల జ్వాలంతపిస్తా
ఆవిరైపోతా పైకెగిరిపోతా
అపుడే కదా ఆ భాగ్యం
ప్రేమ స్పర్శల సౌభాగ్యం
చిరుగాలికి వణికిపోతూ
చిరు చినుకుగ రివ్వుమంటూ
పుంఖల బొట్ల సరినౌతా

అపడి తప్పుకు బామాల్తా
ఏమో ఎవరికి తెలుసు
వెనక్కుపోతేనన్నా గతమొస్తుందేమో
నాటి తప్పును సరిదిద్దే గతుంటుందేమో!

నీలో ఉందా పత్రహరితం?

మబ్బెనకాలేదో ఉందని
ఎక్కడికా గుడ్డి పయనం?
చుట్టున్నది గమనిస్తే
గ్రహణ కాదా ఆ సారం?

వేడిమొకటే కన్నావా
మలమల మాడటం ఖాయం
సారాన్నీ పిండావో
కరతలామలకం బ్రహ్మజ్ఞానం

ఇలన్ఫల పుష్పాదుల మరో రూపు
ప్రతి మనిషిలో సూరీడున్నాడు
ప్రతీ కిరణం పిండే గుణం
నీలో ఉందా పత్రహరితం?

పృధ్వీగారి మంచి చిత్రానికి నా అక్షర తర్జుమా.

"శ్రీ కాకుళేశ్వర మహా క్షేత్రే ......"

వేటూరి గారు కథలు కూడా రాస్తారా అని అనుకుంటూ చదివిన కథ ఇది. కథ వేటూరి గారిది అని తెలీకుంటే "తన భాషా పాండిత్యమంతా చూపెట్టుకోటానికి చాలా శ్రమ పడ్డాడు రచయిత" అన్నది బిడియపడకుండా రాసేసే వాడినేమో..ఇపుడు కొంచం బిడియంగానే రాస్తున్నా.

వాక్యం రసాత్మకం కావచ్చు కాని ప్రతి వాక్యం రసాత్మకం చేయాలనుకుంటే ఆ కథలోని రసాస్వాదన చాలా తగ్గుతుందనేది ఈ కథ చూసాక తెలిసింది. ప్రతి వాక్యాన్ని ఒక పాట చేయాలన్నది వేటూరి గారి సంకల్పితమో అసంకల్పితమో తెలియదు కాని ప్రతీ వాక్యంలో లయనూ, శబ్దాలంకారాన్ని గుప్పించేయటంతో చివరికి అది ఉట్టి హోరుగానే మిగిలిపోయింది, నాలాటి సాధారణ పాఠకుడికి.

చివరికి నా మట్టి బుర్రకు అర్థమయ్యిందేమిట్రా అంటే శ్రీకాకుళంలో స్థానికంగా వాడుబడిలో ఉండే ఒక నానుడికి ఉన్న మూడు తరాల చరిత్రను క్లుప్తంగా చెప్పే కథ ఇది. నాకైతే "ప్చ్ నచ్చలేదు" అనే అనిపించింది. మరి మీకేలాగనిపిస్తుందో, ఓపికుంటే చదవండి.

"శ్రీ కాకుళేశ్వర మహా క్షేత్రే ......"

నేనొక సాధారణ పాఠకుణ్ణి

నేనొక సాధారణ పాఠకుడిని అంటూనే వ్యాస రచయిత కవితలో గోచరమయే నవవిధ పాకాలనూ సోదాహరణంగా వివరించిన వ్యాసమిది....నాకయితే అంతుపట్ట లేదు ఈ పాకాలు...అర్థమయిందొక్కటే....."కవితలో రసాస్వాదనకు పెక్కు ఙ్ఞాపకాలు అవసరం" అని...... మిగితా వారికి ఉపయుక్తమౌతుందని ఇక్కడ ఇస్తున్నాను, వ్యాస రచయిత వేలూరి వెంకటేశ్వరరావుగారికి, ఈమాట వారికీ కృతఙ్ఞతలతో

నేనొక సాధారణ పాఠకుణ్ణి

భరించ లేని వేదన

అబ్బా, సమ్మెట పోటులింత దెబ్బా!

నలుగురికి పంచుకుంటే
నీ బరువెంత దిగిందో కాని
మోసే మా బొయీలకే తెలుసు
పల్లకించు నీ భావాల బరువేమిటో

భరించ లేని వేదన
ముందుకు కదలనీక బంధిస్తే
ఆ వేదనెంతావేదనో
తెలిసీ కట్టిపడేసిన
నువ్వెంత మాంత్రికుడివైనా
బహు స్వార్థివీ సుమా!

తెలుగు కవిత - ప్రస్తుత పరిస్థితి

తెలుగు కవిత - ప్రస్తుత పరిస్థితి

శీర్షిక ప్రకారం తెలుగు కవిత యొక్క నేటి స్థితి గురించి రాసిన వ్యాసమే అయినా, కవిత-కావ్యం యొక్క లక్షణాలను నేటి ఔత్సాహిక కవులకు పరిచయం చేయటమే లక్షంగా పెట్టుకున్నారు వ్యాసకర్త కారణం బాల సుబ్రహ్మణ్య పిళ్ళైగారు అనిపించింది.

క్లుప్తత, ధారణా యోగ్యత,భావ పుష్టి, లోకవృత్త పరిజ్ఞానం, విశేషోక్తి, శబ్దసౌష్టవం, ప్రసన్నత మొదలగు వాటి గురించి సోదాహరణంగా చర్చించిన ఈ వ్యాసం "మంచి కవి/కవయిత్రి" అనిపించుకోవాలనుకునే వారికి తప్పనిసరి చదివిడి అని నా అభిప్రాయం.

ఈ వ్యాస కర్తకూ, ఆదరించిన "అటా" వారికీ, ప్రచురించిన "ఈ మాట" వారికీ అందరికీ కృతజ్ఞతాభివందనాలు.

తెలుగు కవిత - ప్రస్తుత పరిస్థితి

పరిచయమవసరమా?

ఒకోసారి పిచ్చెక్కుతుంది నీ గురించి
తెలియాల్సినదెంతో ఉందనిపించి
నా జీవితం చాలేనా అనీ అనిపిస్తుంది
ప్రశ్నిస్తూ జవాబిస్తావు
తెలుసకునేం చేస్తావంటూ
అస్వాదిస్తానన్నసమాధానానికి నీ నవ్వు
స్వరూపాలు భేదాలు నిర్వచనాలు
తెలీకుండా అనుభవించలేవా అంటూ
చిన్న మాటతో జ్ఞానోదయం చేస్తూ.......
అయినా, ఉదయం సంధ్యల వృత్తమాగదు కదా
ఎపుడూ వస్తూనే ఉంటుందా అనుమానం.

వాక్యం రసాత్మకం కావ్యం

వాక్యం రసాత్మకం కావ్యం
వాక్యం రసాత్మకం కావ్యం -- రెండో భాగం
వాక్యం రసాత్మకం కావ్యం -- మూడో భాగం
వాక్యం రసాత్మకం కావ్యం లో నాలుగో భాగం
Since the blog saalabhanjikalu has been made private, i think, these links are not working but all the foru parts can be seen here at the blog daarla kavitalu.

అసలు ఊరికే ఈ వ్యాసాల లన్కెలిచ్చి నా అభిమానం చూపుదామనుకున్నాను, కాని నా కవితల్లో అస్సలు వ్యాఖ్యానాలు రాకుండా పోయింది, నేనెంతో అభిమానించేది అయిన ఒక కవితను (అదే లెండి ఒకే కవితా వస్తువును మూడు విధాలుగా రాసా) మళ్ళీ ఒకసారి పరిచయం చేద్దామన్న దురాశతో ఆ వ్యాసాన్ని ఈ చిన్న పరిచయంతో, స్వకవితా సోదాహరణగా నాకు అర్ధమయింది అని చెపుతూ మీ ముందుకు తెస్తున్నా:-)

రామకృష్ణా బీచిలో ప్రభంద కవి ముక్కు తిమ్మననూ, భావకవి కృష్ణశాస్త్రిగారినీ, నేటి కవి అనుభూతి వాడకవీశేషేంద్ర శర్మగారినీ సాక్షాత్కరించి, సాయం సమయం, సాగర తీరం, సౌందర్య దర్శనం చేయించి, ఆ ముగ్గురి రససృష్టి ద్వారా తెలుగు కవితలోని ప్రభంద, భావ, అనుభూతి కవితా యుగాలను మనకు సోదాహరణగా వివరించే వ్యాసమిది.

మహదేవన్ గారి స్వరమాధురిలో మునిగి తేలుతూ నేనెప్పుడు "నిదురించే తోటలోకి పాట ఒకటి వచ్చిందీ ........" అన్న పాట సాహిత్యాన్నీ పట్టించుకోలేదు...పట్టించుకోలేదు అనే కంటే అర్థం కాక వదిలేసాననటం నిజమేమో. ఈ వ్యాసంలో తోట, పాట, కుటీరం, రంగవల్లి, నది, నావ, పక్షులు....." వీటికి వ్యాసకర్త aనుభూతి కవిత్వాన్ని అన్వయించిన తీరెంత బాగుందని...నాకు చెప్పటానికి మాటలు రావు,ఇక మీరు అనుభవించి చూడాల్సిందే.

ఇదంతా చూసిన తరవాత చెప్పానుగా....నా కవితనోకదాన్ని పునః పరిచయం చేస్తానని...అది మన భాష/మాట అనేది ఎలా బయటపడుతుంది అన్న దానిని gఊర్చి నా శ్రీమతితో మాట్లాడుతూ (mఆటలాడుతూ కాదులెండి...నేనే పాపం తనకు సుత్తేస్తూ) వచ్చిన ప్రేరణతో రాసిన ఈ కవిత, అనుభూతి కవిత అనొచ్చేమో...ఎందుకంటే ఇది ఎందుకు ఎలా జరుగుతోంది అనే దాన్ని చెపుతోంది కదా? అది కింద ఐస్తున్నాను...మీరేమంటారు? .....ఏదో ఒకటి అనుకునే ఉంటారు ....అనుకుని కూడా వ్యాఖ్య రాయకపోయారో...మీ బ్లాగు వారం రోజులు అతిధి రహితంగా ఉండు గాక ...ఇది నా శాపం, ఆ ఏమనుకుంటున్నారో!!


Ballet of Speech
జీవనాదానికి తాళం వేసే
ఉసురులకే కొత్త జీవం పోసి
మాంసఖండాలే వెదురు బద్దలుగ
పోరంబోకు గాలిని వేణుగానం చేసి
చీల్చి చెండాడే దంతాలు
నైజం మరచి సాయం చేయగ
అధరువులనెరిగినధరములు
కొత్త దరువుల భాగ్యం కూర్చగ
అంగిటకు ముంగిట
కంఠమే నేపథ్యమీయగ
చపల జిహ్వయే స్థిరత నేర్చి
మెలికలు తిరిగే నాట్యం చేసి
మనసున కలిగే భావ హేలకు
ముచ్చట గొలిపే అభినయ భాగ్యం
సంఘజీవిత పునాది వేసే
భాషను కూర్చీ, రాతను మార్చిన
మనిషీ .......ఓ మనిషీ
నీ జన్మ అమోఘమోయి.

Oh! the very life
breathing a perfect beat
rising from the depths of gullet
squeezing through fleshy reeds
changing their usual route
supported by the fiersome teeth
lithesome tongue teaching it a step or two
a strange bounce in its steps
from the tough palet's kinship
out of the bellows called lips
forming the very life of human society
It is the ballet of speech.

గొంతుకిచ్చిన నేపథ్యంలో
మాంస వేణువుసురులూదగ
అంగిట ముంగిట దంతాధరముల
పక్క వాద్యముల సాయములోన
భావహేలకు భాష్యం చెపుతూ
నాలిక చేసే అభినయమే
మాటంటాం మనం.

ఈ మాటల విన్యాస కేళిలో చిత్రాలెన్నో
ఒక్కో భంగిమకూ నిర్దుష్ట నామం అక్షర రూపం
అనంత ముద్రమాలికలకు పదమంటూ స్ఫష్ట భావం
ముద్రమాలికల చిత్రమేలనం వాక్యం
ఏమి చెప్పేది ఎలా చెప్పేది
మానవ మేధెలా తిప్పితే
అలా ఆడే తోలుబోమ్మలా
ఎన్నో హోయలోలికించే
నృత్య ప్రదర్శననే భాషంటాం మనం.

అలవాటునూ అస్వతంత్రతనూ వదిలితే?

క్లినిక్ బయట అడుగేసానో లేదో
సూదులు గుచ్చుతున్నట్టయి చూస్తే
ఏముంది? పనిలేని వరుణ్స్ బాబాయ్
మూడ్రొజుల చెమట కంపు పొవాలన్నట్టు
ధారగా నీళ్ళోసుకుంటున్నాడు.....నెల తప్పినోడు

విసుక్కుంటూ కారు దగ్గరకు లగెత్తుతుంటే
తిలకేమో మదిలో వెక్కిరించటం మొదలెట్టాడు
"అలవాటునూ అస్వతంత్రతనూ కావిలించుకుని..."
వేళపాళా చూడని ఈ ఇంగ్లండు వానలా

కారు తాళమేమో తిరగక మొరాయించింది
పైన పడుతున్న చినుకుల తాళానికి
నాట్యం చేయకుండా మనసును ఆపే నువ్వు
నానాపాటేకర్వే అంది....అమ్మో,గడుసు ముండది.

సరే పోయేదేముంది...."దునియా బనానే వాలే
క్యా తెరె మన్ మె సమాయీ" అనుకుంటూ
కళ్ళు మూసుకున్నా, అలా ఆ చిటపటల రాగంలో
ఎపుడేమయ్యానో,ఎటు కొట్టుకు పొయానో ఎవరికెరుక

వెయ్యి కళ్ళూ కుట్టినట్టున్నాయి
బ్రదర్ ఇంద్రులవారికి ఈర్ష్యతో
చమక్కుమని మెరుపులు మెరుస్తూ
ఢమాల్మని ఉరుములు ఉరుముతూ
తన అసహనాన్ని తెలిపాడు
అంత పోటుగాడివా అన్నట్టు

నవ్వుకున్నా! బ్రదర్ ఊరికే ఆవేశపడకు
అనుకున్నా, మా శాస్త్రి గారన్నట్టు
నీ మెరుపులు నా చెలి చిరుచిరు నగవులే
నీ ఉరుములు తా నడిచే సరిసరి నటనలే

తస్సా దియ్యా, ఇంకోదాన్ని తనముందు పొగిడ్తే
దేవతలైనా సరే అడాళ్లే అని నిరూపిస్తూ
కురుస్తున్న గంగమ్మ నా కళ్ళు మూసేసింది
విండ్ స్క్రీన్ని వెండి జలతారు వెనక దాచేసింది

చిటపట చినుకులు హుషారైన దరువేస్తుంటే
చలేమో కావలించుకుని సాంబా మొదలెట్టింది
దీనవ్వ దీనికే ఇంత మత్తెక్కింది...ఝడుసుకున్నా
మా హైదరాబాద్ తీన్మారెస్తే ఏం చేసేదోనని

ఇంతలో ఫక్కున నవ్వు వినిపించింది చూద్దును కదా
ఎవరా అని, ఇంకెవరూ సర్వాంతర్యామి నా అంతరాత్మ
క్లాసు పిలగాడు గిదేందిరా గింత తూలుతున్నాడియాలా
యాసలొ నా ధ్యాసంతా చెడగొట్టింది, సన్నాసిలా

కారులో సాగిపోతున్న నన్ను చూసి
ధీనమైన గంగమ్మనూ, కారు వేడిలో ఓడిన చలమ్మకూ
కన్ను కొట్టిన మబ్బయ్య ప్రోత్సాహంతో
కారు వేగంగా పోనిచ్చా వాన మడుగు నీళ్ళలో
కవాతుగా నిల్చుని ఒకో కాలు పైకెత్తి
పిచికారి కొట్టిన కుక్కల పటాలం ధారల్లా
విరజిమ్మింది మడుగులోని నీరంతా,
విరగబడింది నా మనసెంతో సంతోషంగా.

A naughty response to an unseasonal rain today with thunderstorms here after 2-3 days of sweltering heat.

Wood & Lead

"wood and lead, made of just those -
and it changed my life course"
said someone and I thought of a loaded gun
but it turned out to be a simple pencil,a lead'un.
Gun & Bullets and a pencil lead-
both of same material
yet so devastatingly different!

ఇంకెపుడర్రా మీ రాకా?

తొలి సందెన భుజాల బరువై
మా క్షణాల పరువులెత్తించి
మలి సందెన మా బరువులు మోసే
చిరుబోయీ సమయమెపుడో?

తొలి సంజెల ఉషస్సు తానై
మా చీకట్ల తరిమేసి
వెన్నెల పావడ తను వేసే
పున్నమి తల్లీ ఘడియెపుడో?

ఎదురుచూపుల మూల్యం
బహు బాగా చెల్లించాం
ఇంకెపుడర్రా మీ రాకా
కళ్ళు కాయలు కాసినాకా ?

పంచకళ్యాణి నా మనసు వాణి

భావమొకటీ చరణాకోలై
నింగికెగసీ ఝుమ్మని పాడి
తనను తాకిన రివ్వున సాగే
పంచకళ్యాణి నా మనసు వాణి

వర్ణాలన్నీ స్వరాలనన్నీ
తెగ పులిమేస్తూ తను కలబోస్తూ
కాలమెరుగని చిత్తరువేసే

మది మెప్పించే దరువులకూగే పంచకళ్యాణి నా మనసు వాణి

అసలు స్వేచ్చనూ ప్రతిబింబిస్తూ
పిచ్చి పిచ్చిగా తెగ తిరిగేస్తూ
ఎపుడో ఎకడో తనంతట తానె
డస్సిపోయీ చివ్వున ఆగే
పంచకళ్యాణి నా మనసు వాణి

ఎలా కుదించటం
ఎలా వారించటం
కళ్ళెం లేని స్వారీ నాది
కుదరదు క్లుప్తత నవ్వినగాని!!

ఎటెటో మళ్ళింది మనసు...A looooong winded philosophical discourse on the current blog wars

"చివరి మంచం మీద ఎవరదీ, కొత్తగా వచ్చినట్టుంది?" నాన్న నా బెడ్ దగ్గరకు వచ్చి భోజనం పెడుతూ అమ్మనడిగారు. "ఎవరో డాక్టర్ అట...ఆత్మహత్య చేసుకోటానికి ప్రయత్నిస్తే తీసుకొచ్చారు...ఇపుడు బావున్నాడు లెండి." అమ్మ జవాబు. "అదేమిటి డాక్టర్ అంటున్నావు, ఇలా ఉస్మానియా ఆసుపత్రిలో జనరల్ వార్డులో ఉంటున్నాడు మరి" నాన్న కుతూహలం. మేమున్నది ఎం ఎం టూ వార్డు, ఉస్మానియా ఆసుపత్రిలో. దాదాపు నా సహ రోగులంతా కింది తరగతి వాళ్ళే. అందుకే డాక్టర్ అనగానే నాన్నకు ఆశ్చర్యం వేసినట్టుంది.

"ఉన్న ఆస్తంతా పల్లెటూర్లో రోగులకు ఉచిత వైద్యం చేస్తూ, మందులూ ఉచితంగా ఇస్తూ తగలేసాడట. మొన్ననే చివరిగా ఉన్న స్కూటర్ కూడా అమ్మి మండులిప్పిచ్చాదట ఎవరికో. అప్పటినుంచి ఇంకా తానేమీ చేయలేకపోతున్నా ప్రజలకూ అంటూ ఆరాటమట. అది భరించలేక ఇవాళ పొద్దునే ఇన్సులిన్ ఎక్కించుకున్నాడట మహానుభావుడు. పెళ్ళాం పుస్త గట్టిగా ఉండబట్టి ఆమె చూసి తీస్కొచ్చింది...లేకుంటే వాళ్ళను గతి లేని వాళ్ళను చేసి వదిలి పోయేవాడు." అమ్మ చీదరింపు. "పిచ్చోడు...ఉన్న విద్యను సాకారం చేసుకోలేని వాడు" నాన్న తిరస్కారం.

ఎన్నో ఏళ్ళనాటి నాన్న రాసిన కథ "ఎం ఎం టూ " గుర్తుకొచ్చింది, "హ్యుమానిటీ అండ్ హ్యూమనిజం" గురించి ఆలోచిస్తే. నిజమైన మానవతావాది అతను, అదే నిజమైన మానవతావాదం. మిగితాదంతా బూటకం అనిపించింది. వెంటనే ఇంకో ప్రశ్న...జవాబులేనిది..."అతనేక్కువ సేవ చేసాడా ప్రజలకు లేక డబ్బు ఇవ్వలేని వాళ్ళను పీడించక , ఇవ్వగలిగిన వాళ్ళ దగ్గర తీసుకుంటా, తన పబ్బం గడుపుతూ, ఇతులకు నిరంతర సేవ చేయగలిగిన ఇంకో డాక్టర్ ఎక్కువ సేవ చేసాడా...అసలైన మానవాతావాడి ఎవరు?" అన్నది.

బ్లాగ్లోకంలో మానవ నైజ ఋతు పవనాలు రేపుతున్న దుమార నేపథ్యంలో "అసలు ఎందుకీ అసమానతలు? అందరూ ఒక్కటిగా మనలేరా? అసలు కుల, మత, భాషా, దేశ, ప్రాంత, జాతి, అంతరాలు అసలు లేకుండా ఉండే పరిస్థితి వస్తుందా? అసలు మన అస్థిత్వం అంటే ఏమిటి" అన్న ఆలోచనలకూ, నా భార్యతో, నా మనసుతో జరిగిన సంవాదాలకూ సంభాషణా రూపమీ టపా....చవి చూడండి.


నేను (నే): ఏమేవ్ బ్లాగులో ఎప్పుడూ సీరియస్ విషయాలే అంటావు కదా చూడు మూడు నాలుగు రోజులుగా ఎంత చక్కని సరదా టపాలో అన్నాను కుల వివక్ష పై రేగుతున్న దుమారాన్ని తెల్పుతూ
ఆవిడ (ఆ): పాపం వాళ్ళంతా బాధ పడుతూ కొట్లాడుకున్తూంటే మీకు నవ్వులాటగా ఉందా?
నే: మరేం చేయమంటావు? ఇద్దరూ ఇద్దరినీ అనుకుంటున్నారు...ఇద్దరూ తమది తప్పని ఒప్పుకోరు. మధ్యలో "బ్రాహ్మినికల్ ఆటిట్యూడ్" అని తామూ "ఉన్నత విశ్వవిద్యాలయాల్లో" కూడా వాడుతాము అది తప్పు కాదు అంటూ ఒకరూ, "దళితవాదివి పో, రిజర్వేషన్ లో చదవటం గొప్ప కాదు పో " అంటూ ఇంకొందరూ తమ తమ వ్యక్తిత్వ విషయాల నుండి దారి మళ్ళి, సమూహాలను ఆడిపోసుకుంటున్నారు. వీళ్ళ మధ్య నలిగి పోతున్న మేము ఇలా మా బాధను సబ్లైము చేసుకుంటున్నాము
ఆ: గాడిద గుడ్డేం కాదు? అవునూ "బ్రాహ్మినికల్ ఆటిట్యూడ్" అంటే మీకెందుకంత అలక. అసలు నన్నడిగితే మీకు నిజంగా ఉందది, లేకుంటే మీ ఆర్కుట్ లో ఆ కుల సమూహ సభ్యత్వాలెందుకు?
నే: నువ్వూ అన్నావు...నేను బ్రాహ్మణ సంఘం లో ఉన్నాను కాని ఇతర కులాలు నచ్చావు సంఘాల్ల్లో లేదు కదా తప్పేంటి? నేను బ్రాహ్మనుడినే కదా?
ఆ: తప్పే. నిన్ను నువ్వు బ్రాహ్మణుడు అనుకో కాని అది ప్రత్యేకంగా ఎత్తి చూపాల్సిన అవసరం ఏమిటి?
నే: అంటే నా అస్తిత్వాన్ని చూపే ఏ చిహ్నం ధరించ కూడదంటావు?
ఆ: అవును అంతే
నే: అయితే గడపకు పసుపూ, నీ మెడలో మాంగల్యం, నీ నుదుటిన బొట్టూ, లక్ష్మీ నిలయం బోర్డూ ఇవన్నీ
ఆ: అవును..నిజంగా వివక్షలేకపోతే ఈ చిహ్నాలనవసరం
నే: అయితే ఇంటి పేర్లు ఏదయినా కూడా ఒకటేనా
ఆ: అవును
నే: అయితే రేపే నీ పాస్పోర్టులో మీ ఇంటి పేరు మార్చి నాది పెట్టేద్దాం.
ఆ: (మవునం)
నే: మన బేసిక్ అవసరాలు తీర్చుకుని మిగితా జీతమంతా మన ఊరిలో తిండి లేని వారికి పంచుదాం ప్రతి నెల
ఆ: (మవునం)
నే: సరే సరే....ఆచరణకు వద్దులే చర్చలకు మాత్రమె పరిమితం చేద్దాం.
ప్రతి విషయంలో ఆచరణలో ప్రతి ఒక్కరికీ వారి వారి పరిమితులుంటాయని నాకు తేల్సులే.
ఆ: ఇక నా దగ్గర ఇలాటి చర్చలు తేకండి (నిష్క్రమణం)





మనసు (మ): ఎందుకంత సంతోషం...తను చేసిన పనే, ఆ పలాయన మంత్రమే, ఒకప్పుడు నీ స్నేహితుడు నీతి ప్రకారం నడిచే విధానాల గురించి ఇరువై నల్లుగ్గంతలు చెబుతూ ఉంటె వద్దని వారించిన నువ్వూ, అదే చేసావని తెలీదా
నే: అవును నిజమే (లెంపలేసుకుంటూ)
మ: సరే నేనడుగుతున్నాను చెప్పు ఎందుకు నువ్వు ఇంతవరకు ఆ కుల సమూహాల నుంచి బయట పడలేదు?
నే: నువ్వూ అదే ప్రశ్నా? నీకు తెలీదు నేను అసలు కుల వివక్ష చూపానని నాకు నచ్చిన విషయాలు అక్కడ నేర్చుకుంటున్నాను అంతే అని?
మ: అదే విధంగా నువ్వు చదివినట్టు just the process of identification with any group provokes diffferential behaviour immediataly ...as proved very well by psychologists .....అన్నది ఎందుకు మర్చిపోతున్నావు?
నే: మర్చిపోవట్లేదు కాని నేనెందుకు...లేదా బ్రాహ్మణులు మాత్రమె ఎందుకు... తమ "సమూహ అస్థిత్వాన్ని" వదలాలి? మిగితా వారు తమ ఆత్మాభిమాన ప్రవర్ధమాన కారణంగా తమ కులాలను కొత్తగా ఇంటి పేర్లుగా పెట్టుకున్తున్నప్పుడు నేనే/మేము ఒక్కళ్ళమే ఎందుకు చేయాలి? మిగితా వారందరూ రిజర్వేషన్లు కుల ప్రాతిపదికన తీసుకుంటా తమ కుల అస్థిత్వాలను పదిల పరుచుకుంటూ పెంపు చేసుకుంటూ ఉన్నప్పుడు నేనెందుకు త్యాగం చేయాలి?
మ: మరైతే ఇలాగే తరతరాలుగా అంతరాల తారతమ్యంతో ఇలానే మగ్గుతూ ఉంటారా?
నే: అంతరాలు సమసి పోతాయని నీకు నిజంగా ఆశ ఉందా?
మ: ఎందుకు సమసి పోవు అందరూ కృషి చేస్తే?
నే: "అందరూ" కృషి చేస్తారా?
మ: చేయరని అనుమానమా?
నే: అనుమానం కాదు "నమ్మకం "...."చేయరని".

మనిషెంత సాంఘిక జంతువైనా జంతువే.
survive,sire and satiate ఈ మూడే పరమావదులు మనిషికి there maybe exceptions but they are what they are, exceptions.

ఎన్ని సాంఘిక న్యాయాల సంకెళ్ళు తగిలించినా....the games to maximise self survival, siring and satiating will go on.....even after being taught that working together will ensure greater good for the most, majority will work for themselves to ensure thier chance of maximising the 3Ss.

మనుషులను క్లోన్ చేసి సమాన శారీరిక, మానసిక, సామ్స్కారిక, ఆర్ధిక, సామాజిక, రాజకీయ స్థాయిల్లో అందరినీ సమానంగా నిలబెట్ట గలిగితే తప్ప.....

ఈ అంతరాలు అనేవి తప్పవు....ఒకప్పుడు రంగు, పుట్టుక తారతమ్యాలు, ఇప్పుఉడు కుల, ఆర్ధిక తారతమ్యాలు, రేపు ఎవరు చూడొచ్చారు?.....it may be the % of genetic purity in you or may be your IQ ponts to nth decimal.....whatever basis it may be,humans will allways find ways to divide themselves...they may all be united for short periods or soem may be united for long...but it si not possible for them all to be united for eternity. That concept of humanism is utopian.
మ: చాలా దారుణంగా ఉంది నీ ఆలోచన ...అంతే మనుషులకిక ఇదే గతా?
And this so callled REALISM or FATALISM, is it not an easy way out?
Talking of things in broad perspective absolves you of the responsibility of the effort to make it right...does it not smack of ESCAPISM?
నే: ఎవరు చెప్పారు దీర్ఘకాలిక దృష్టి వల్ల అందరికీ పలాయన వాదం బలపడుతుందని?
ఈ దీర్ఘదృష్టి వలన అబ్బేది పలాయనవాదమో లేక తామరాకు తనమో (EQUANIMITY) అనేది వారి వారి మీద ఉంటుంది.
మ: అయితే అంతరాలు సమసిపోవని మనం మన కృషి ఆపెస్తామా?
నే: ఎవరన్నారా మాట? కృషి జరగాల్సిందే జరిగి తీరుతుంది కూడా.
మ: మరి సమస్యేమిటి ఇక్కడ?
నే: ఇక్కడ సమస్యంతా మనలా పనిలేక ఇలా ఆలోచిస్తూ కూర్చునే వాళ్ళ వల్లే
మ: don't joke, i am serious
నే: I am deadly serius ఇక్కడ తప్పేంటంటే ఇలా వచ్చిన చిన్న చిన్న ఒడిదుడుకులను ఓ...అనుకుంటూ పెద్దవిగా చేసుకుని నానా హంగామా చేసుకునే మనదే తప్పు. ఒకరు "బ్రాహ్మినికల్ ఆటిట్యూడ్" అని అంటే నీకు కాలటమే ఇక్కడ తప్పు ఇక్కడ ఇన్ని గంటలు వ్యర్థం చేసాను అనుకోవటమే నీ తప్పు .

నీకు నీ మీద నమ్మకం ఉన్నప్పుడు...నీవేలాంటి వాడివో నీకు తెలిసినపుడు... You do not care emotionally

if you know your true self...and if it is right...you do not get emotional if your self identity does not match with your social identity.....you do not get upset...you recognise the fact that your social and self idnetities do not match and hence try and rectify it...

You act to rectify the defect but you do not get emotional.

సమాప్తం

Interesting thoughts
Mintzberg Games
http://changingminds.org/explanations/behaviors/games/mintzberg_game.htm
Collective vs Individual games - The Zero sum game
http://en.wikipedia.org/wiki/Zero-sum
Robber's cave experiments...Group Identity and Discrimination
http://www.age-of-the-sage.org/psychology/social/sherif_robbers_cave_experiment.html

ట్రావెలాగ్-2 స్లం డాగంటే సిగ్గెందుకు?

ఒంటరి పట్టాలు, పట్టాలు మధ్య
చిన్న పొట్లాం, పోట్లాంలో విస్తరాకు
విస్తరాకులో వదిలేసిన ఇడ్లీ ముక్క
విస్తరాకు చుట్టూ విసర్జితాలు......

చుట్టూ ఉన్న మనుషుల పట్టింపు లేదు
వెనుక బండి వస్తుందన్న భయమే లేదు
అర్జునుడిలా దృష్టంతా ఆ ఇడ్లీ ముక్క మీదే
దాన్ని పొట్టలోకి తోయడమే ధ్యేయం

ధ్యేయం సాధించిన కలియుగ విజయుడు
గుర్తించాడప్పుడు తా మనిషన్న నిజం
పక్కనున్న కుక్కతో పోటీ పడ్డ విషయం
పక్క చూపులు చూస్తూ కనుమరుగయాడు

డోకొచ్చినంత పనయింది చూస్తున్న మాకు
"డబ్బిచ్చినా తీసుకోరు" ఎవరివో మాటలు
ఎక్కడ చూపులు కలుపుతాడో అని
కింది చూపులు మావి కూడా....
"మానవత్వం" దిగంబరత్వాన్ని చూడలేక

శిఖండులెవరూ ఈ సమాజంలో?
చూస్తున్న వారా? మాటలన్న వారా?
డబ్బుండీ ఇవ్వని వారా?
లేక ఆ పార్థుడేనా ?.......

ఉన్నట్టుండీ హోరు....
"జయహో జయహో ..." అంటూ!
కన్నెత్తి చూస్తె గత ఎన్నికల పోస్టరు
"ఇండియా షైనింగ్" అంటూ!!

All rights of the image to those mentioned in http://vickyroyphotography.com/work/selected-works/. Used non commercially without permission.

ట్రావెలాగ్-1 నిన్నొదలను కణ్ణా!

ఎండ మాడుస్తోంది
కాళ్ళు చుఱ్ఱుమంటున్నాయి
గొంతు పిడుచకట్టుకుపోయింది
పొట్టక్కరుచుకున్న పిల్ల బరువయ్ పోతోంది

చుట్టూ అర్థం కాని కట్టడాలు
కన్ను పొడుచుకున్న ఎక్కడా నీటి ఛుక్క లెదు
ఎంతొ ఎత్తున ఎదో అర్థం కాని పరికరం
నొటినుండి టపుక్కు టపుక్కుమని నీటి చుక్కలుమ్ముతూ
గంటకో రెందు గంటలకో....
ఈ ఎండలొ...ఎలాగయినా....
కాళ్ళు మాడ్చుకుంటూ అయినా సరే
నిల్చుందామంటే........

నిముష నిముషానికో భీకరమయిన సకిలింపుతో
రాకాసి గుఱ్ఱాలు రావటం
దాని కడుపులో నుంచి ఆ వింత జంతువులు
మందలు మందలు దిగటం

అదేం మాయో ఏమో!
మేమెంత ప్రయత్నించినా రాని నీరు
అవి ముందరి కాళ్ళతొ ఇలా అనగానే వస్తాయి
మాయదారి దేవుడికి కూడా మేమంటే కసే!

ధైర్యమున్న నా తోటి వారు
తోకాడిస్తూ మా నాట్యం చేస్తే
కొన్ని జంతువులు కొంత నీరు పోస్తాయి
ఆ వింత జంతువుల్లొ కొన్ని మంచివే!

కాని నేనెట్లా వాటి దగ్గరకు పొయేది?
మొన్నే కదా నా చెల్లి కొడుకుని
నీటి ఆశ చూపి లాక్కెళ్ళాయవి
నా చిట్టి కన్న లెనిదే నేనెట్టా బతికేది?

అందుకే దూరంగా ఉన్నా
నిలబడి చూస్తున్నా
తోక నిటారుగ నిల్పి
పరుగుకు సిధ్ధంగా ఉన్నా

దాహంతో చస్తా కాని
నిన్నొదలను కణ్ణా
అనుకుంతూ బిడ్డను
గట్టిగా గుండెలకొత్తుకున్నా!


Pic copyrights belong to http://english.ohmynews.com/articleview/article_view.asp?menu=c10400&no=366191&rel_no=3

నేనంటే నేనే! (My Take on Identity)

"బ్రాహ్మణుడిని నేను" నేను అని అనుకోటం తప్పా?
"బ్రాహ్మినికల్ ఆటిట్యూడ్" ని ఆడిపోసుకుంటే నాకెందుకు బాధ?


అసలు........
"నేను" అంటే ఏమిటి?
నా అస్థిత్వం ఏమిటి?


నేనంటే నా శరీరం
నేనంటే నా మనసు
నేనంటే నా సంస్కారం
నేనంటే నా ప్రవర్తన
నేనంటే నా ఆశయాలు
నేనంటే నా గతం
నేనంటే నా మతం
నేనంటే నా కులం
నేనంటే నా కుటుంబం
నేనంటే నా రాష్ట్రం
నేనంటే నా దేశం
నేనంటే ఇలాతలం
నేనంటే సౌరకుటుంబం
నేనంటే మానవతం
నేనంటే పురుషజం
నేనంటే కవిత్వం
నేనంటే భావుకత్వం
నేనంటే సున్నితం
నేనంటే భాద్యత
నేనంటే వ్రుత్తి
నేనంటే ప్రవృత్తి
నేనంటే సామాజికత
నేనొక కొడుకు
నేనొక అన్న
నేనొక భర్త
నేనొక భవితవ్యం
నేనొక ప్రస్తుతం
నేనొక జ్ఞాపకం
నేనొక గతం
నేనొక చరిత్రం
నేనొక పిపీలకం
అయినా ......
నేనొక పచ్చి నిజం!!!

అయితే....
నేనొకొక్కప్పుడు ఒకోటి
నేనొకోసారి అన్నీ
నేనింకోసారి కొన్నే

నేనేసారి ఒకోతో
నేనెందుకు అన్నీనో
నేనేపాటి కొన్నో
నేనే నిర్ణయం చేసేది

అంటే....
నేనంటే నిర్ణయం నాదే
నేనంటే నేనే

మరి........
నేనేంటో నాకు తెలిసినపుడు
నేనేంటో నేనే నిర్ణయించేప్పుడు
నేనంటే వేరెవరో చెప్పేదెందుకు?
నేనంటే వారెవరు తెలిపేందుకు?

అహం బ్రహ్మస్మి కాదయా
అహం అహంస్మి
నేనంటే నేనే!

Blogs with Telugu Song Lyrics

గీతకుసుమార్చన చేసే వీరందరికీ అభినందనలు.

New Telugu Song Lyrics
http://updatedhitsongs.blogspot.com/
మై న్యూ తెలుగు సాంగ్స్

General
సరిగమలు గలగలలు 
తెలుగు పాటలు
స్వరాభిషేకం
గీతలహరి
గీతాంజలి
గీతాలు
భావలహరి
నచ్చిన తెలుగు టలు
సిరిమల్లెలు
మోహన రాగాలు
ఆణిముత్యాలు
భక్తి కుసుమం
మధుర  గీతాలు
యుగళ గీతాలు

devotional
ముత్యాల పల్లకి


classical
స్వరగీతిక
telugu good lyrics



చిమట మ్యూజిక్
మన ఘంటసాల
చిత్ర గీత సాహిత్యము
అన్నమాచర్య సంకీర్తనలు
చివరివి అందించిన గద్దె స్వరూప్ గారి బ్లాగు టపా ఇక్కడ

last updated on 16/7/11

క్షణికావేశాలయితేనేం?

మిణుక్కుమనే మిణుగురులై
తళుక్కుమనే తారకలై
చమక్కుమనే తటిల్లతలై
క్షణం మెరిసి మాయమౌతాయి

తిరిగి చూద్దామంటే
ఛాయా రూపామే తప్ప
కంటికి కనపడని హొయలవి
తళుక్కు మిణుక్కు చమక్కులవి

పొనీ....మరిచిపొదామంటే
మిణుక్కుల మధ్యనంతా చీకటి
తళుక్కులొనే జీవితం
చమక్కులొనే సార్ధకం
అవగతమవుతుంది నాకు

ఈ చిరు వెలుగుల చీకటిలొనె
జీవితమంతా చదువుతున్నాను
ఈ మసక వెలుతురులన్నీ
ఙ్ఞానోదయం చేస్తున్నాయి

అందుకే గురుదక్షిణగా
వాటినమరం చేస్తున్నా
పదిలపరుస్తున్న ఆ భావమాలికే
నా ఈ సాహితీ యానమంతా

కవిత కవితనొక్కటిగా చూస్తే
క్షణ భావావేశమే గోచరం
భావ విస్తృతి లోపస్ఫష్ఠం
అంతర్లీనమైన సూత్రంతో చూసావో
అసంఖ్యాక భావోత్పల సమాహారం
ఆద్యంత రహితానంత భావసారం.

స్వేచ్చా గానము-2

నవ్వి పొదురు గాక నాకేటి సిగ్గు?
నా యిచ్చయే గాక నాకేటి వెరుపు?

కల విహంగముల పక్షముల దేలియాడి
తారకా మణులలో తారనై మెరసి
మాయమయ్యెదను నా మధుర గానమున
నవ్వి పోదురు గాక నాకేటి సిగ్గు?

మొయిలు దోనేలోన పయనంబొనర్చి
మిన్నెల్ల విహరించి మెరుపుని మెరిసి
పాడుచు చిన్కునై పడిపోదు నిలకు
నవ్వి పోదురు గాక నాకేటి సిగ్గు?

తెలిమబ్బు తెరచాటు తేలి చందమామ
జతగూడి దోబూచి సరసాల నాడి
దిగిరాను దిగిరాను దివినుండి భువికి
నవ్వి పోదురు గాక నాకేటి సిగ్గు?

శీకరంబుల తోడ చిరుమీల తోడ
నవమౌక్తికమ్ములతో నాట్యము లాడి
జలధి గర్భంములోపల మునిగిపోదు
నవ్వి పోదురు గాక నాకేటి సిగ్గు?

పరువెత్తి పరువెత్తి పవనుడి తోడ
తరుశాఖ దూరి పత్రముల జేరి
ప్రణయ రహస్యాలను పల్కుచు నుందు;
నవ్వి పోదురు గాక నాకేటి సిగ్గు?

అలరు పదంటి చక్కిలిగింత నెట్టి
విరిచేడె పులకింప సరసను బాడి
మరియొక్క నన తోడ మంతనం బాడి
వేరొక్క సుమ కాంత వ్రీడ బో గొట్టి
క్రోందేనె సోనల గ్రోలి సోలుటకు
పూవు పూవునకు పోవుచుందు
నవ్వి పోదురు గాక నాకేటి సిగ్గు?

పక్షి నయ్యెద చిన్ని ఋక్ష మయ్యెదను
మదుపు మయ్యేడ చందమామ నయ్యెదను
మేఘ మయ్యేడ వింత మెరుపు నయ్యెదను
అలరు నయ్యెద చిగురాకు నయ్యెదను
పాత నయ్యెద కొండవాగు నయ్యెదను
పాత నయ్యెద వార్ధిభంగ మయ్యెదను
ఏలోకో ఎప్పుడో యెటులనో గాని
మాయ మయ్యేడ నేను మారి పొయ్యెదను
నవ్వి పోదురు గాక నాకేటి సిగ్గు?
నా యిచ్చయే గాక నాకేటి వెరుపు?

కవిత్వం సుద్ధ దండగ, అందులోనూ భావ కవిత్వం నిష్ప్రయోజనం అంటూ రాస్తూ ఈ కృష్ణ శాస్త్రి గీతాన్ని మదికి తెచ్చిన పర్ణశాల మహేష్ గారికి థాంక్స్. అందరు చదివి ఆనందిస్తారని ఇలా...........

బ్రౌణ్యం - చౌర్యం !

నా భావానికీ
నాకున్న భాషకూ
సామ్యం కుదరక
బ్రౌణ్యం వెదుక
జెల్లకాయ కొట్టింది.....అహం!
నాకు రానిది ఇతరుల నేర్వ
నేరమేమున్నదే?
అ ఆ ల పాపడు
పెద్దల నేర్చిన
పదములూ చౌర్యమే?

Faith's a gift am yet to receive

Been searching for you, long
or signs to say you exist, atleast
for most of what I do or beleive
seems linked to you, somehow, somwhere

Goodness, humanity , parents, generous
Idols, values, teachers, kindness
so many forms, so many releifs
to me you seem to thrive on beleifs

If then, belief or faith, is you
what makes someone the vessel
to be gifted this something special?
born with or earned, I wonder about it often.

Some, being born with the puprose
seems unfair to the other -
what's his fault, the faithless one
cursed to be rudderless, even before birth

Some say beleive first
and then shall you see him
Is blind faith the very basis
of truth, your existence? - I hope not.


Or ....

You just a figment of imagination?
some pathetic excuse for ourselves?
a vaguely understood fear of unknown?
a superb conjurence, masking the ultimate truth?

a figment of imagination
a doll made of straw
made up by a listless one
exploted by the clever'un
is that whay you may be?

Are you the sorry excuse
for all our follies and misdeeds?
a soothing balm to the unlucky many
eyesores of the winners few, in the lottery of birth.

the great fear of unknown
of what lies beyond our grasp
we tend not to adjust with our ignorance
but give it ur name and rever it to the last?

Finally, unable to bear the truth
that life is but a crawl to death
and we the weaklings, need you to mask it
lest we give up and meet it pre-time?

Oh GOD, what a vex you are!
sometimes wish I were a pedant
confident in whatever my beleif
and never seeing the other side

But I am what I am -a seeker,
with warts and all, but still a seeker
Come to terms with you, in my life,
I will for sure, before it is all up.


(Many thanks to "Robert Langdon" for the Title line and the train of thought it raised and Parnasala Mahesh for bringing the scene to notice)

ఓ పెద్ద వ్యసనం!

పర్యాయ పదాలు
పద చిత్రాలూ
అలంకారాలు
చిత్ర పదాలూ
అన్నీ ..నాకొచ్చినవన్నీ
చూపాలనే తాపత్రయంలో
భావవిస్తృతి లేక చేంతాడయినా
పద్యాల కనటం ఆపలేకపోతున్నా
కుచేల సంతానం కన్న కటికుడిలా!
కవితా....నిన్ననుభవించటమే కాదు
ప్రసవించటం కూడా ఓ పెద్ద వ్యసనమే!

My confused "ism"

రాజా వారి రాచవీధిలో
ఉమ్మున దుమ్మున తిండిని వెదికే
బిచ్చగత్తెనూ పోటీ కుక్కను
చూసనిపిస్తుంది అభివృద్దేదని

సాఫ్టువేర్లూ ఎన్నారైలూ
ఆశపోతులై భూమిని కుమ్మా
ధరలు మెరుపులై నింగిన మెరయ
చతికిలబడ్డా చూపులడగవె
నవభారత మెరుపులివాయని

తళుకు బెళుకుల తాజ్ మహళ్ళూ
లెక్కకు మించిన ధరవీ దార్లూ
"లక్షకే" వచ్చే కార్లొక వైపు
కూటికోసమై సంతతి అమ్మకాలూ

"కిలో బియ్యం రెండ్రూపయలకా
సస్టైనబిలిటీ లేదనే" వాళ్ళూ
వరుసగా పది రోజులుపవాసం చాలు
లోక సత్తాకెందుకు పట్టం రాదో తెలిసేందుకు

రేపటి మా బిడ్డల తరమెవ్వడు చూసాడోయ్
బిడ్డల భవితవ్యం తినే గద్దలమేలేవోయ్
అవును...నేటి ఆకలి, నేటి గూడు, నేటి రోగం
ఇవే మా ఇజం, మతం...వాటికే మా "మత్ దానం"

కలకత్తాలో కమ్మ్యూనిస్టులు
ఇంతకాలం రాజ్యమేలెం చేసారని అరిచేవాడా
ఆ రాష్ట్రం "ఏం ఏం ఆర" లూ, "ఐ ఏం ఆర" లూ
మన రాష్ట్రంలో అవే గణాంకాలూ
కనపడలేదా తేడాలూ

అభివృద్ధి అంటే
సాఫ్ట్ వేర్లూ చాంద్రాయనాలూ కావు!
"సర్వ"జన సుఖజీవన పయనాలే
అభివృద్ది అసలైన సూచకాలు.

As a result of a discussion with few of my friends regarding the role of communists in general and in WB in particualr, vis -a- vis DEVELOPMENT, the following stats were an eye opener for me. Though I do acknowldge the following
ఇజాల రణంలో, విప్లవ వ్రణంలో
ఊపిరాడక మునకలు వేసే
అభాగ్యునే నేనయితే
ఈ గణాంకాలు, ఈ అభివృద్దులూ
నా ఊపిరికి ప్రాణం పోసేవి కావు.
But still.....................................the stats do make a compelling reading
Wb AP
Population 7.8% Indians 7.41%
Rural 57,748,946 55,401,067
Urban 22,427,251 20,808,940
Area km squared 88,752 275,045
Density/kmsq 903 277
sdp(70-71)(1) ~65 ~55 State Domestic product (SDP)
Sdp(00-01)(2) ~65 ~68
Sdp growth rates 3decades(3)3.1, 4.1, 6.8 3.5, 6.5, 5.5
Misuse of Bpl cards (4) 30.5% 63%
Availability of BPL to poor 52.7% (5-page9) ?????
Malnutrition rates (6) china<7%>42%
Global hunger index(7) china 7.07 India 23.70
Indian State hunger index (8) 22.2(alarming) 19.5 serius
Slum population(14) 4.1 million 5.2 million
Literacy rate(12) 57.7 44.1
M:Female literacy(12) 67.8:46.6 55.1:32.7
MMR(9) china 56 india 407-540 (Maternal Mortality rates)
MMR 194 (10) 195(11)
IMR-2005(13) 38 57 (Infant Mortality rates)
unEmployement (15) >national avg ~ national avg

1. http://www.macroscan.com/fet/aug03/chart/SDP/Chart2.gif
2. http://www.macroscan.com/fet/aug03/chart/SDP/Chart5.gif
3. http://www.macroscan.com/fet/aug03/fet100803SDP_1.htm
4. http://www.expressindia.com/latest-news/BPL-cards-reach-nonpoor-families-skip-some-of-the-really-poor/345326/
5. http://www.scribd.com/doc/12834375/Transforming-West-Bengal-An-Indicus-Whitepaper
6. http://www.nytimes.com/2009/03/13/world/asia/13malnutrition.html
7. http://www.ifpri.org/PUBS/cp/ghi08.asp
8. http://www.ifpri.org/pubs/cp/ishi08.asp
9. http://www.indiatogether.org/2005/nov/hlt-steepmmr.htm
10. http://mohfw.nic.in/NRHM/State%20Files/wb.htm
fig in health indicators
11. http://mohfw.nic.in/NRHM/State%20Files/ap.htm
fig in health indicators
12. http://www.education.nic.in/cd50years/g/Z/7G/0Z7G0501.htm
13. http://pib.nic.in/release/release.asp?relid=30306
14http://censusindia.gov.in/Data_Products/Data_Highlights/Data_Highlights_link/metadata_highlights.pdf
15. http://www.isid.ac.in/~bharat/Doc/Unemployment2_w.pdf

An ode to an Accident.

It all boils down to you
all my merits, all my warts
what I am today; and also,
what I would have been.

Enjoying the mild english breeze
or dying in the Indian summer heat
alone and weak, but on a palatial bed
or dying of age and hunger on a road

oh what fun it would have been
to be the party patriarch's son
and not one of the thousands
to toil away under the sun

you make or break
with that shake of your finger
do you realise the power you wield
in what you do, my dear?

we start off from the dot numbered one
and connect the rest,all on our own-we feel
how many of us are wise enough,
that the dots were numbered for us.

Using a palet of colours
we paint our own landscape
Alas! do we ever realise, your choice-
on our palet, sets the scene?

We build our own homes, its true
for we plan, we align and toil
but forget we all do
where comes the bricks and the soil

I could have been screaming murder
not talking of sacrifices to the greater cause
I could have been scraping dung for food
than joke about shitting habits of famine hit

And yet, inspite of all this
when I pause-I choose to run and not bother
the maker and breaker, the nurture and nature
of all around me, in my own ignorance i forget thee.

Let me take a bow and doff my cap
I do acknowledge u oh supreme thee
An accident called birth, for you I clap.
out of my bonnet, now thats over, you annoying bee!

Ballet of Speech

జీవనాదానికి తాళం వేసే
ఉసురులకే కొత్త జీవం పోసి
మాంసఖండాలే వెదురు బద్దలుగ
పోరంబోకు గాలిని వేణుగానం చేసి
చీల్చి చెండాడే దంతాలు
నైజం మరచి సాయం చేయగ
అధరువులనెరిగినధరములు
కొత్త దరువుల భాగ్యం కూర్చగ
అంగిటకు ముంగిట
కంఠమే నేపథ్యమీయగ
చపల జిహ్వయే స్థిరత నేర్చి
మెలికలు తిరిగే నాట్యం చేసి
మనసున కలిగే భావ హేలకు
ముచ్చట గొలిపే అభినయ భాగ్యం
సంఘజీవిత పునాది వేసే
భాషను కూర్చీ, రాతను మార్చిన
మనిషీ .......ఓ మనిషీ
నీ జన్మ అమోఘమోయి.

Oh! the very life
breathing a perfect beat
rising from the depths of gullet
squeezing through fleshy reeds
changing their usual route
supported by the fiersome teeth
lithesome tongue teaching it a step or two
a strange bounce in its steps
from the tough palet's kinship
out of the bellows called lips
forming the very life of human society
It is the ballet of speech.

గొంతుకిచ్చిన నేపథ్యంలో
మాంస వేణువుసురులూదగ
అంగిట ముంగిట దంతాధరముల
పక్క వాద్యముల సాయములోన
భావహేలకు భాష్యం చెపుతూ
నాలిక చేసే అభినయమే
మాటంటాం మనం.

ఈ మాటల విన్యాస కేళిలో చిత్రాలెన్నో
ఒక్కో భంగిమకూ నిర్దుష్ట నామం అక్షర రూపం
అనంత ముద్రమాలికలకు పదమంటూ స్ఫష్ట భావం
ముద్రమాలికల చిత్రమేలనం వాక్యం
ఏమి చెప్పేది ఎలా చెప్పేది
మానవ మేధెలా తిప్పితే
అలా ఆడే తోలుబోమ్మలా
ఎన్నో హోయలోలికించే
నృత్య ప్రదర్శననే భాషంటాం మనం.

"శృంగారం"- "బూతు"

పర్ణశాలలో వచ్చిన నేటి చిత్ర నాయికల వేషధారణ గూర్చిన టపాపై వచ్చిన వ్యాఖ్యలు చదువుతుంటే "శృంగారం-బూతు" అంటూ వచ్చిన వాదన గూర్చి ఆలోచిస్తుంటే వచ్చిన భావాల అక్షర రూపమీ టపా. శృంగారం మరియు రిలేటెడ్ విషయాల మీద నిర్మోహమాటమైన చర్చ కాబట్టి ఇష్టమైన వాళ్ళే చదవండి.

"శృంగారం" "బూతు" అంటూ విడదీసే ఈ రెంటిలో నాకు తేడా అంతగా కనపడి చావదు ఎంత వెతికినా. ఇందులో నాకు కనిపించే తేడా అల్లా "క్లాసు-మాసు" అంటూ మనం కల్పించుకున్న కృత్రిమ తేడాలే.

సూటిగా చెప్పుకుంటే "శృంగారం" అనేది "శారీరిక కలయికకు" "మానసికం" అనే చీర కట్టి అలంకరణ చేసి చూసుకొనే ఒక కోమలమైన భావన. ఇంకా సూటిగా చెప్పాలంటే "It is like foreplay". కలయికకు సంబంధించినదే కాకపొతే సున్నితంగా, కోమలంగా వర్ణించటం...ఊహించటం..జరగటం. అంతే. నేను ఇక్కడ "ప్లేటోనిక్ లవ్" లేదా "అమలిన శృంగారం" లాటి పెద్ద పెద్ద విషయాలకు పోవట్లేదు ఎందుకంటే "శృంగారం" అనే దానికి అర్థం నేను పైన చెప్పినదే ఎక్కువ శాతం మంది అనుకుంటారు అని నా భావన.

ఇక్కడ ఇంకోటి చెప్పుకోవలసినది ఏమిటంటే "శృంగారం"కు కొంచం పెద్ద పీట వేస్తాము....ఉట్టి "కలయిక/సంభోగం" కంటే ....అయితే ఎందుకు అన్న విషయం ఆలోచించాలి...ఆలోచిస్తే అది కూడా "మాసు క్లాసు" తేడా లాగే అనిపిస్తుంది నాకు. శృంగారం అన్నది ఎక్కువగా మానసికమై ఉందని నిర్వచించటం వలన...పూర్తీ శారిరికాంశమైన సంభోగానికంటే దానికి ఎక్కువ స్థాయి కల్పించబడింది.....కాని నిజంగా ఆలోచిస్తే పైన చెప్పినట్టు అది ఒక రకమైన రిఫైన్డ్ ఎక్ష్ప్రెశన్ అఫ్ లవ్ మేకింగ్ ఆర రిఫైండ్ థాట్ అఫ్ లవ్ మేకింగ్ బట్ ఇట్ ఇస్ శ్యూర్లీ అబౌట్ లవ్ మేకింగ్(i.e in my opinion romance is nothing but an refined expression of love-making or refined thoughts of love-making but it is surely about love-making).

ఇక "బూతు"......దేన్ని బూతు అంటాము అంతే ఆ నిర్వచనం యొక్క లక్ష్మణ రేఖ కాలాన్ని బట్టి మారుతుంటుంది.....కొన్నేళ్ళ క్రితం సినిమాలలోనే కథా నాయిక బొడ్డు చూపిస్తే అది బూతు అనుకునే వారు...కాబట్టి అందరు చక్కగా పైన కట్టుకుని "బూతు" లేకుండా చూపేవారు...అదే నేటి కాలంలో "అందం లేదా ఆకర్షణ" అయిపొయింది...కాబట్టి బూతు అనేది లక్ష్మణ రేఖలతో నిర్వచించ కుండా ఇంకో దేనితోనో నిర్వచించాలి....అదీ ప్రయత్నిద్దాం.

ఆలోచిస్తే "బూతు" అనేది శారీరిక కలయికకు సంబంధించి సూటిగా మాటాడటం, చూపటం, చెప్పటం అనుకోవచ్చు...ఉదా ఈ టపాకు దారి తీసిన మహేష్, సుజాత గార్ల టపాలచర్చాంశమైన "కథా నాయికల కురచ బట్టలు"....మామూలుగా ఒక బిచ్చగత్తె చిరుగు బట్టలతో కనిపిస్తే ఇలాటి వేగతులూ, అసహ్యాలు, అవమాన భారాలు రావేమో....ఇక్కడ "సంభోగ వస్తువు" గా "కథానాయికల/నాయకుల వేషధారణ/కదలికలు/మాటలు/చేష్టలు"ఉన్నాయి కనుక "బూతు" అయ్యాయి. చిన్న చూపు చూడబడుతున్నాయి..ఎందుకంటే ఇక్కడ మానాసిక కాంపోనెంట్ లేదు కనక.....కోమలం, తెరచాటుదనం లేదు కనక..సూటిగా పచ్చిగా ఉంది కనుక. ఇంకా సూటిగా చెప్పుకోవాలంటే "మాస్" కనుక.

నాకు అర్థం కానిది ఒకటే......
శృంగారం ....బూతు...రెండు కూడా సంభోగ సూచక విషయాలే....

"ఒకటి నీటు...ఒకటి నీటు".
"ఒకటి క్లాసు..... ఒకటి మాసు"...
"ఒకటి మానసికంతో మిళితం ..ఇంకోటి పచ్చి శారీరికం".....
"ఒకటి కొందరు భావుకులు మాత్రమె అనుభవించే స్థితి" "ఇంకోటి అశేష జనావళి ఒప్పుకున్నా ఒప్పుకోక పోయినా స్ఫందించేది"

మరెందుకు ఒక దానికి పెద్ద పీట...ఇంకో దానికి చిన్న చూపు..తిరస్కారం?

సామాజిక ప్రభావం వలన అని కొందరు అంటారు.....పెరిగే వయస్కుల పై పడే ప్రభావం వలన ఇంకొందరు అంటారు.....

నిజంగా "శృంగారం" వలన ఈ ప్రభావాలు లేవా?

ఎందరు "మిల్స్ అండ్ బూన్స్ రొమాన్సెస్" లేదా "సపరివార వార పత్రికల"మధ్య పేజీల్లో ప్రచురితమైన "సెంటర్ సేన్సేషన్స్ " "సరసమైన కథలు" చదివి "సంభోగం" గురించి కలలూ ఊహలూ పెంచుకోరు?

ఎందరు "శృంగార నాయికల" గూర్చి, ప్రభందాలు, శృంగార కావ్యాలు చదివి తమ జీవితాలకన్వయించుకోరు?

వీటికి జవాబులు మనకు తెలీవు ఎందుకంటే వీటి మీద పరిశోధనలు జరగలేదు కనుక...కాని "ఉట్టి బూతు" అనే వాటి ప్రభావం మాత్రం బయట కనపడుతోంది కాబట్టి అది తప్పు అయిపోతుంది....

నా ప్రకారం శృంగారమయినా, బూతు అనేవి అయినా....ఎంత ప్రభావం చూపెడుతున్నాయి అనేది ఆ ఆ వ్యక్తుల వ్యక్తిత్వం పై కూడా ఆధారబడి ఉంటుంది. వ్యక్తిత్వం అనేది మనుషుల పుట్టుక, పెంపకం, చుట్టూ ఉన్న వాతావరణం మీద...... అంటే.....క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే వారి "An accident called birth" మీద ఆధారపడి ఉంటుంది....

ఎందుకో నా మనసుకు,
ఒక వర్గం ప్రజలకు నచ్చే "సున్నిత, కోమల ,తెఱచాటు , మానసిక మిళితమైన సంభోగానికి" పెద్ద పీట వేయటం ..........
చాలా మందికి నచ్చేదానిని(వారు ఒప్పుకున్నా, ఒప్పుకోక పోయినా ఇది నిజం) చిన్న చూపు చూడటం లేదా స్తిగ్మటైస్ Stigmatise చేయటం సరి అయింది కాదు అనిపిస్తుంది.




(సమాజ శ్రేయస్సుకు ఎక్కువ విలువనిచ్చే వ్యవస్థ నుంచి వ్యక్తి స్వాతంత్ర్యానికి విలువనిచ్చే వ్యవస్థకు మారుతున్న నేటి తరం ఆలోచనలకు నా అభిప్రాయాలు దర్పణం కావచ్చు.....అవతలి వారి అభిప్రాయాలు తెలుసుకోవాలని ఉంది...)